ποτέ μην φεύγεις σε έναν πλανήτη στρογγυλό

Με το που βγήκε έξω, στραφτάλισαν τα βραχιόλια της, στο φως της πανσέληνης νύχτας. Σκιές μακριές ορθώνονταν παντού, δέντρα και κλαριά, οι μορφές των σπιτιών και βήματα μοναχικά στους δρόμους. Ασήμιζε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια της, σαν θάλασσα, που μια στιγμή έμεινε ακίνητη και σ’ αυτή την μοναδική στιγμή η Μαγεμένη μπορούσε να περπατάει για χιλιόμετρα. Παρόλη την ψύχρα έξω, με τα πόδια γυμνά ακολουθούσε το φεγγάρι στην παραβολική τροχιά του στο στερέωμα.

Φόραγε μονάχα τη σκέψη της κι ένα χαμόγελο, και το σημάδι του κυνηγού που ψάχνει το θήραμα του. Μα αν νομίζετε πως πλησίαζε, σε κάποια ευτυχία ή σε όνειρο τρυφερό, κάνετε λάθος, γιατί η Μαγεμένη απομακρύνονταν με βήματα σταθερά. Αν η ευτυχία δεν είναι δική σου, και το όνειρο κάποιου άλλου, δεν αξίζει να το περπατήσεις σκεφτόταν, και πήγαινε ακόμα μακρύτερα.

Σαν έφτασε στο τέλος του κόσμου, η στιγμή έκλεισε πίσω της, και βρέθηκε στην αρχή..

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 14, 2008.

2 Σχόλια to “ποτέ μην φεύγεις σε έναν πλανήτη στρογγυλό”

  1. Κάποτε… ας μπορούσα να θαυμάσω τα βραχιόλια να στραφταλίζουν… σε μιά ολονύχτια τελετουργία… στο γυμνό κορμί της «Πότνιας θηρών»…
    Δίχως όμως να πληρώσω το τίμημα του Ακταίωνα…

  2. It’s still the same old story
    A fight for love and glory
    A case of do or die.
    The world will always welcome lovers
    As time goes by.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: