it feels just like you took the air out of the room with you

Στην εποχή της αθώοτητας ο έρωτας είναι ένα όμορφο παιχνίδι. Το παίρνεις, το παίζεις στα χέρια σου, ρωτάς όλο αγωνία τι εννοούσε, τι ήθελε, αν ενδιαφέρεται ο άλλος για σένα. Μετά ξέρεις ήδη πάρα πολλά για να αγωνιάς. Ολα μοιάζουν κλισέ, που απ’ την επανάληψη έχουν πια ξεθωριάσει, κι ας υπάρχει μέσα στην ψυχή σου κάτι που τα νοσταλγεί. Ξέρεις όμως πολύ καλά, πως ακόμα και αν είχες την ευκαιρία να τα ξαναζήσεις, δεν θα είχαν την ομορφιά της πρωτύτερης αθωότητας.

Μεγαλώνεις και ξέρεις καλά. Αυτό είναι.

Μένει στον αέρα μονάχα μια διάχυτη γοητεία, ένα άγγιγμα που δεν οδηγεί πουθενά και ξέρεις πως όλοι χαμένοι θα βγούμε αν παίξουμε τώρα αυτό το παιχνίδι. Γιατί ο καθένας έφτιαξε κάπως τη ζωή του και τον εαυτό του, κι είναι όλα αυτά σαν κουρασμένα μέλη, που ούτε να τρέξουν μπορούν ούτε να πηδήξουν πάνω από φράχτες ή να πηδήξουν από ψηλά σε μια σμαραγδένια θάλασσα.

Στο τέλος θαυμάζεις μονάχα αυτούς που ακόμα παίζουν, που κάθε φορά που ο ένας βγαίνει απ’ το δωμάτιο, ο άλλος κρατάει την ανάσα του σαν να του τέλειωσε το οξυγόνο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 3, 2008.

2 Σχόλια to “it feels just like you took the air out of the room with you”

  1. Μα καλή μου μάγισσα… παίζοντας περνάει η ώρα και αποκτάς ανοσία στο διοξείδιο…

  2. αυτός ο τόσο πολύτιμος αέρας, στην έλλειψη του!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: