far away, so close

Η μία ήρθε, έριξε μια ματιά κι έφυγε βιαστικά. Πριν προλάβει να αποκτήσει χέρια και πόδια που να περπατάνε, αποφάσισε πως αυτός ο κόσμος είναι μικρός για να την χωρέσει. Ή επειδή δεν ήξερε να μιλάει ακόμα, μπορεί να εννοούσε πως ο κόσμος ήταν πολύ μεγάλος γι’ αυτήν. Πολύ βαρύς, πολύ σκούρος.

Η άλλη έφυγε κι αυτή μετά από λίγο, παρόλο που πέρασαν χρόνια για να το συνειδητοποιήσει. Μιλούσε και περπατούσε κανονικά, χωρούσε στα ρούχα της, δεν ξαναχώρεσε σε καμμιά αγκαλιά, έκλαιγε και γέλαγε ανάλογα με τις περιστάσεις. Ολο και περισσότερο ξεμάκραινε όμως χωρίς να το καταλαβαίνει. Στο τέλος έφτασε τόσο μακρυά, που να, έτσι να άπλωνε το χέρι ίσως μπορούσε και να αγγίξει την πρώτη. Μα τώρα, δεν την ένοιαζε πια. Ολα τα ανθρώπινα είχαν γίνει θολά, απόμακρα και ακίνδυνα και η χαρά, αν κάπου την περίμενε, μπορούσε να περιμένει την ώρα της.

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 21, 2008.

3 Σχόλια to “far away, so close”

  1. Το κείμενό σου είναι ένας «ωκεανός εννοιών». Συγχαρητήρια!
    Το παρακάτω κείμενο είναι μέρος του ποιήματός μου «Ανθρώπινη καρδιά».
    _______
    VI

    Αγάπησα τα θεάματα τής γης.
    Άλλοτε
    τα μάτια μου ευφραινόντουσαν
    απ’των ανθών το θάμπος,
    τη μεγαλοπρέπεια των γραμμών,
    απ’τη γοητεία και το μεγαλείο των τοπίων.
    Αγαπούσα πάλι
    και της σιωπής τον ήχο
    μες στις μοναξιές.
    Ήταν στιγμές
    που η καρδιά μου φούσκωνε
    από μια χαρά απέραντη,
    χωρίς να μπορεί ν΄αγκαλιάζει
    γι΄άλλα πράγματα παρά
    απ’τη γλυκιά και μυστηριακή
    συμπαθητική πίεση της δημιουργίας.
    Αχ! Δεν ξέρω πια
    να βρίσκω τη χαρά αυτή!
    Δεν είμαι παρά ο δούλος,
    ο ευτυχισμένος σκλάβος
    των φευγαλέων αυτών εντυπώσεων
    που οι αισθήσεις αποθηκεύουν μέσα μου
    και μια πνοή τού ανέμου σβήνει!


    VII

    Έχω, απέναντι
    του εξωτερικού κόσμου,
    μια αψιά ανεξαρτησία,
    που δεν μπορώ να λυτρωθώ απ΄αυτή.
    Ανήκω ολόκληρος στις σκέψεις μου.
    Από μέσα μου
    αναπηδούν οι εικόνες
    αυτές που η θωριά τους
    με ρίχνει στις εκστάσεις μου.


    Δεν είναι πια οι πολυποίκιλες,
    ιδιότροπες κι ωραίες
    μορφές της δημιουργίας.
    Είναι τα όνειρα,
    είναι οι αναμνήσεις,
    οι τόσο λεπτές κι άραχνες,
    οι πάντα έτοιμες να σβήσουν,
    που συγκρατώ,
    που υπάρχουν μόνο μέσα μου,
    που χαϊδεύω,
    που σ΄αυτές βυθίζομαι μονάχα.


    Αυτά –
    τα φευγαλέα αισθήματα
    παίρνουν μες στη σκέψη μου
    δεν ξέρω ποιο χαρακτήρα αιωνιότητας,
    μιας αιωνιότητας
    κι από των πραγμάτων ακόμα πιο αιώνιας,
    των πραγμάτων
    που ζουν και ύστερα από μας,
    πιο αιώνιας
    κι από των θαλασσών,
    που ποτέ τους δε στειρεύουν,
    την αιωνιότητα
    των ποταμών που πάντα
    ανανεώνουν τα νερά τους,
    των ηπείρων που αψηφούν
    τ΄ανατινάγματα της σφαίρας.


    Κι έτσι πορεύομαι ανάμεσα από χώρες
    άγνωστες,
    δίχως τίποτ΄άλλο να βλέπω
    απ΄ότι υπάρχει
    στον εσωτερικό καθρέφτη μου…

    __________________
    Με εκτίμηση
    Μανώλης Μεσσήνης

  2. Όλοι περνάνε και χάνονται – άλλοι νωρίς, άλλοι πιο αργά. Το θέμα είναι ν’ αφήνουν πίσω τους ένα ευδιάκριτο αχνάρι…

  3. @ M.Mεσσήνης
    ευχαριστώ για τα καλά λόγια και τους στίχους 🙂

    @ Λ.Φουρουκλάς
    Καμμιά φορά το χνάρι που αφήνουν κάποιοι, δεν είναι ευδιάκριτο παρά μόνο στην ίδια την ψυχή..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: