δε γαμιέται..

2581595360041957544fnxiva_ph

Ενας άγγελος καθόταν σε μια πέτρα. Ούτε σταυροδρόμι υπήρχε κοντά, ούτε τίποτα που να υποδεικνύει την ανάγκη λήψης μιας απόφασης. Ηταν ένα απλό χωμάτινο σταυροδρόμι, μέσα από ένα δάσος άλλοτε με χαμηλή κι άλλοτε με ψηλή και άγρια βλάστηση. Παρόλο που η φύση γύρω του ήταν ζωηρή και πράσινη, σημάδι πως έβρεχε συχνά και όλα ήταν γόνιμα, το μέρος που καθόταν ο άγγελος έμοιαζε σκονισμένο και ξερό, στεγνό και άνυδρο. Γύρω σηκωνόταν μια ζέστη κουραστική, από αυτές που μοιάζουν να μην θυμάσαι τίποτα άλλο.

Καθόταν ο άγγελος στην πέτρα, ολόλαμπρος και φωτεινός, οι φτερούγες του να τρεμοπαίζουν σαν ιριδισμοί, σαν αντικατοπτρισμοί στον ζεστό αέρα. Ηταν τόσο το φως που έβγαινε από μέσα του, που και η ζέστη και η ξεραϊλα έμοιαζαν να υποχωρούν κι άλλο δεν μπορούσες να θαυμάσεις από την ακτινοβολία του. Καθόταν ο άγγελος, και κοίταγε αφηρημένος τον ουρανό, σαν να συνομιλούσε άλλοτε με τα σύννεφα κι άλλοτε με το χώμα του δρόμου. Ηχο δεν άκουγες, μα μπορούσες καθαρά να δεις τις σκέψεις του να σέρνονται ή να πετάνε ανάλογα την κατεύθυνση που έπαιρναν.  Ρώταγε και απαντούσε σε δυό κόσμους αντιθετικούς, ρώταγε για τον έρωτα και παρακαλούσε.

Εσύ ένας άγγελος, έλεγαν τα σύννεφα, ανάγκη δεν έχεις τον έρωτα και τα βουνά δεν έχεις λόγο να τα κινήσεις πια. Ασε όσους έχουν ακόμα χρόνο στη γη, να τον ζήσουν όπως και όποτε τον συναντήσουν τον έρωτα.

Τι αξία έχει ο χρόνος, συνέχιζε το χώμα, αν ο έρωτας δεν είναι εκεί να τον κάνει να έχει νόημα. Και οι άνθρωποι και τα βουνά, το πάθος, την ήττα, τον πόνο έχουν μόνο για να μάθουν, κι αν είναι να βελτιωθούν δεν θα τα καταφέρουν ατενίζοντας τα βουνά.

Δε γαμιέται.. σκέφτηκε ο άγγελος τελικά. Και βουνά και άνθρωποι κι ο έρωτας. Και τίποτα να μην μείνει όρθιο, και οι πέτρες να κατρακυλήσουν στη θάλασσα, και τα καράβια να βγουν στη στεριά, κι ο άνεμος ας στεγνώσει τα πάντα… Κάλλιο αυτό, παρά τίποτα..

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 28, 2008.

4 Σχόλια to “δε γαμιέται..”

  1. Έφτασε κι ο άγγελος στα όριά του. Και με το δίκιο του εδώ που τα λέμε. Μέρα καλή

  2. Λίγο απαισιόδοξη σε βρίσκω. Χαμογέλα. (Να’μαι πάλι αν και δεν έχω βγει ακόμη από τον βάλτο που με κρατάει μακρυα από την μπλογκόσφαιρα).

  3. @ Λάκης

    εεεε μα!

    @ Βάσκες

    το χαμόγελο είναι ανεξάρτητο της απαισιοδοξίας σε μένα, οπότε οκ. Βρε παιδί θες κάνα ξύλο κάνα σκοινί να βγεις απ’ το βάλτο? Μία χείρα βοηθείας?

  4. Κάπως έτσι κοντεύουμε να νοιώθουμε κι εμείς με την απελπισία και την κλαψομουνίαση που μας περιβάλλει. Αυτή η μουρμούρα και η μαυρίλα, από κάθε κατεύθυνση, φαίνεται να χειροτερεύει την κατάσταση, μιά και μας «καθίζει» τη διάθεση για δουλειά και αλλαγές. ‘Ισως είναι μια πρόκληση για καλλίτερη απόδοση, αλλά πόσοι το βλέπουν έτσι; Οι περισσότεροι μάλλον λένε: «δε γαμιέται!»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: