κρακ

Κράκ έκανε η λάμπα στο πορτατίφ και έσκασε. Η τέταρτη στη σειρά τις τελευταίες μέρες. Κράκ, όπως φαίνεται η ψυχή του, που βάραινε καθώς ξεμάκραινε από κοντά μου. Ισως και να μην ήταν η δική του ψυχή που έφευγε, αλλά εγώ που απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο από αυτό που γνώρισε και αγαπούσε. Οχι πως άλλαξα, αλλά να, διαχώριζα σταδιακά αυτό που ήμουν και που μπορούσε να εξελιχθεί ή να παραμείνει στάσιμο, με κάτι απροσδιόριστο αλλά ασφαλές. Σίγουρα όχι κενό.

Κάθε διακόπτη που πατούσα κι άλλο κράκ. Η μία πίσω απ’ την άλλη οι λάμπες έσπαγαν σε χιλιάδες κομμάτια, και σκόρπιζαν τα γυαλιά παντού, μαχαίρια επικίνδυνα να σκίσουν το περίβλημα της ψυχής αν τα ακουμπούσε κατά λάθος. Σχεδόν μπορούσα να ακούσω, το δικό του κρακ, την σκέψη του να ραγίζει καθώς έφευγα μακρυά του.

Μα και τι άλλο μπορούσα να κάνω? Αν έπρεπε να περάσει κάπως ο χρόνος μέχρι να τον ξαναβρώ, η μοναδική περίπτωση ήταν μακρυά του και μακρυά μου. Μια που αυτά τα δύο δεν μπορούσε κανείς να τα ξεχωρίσει ποτέ..

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 10, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: