abyss

.

Oταν η θάλασσα αντάριαζε, κι ο αέρας χτυπούσε μανιασμένα τη γη, η μικρή γοργόνα βούταγε βαθειά στο βυθό. Χωνόταν πέρα μακρυά στην άβυσσο, που δεν έφτανε ούτε το φως του ήλιου, ούτε τα κύματα μπορούσαν να την ταράξουν, και έφτανε σε ένα μικρό λευκό κοχύλι, που ίσα την χώραγε να καθίσει μέσα του.

Αφηνε την ουρίτσα της να κρέμεται απ’ έξω, κι αυτή ξάπλωνε στην αγκαλιά των σπειρών του όμορφου όστρακου, που λες και ακτινοβολούσε ένα γλυκό και ήρεμο φως, εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό της επιφάνειας. Η άβυσσος, ήταν πάντα φιλόξενη, σαν μήτρα, ήσυχη και ζεστή, σχεδόν ακίνητη. Καμμιά ζωή, κανένας νους δεν μπορούσε να φτάσει τόσο βαθειά στην ύπαρξη του κόσμου, κι αν αυτή το κατάφερνε, ήταν γιατί τον νου της τον άφηνε έξω στην ταραγμένη επιφάνεια.

Εκεί, μέσα στο κοχύλι, η μικρή γοργόνα φύτευε λουλούδια και κοίταγε όνειρα να πετούν σαν πεταλούδες γύρω τους, να ιριδίζουν χρώματα, να αναδεύονται στον ρυθμό της θάλασσας και να ακτινοβολούν ομορφιά στη μέση του απόλυτου πουθενά.

Οταν χόρταινε από αυτό το πουθενά, όταν χόρταινε από εικόνες που μπορούν να ξεπηδήσουν στο σκοτάδι, από τη γαλήνη της σιωπής και την μουσική του κενού, ανέβαινε ξανά στην επιφάνεια. Κι ο αέρας, σαν να το ξέρε, ησύχαζε κι αυτός..

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 16, 2008.

2 Σχόλια to “abyss”

  1. Αυτό τώρα δεν μου μοιάζει με παραμύθι…

  2. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: