άδικη πόλη

.

Αδικη που ‘σαι Αθήνα.. Σαν τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του, σαν την Μήδεια που τα σκοτώνει χωρίς έλεος. Αδικη και σκληρή πόλη είσαι με τα παιδιά σου. Την ώρα που σε έχουν πιο πολύ ανάγκη, όταν πονάνε, όταν φοβούνται, όταν νιώθουν μοναξιά, ούτε έναν ουρανό γαλανό δεν έχουν να κοιτάξουν. Ούτε αέρα να αναπνεύσουν, ούτε πράσινο πραγματικό. Ολα είναι φυτεμένα επίτηδες, διαλεγμένα να είναι εντυπωσιακά ή λουλουδιασμένα. Τίποτα αληθινό δεν έχεις να τους δώσεις πόλη, να ακουμπήσουν πάνω την ώρα, που το ψέμμα του κόσμου αυτού τους χτυπάει.

Την ώρα που πονάνε πόλη, χτυπάνε στο τσιμέντο, στην απληστία, στην αμέτρητη φιλοδοξία σου. Την ώρα που έχουν ανάγκη την ησυχία της νύχτας για να κλάψουν, κορνάρεις πόλη. Είσαι άδικη, σαν αχάριστος σύντροφος. Αδικη, άσπλαχνη, σκληρή. Μόνο δικαιολογίες έχεις να τους προσφέρεις, σε μαγαζιά, σε σινεμά, σε φεστιβάλ να ξεχαστούν για λίγο. Μόνο προφάσεις πράσινου, μόνο φωτογραφίες ουρανού, μόνο υποσχέσεις πως κάποτε όλα θα αλλάξουν.

Ισως είναι και το μόνο στο οποιο κρατάει το λόγο της η πόλη, για τα παιδιά της όλα αλλάζουν προς το χειρότερο κάθε τόσο.

Κι ούτε ένα αγριολούλουδο να πάρουν κουράγιο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Αύγουστος 10, 2008.

2 Σχόλια to “άδικη πόλη”

  1. Έλα καλέ τώρα, υπερβάλλεις. Κάνε μία βόλτα στην Τζακάρτα και μετά κάνε τον σταυρό σου για την Αθήνα. Δεν λέω πως είναι η πόλη των ονείρων, αλλά, ε, κάτι έχει κάνει. Τουλάχιστον δεν βρωμάει κάτουρο *παντού*. Ούτε ο μισός πληθυσμός ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

    Καταλαβαίνω τι εννοείς, και σίγουρα δεν είναι να βλέπουμε τα χειρότερα για να αισθανόμαστε καλύτερα, αλλά, πραγματικά η Τζακάρτα με στιγμάτισε. Τότε, ήταν που είδα το κυκλοφοριακό χάος και γέλασα για τα μποτιλιαρίσματα της Αθήνας. Μην μιλήσω για τα κλαψουρίσματα περί νέφους. Οι άνθρωποι κυκλοφορούν σαν κουκουλοφόροι με μπαντάνες στα πρόσωπα για να μην αναπνέουν το καυσαέριο που σου κόβει την ανάσα.

    Μερικά αγριολούλουδα έχουν μείνει κάτω από την Ακροπόλη. Πάντα κάνω μία βόλτα, με τελική στάση στο τοιχάκι της Αρεοπαγείτου.

    Καλά μπάνια σε μοναχικές παραλίες.

  2. Βρε Μάνο μου… Εγώ στην Τζακάρτα δεν έχω πάει, αλλά και στη Ρουμανία που πήγα και είδα αντίστοιχα χάλια δεν μπορώ να το βάλω σε σύγκριση. Ολα αυτά τα λέω γιατί είμαι παιδί της Αθήνας και ζώ τώρα πια σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον. Θυμάμαι κι εγώ τον πόνο και τον φόβο μου, που δεν είχαν πουθενά να ακουμπήσουν στο τσιμέντο. Οι φίλοι μου όλοι, με τους δικούς τους πόνους αντίστοιχα, δεν μπορούν να τρέχουν να ψάχνουν στα βράχια της Ακρόπολης το αγριολούλουδο που θα ημερέψει την ψυχή. Ο άνθρωπος δεν γλυτώνει απ’ τα δεινά της ζωής όπου κι αν βρίσκεται, αλλά ας είναι η «φωλιά» του λίγο ανθρώπινη τουλάχιστον..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: