the little mermaid

.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ζούσε μια γοργόνα. Αν μου πείτε πως γοργόνες δεν υπάρχουν και είναι πλάσματα μυθικά, θα συμφωνήσω μαζί σας. Ομως όλα αυτά που θα σας πω, έγιναν πριν πολύ καιρό και τώρα ούτε γοργόνα υπάρχει, ούτε μύθος. Αυτή λοιπόν η γοργόνα, ποτέ δεν σκέφτηκε πως αυτό ήταν, ακόμα κι όταν όλοι συμφωνούσαν σ’ αυτό. Ηθελε να πιστεύει πως ήταν ένα πλάσμα της γης, απόλυτα λογική και προσγειωμένη και πως ό,τι έβαζε με το μυαλό της, τα χέρια της μπορούσαν να το καταφέρουν. Κι όπου ήθελε να πάει τα πόδια της μπορούσαν να την οδηγήσουν. Γιατί δεν είχε ουρά η γοργόνα μας, αλλά πόδια κανονικά στην αρχή.

Οπως σε όλες τις ιστορίες με γοργόνες, όλα ξεκίνησαν με έναν έρωτα. Οχι όμως έναν έρωτα που βρήκε η μικρή μας γοργόνα, αλλά έναν που έχασε οριστικά. Για ένα διάστημα δεν καταλάβαινε τη διαφορά. Πονούσε και υπέφερε βεβαίως, αλλά τίποτα πάνω της δεν είχε αλλάξει. Μέχρι που η στεριά την πέταξε απροσδόκητα μια μέρα, στη θάλασσα. Μην έχοντας κι αυτή αλλού να πάει, έφτιαξε το παλάτι της στα κύματα κι είχε για σύντροφους της γλάρους και ψαράκια. Τα μαλλιά της μάκρυναν πολύ, το δέρμα της άρχισε να γίνεται λείο και γυαλιστερό και τα πόδια της βρέχονταν πάντα από αλμυρό νερό. Μάζευε με μανία κοχυλάκια απ’ την παραλία, και πίστευε μάλιστα πως μία συγκεκριμένη ήταν δική κατάδικη της. Θύμωνε όταν έρχονταν ψαράδες ή γυναικόπαιδα για μπάνιο και τάραζε τα νερά.

Πέρασε ο καιρός και μαζί του πέρασε κι ο πόνος του αλλοτινού της έρωτα και του χαμού του. Στο μεταξύ όμως, τα πόδια είχαν γίνει μια ευέλικτη ουρά, που την οδηγούσε με ταχύτητα στα νερά του κόσμου, και δεν άργησε να αναπνέει καλύτερα με το κεφάλι βυθισμένο παρά έξω στον αέρα.

Εγώ την συνάντησα σε μια φωτογραφία μονάχα και δεν την γνώρισα από κοντά. Καθισμένη σε ένα συντριβάνι της μικρής αυτής επαρχιακής πόλης, να κοιτάει παράξενα τον φακό. Ρώτησα γι’ αυτήν, κι ενώ όλοι συμφωνούσαν πως την ήξεραν, κανείς δεν γνώριζε τι είχε απογίνει. Αντίθετα με το παραμύθι φαίνεται, η δική μας γοργόνα δεν ξεπήδησε απ’ τον μύθο αλλά γύρισε σ’ αυτόν. Εγώ πάντως κάνω μπάνιο συχνά στην παραλία της και μιλάω με τους ψαράδες μαζεύοντας κοχυλάκια. Καμμιά φορά η μαμά μου μπερδεύεται και με φωνάζει «γοργόνα μου»…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 12, 2008.

3 Σχόλια to “the little mermaid”

  1. Ίσις και Γοργόνα! Και παραμυθού… Μέρα καλή

  2. και υδραυλικός και οικοδόμος και ηλεκτρολόγος και μπογιατζής και με τα γαλλικά, τα μπαλλέτα και τα πιάνα μου!

    λοοοοολ

    καλή μέρα 🙂

  3. ξέρεις εκείνο το η γλώσσα που μπερδεύεται την αλήθεια λέει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: