κι όταν θα φύγεις πως θ’ αντέξω..

Πως στεκόταν το απογευματινό φως αλλόκοτα πάνω στους ολάνθιστους θάμνους με τα δειλινά και φόντο τον βαρύ γκρι ουρανό, ο επιβάτης της αμαξοστοιχίας για Αθήνα δεν πρόσεξε. Το φούξια των δειλινών ήταν εξίσου εκτυφλωτικό με τον χρυσό ήλιο, σε πλήρη αντίθεση με κάθε τι μουντό και άχρωμο τριγύρω. Μα αν ο επιβάτης πρόσεχε, θα είχε δει πως υπήρχαν και χρυσά ξεραμένα αγριόχορτα και τα φυλλώματα των δέντρων γυάλιζαν καταπράσινα από τις βροχές που προηγήθηκαν.

Τίποτα απ’ αυτά δεν πρόλαβε να δει ο επιβάτης. Ούτε η μυρωδιά από το νοτισμένο χώμα έφτασε στα ρουθούνια του απ’ το ανοιχτό παράθυρο, ούτε τις γάτες πρόλαβε να δει που χαλάρωναν στα χωράφια, ούτε την κοπέλα που κατέβηκε απ’ το λεωφορείο κατηφορίζοντας για το σπίτι της.

Κρίμα.. αυτήν τουλάχιστον έπρεπε να την είχε δει.. Αλλιώς δεν θα βιαζόταν να πάει Αθήνα να την βρει στο πατρικό της. Τελικά, ο θάνατος και ο χωρισμός ακόμα και στην Τεχεράνη μπορούν να σε βρουν..

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 22, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: