τι μας δένει?

20070505011958mooncat

Υπήρξε κάποτε, η φοβερή παρανόηση, πως ίσως η αγάπη και η χαρά μπορούν να μοιραστούν μεταξύ μας. Να δέσουν τους ανθρώπους σφιχτά, να κάνουν τις ζωές μία μεγάλη και γεμάτη νόημα. Τώρα αυτό που έμεινε, είναι η φοβερή υποψία πως μόνο ο φόβος, ο πόνος και η θλίψη μας δένουν.

Περνάμε μόνοι μας τις χαρές μας, κι όσοι συμμετέχουν σ’ αυτές είναι από έναν σχετικό φθόνο. Αναλόγως την εγγενή αυτονομία και τα κουράγια του καθενός δηλαδή. Διαφορετικά  μπορούμε μόνο να συμπάσχουμε, να αυτοσαρκαζόμαστε παρέα, να γελάμε με τα χάλια μας. Συγχαίρουμε, όσο μπορούμε φυσικά, την ικανότητα αποστασιοποίησης του καθενός μας, και καγχάζουμε αντί να γελάμε.

Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε σε μία γενικευμένη καταστροφή. Να επιστρέψουν όλοι στα βασικά, στο ρόπαλο, στην πέτρα, στο αρσενικό που σέρνει τη γυναίκα απ’ τα μαλλιά για να ικανοποιηθεί και στο θηλυκό που για λίγο αγαπάει το παιδί που θηλάζει. Να μας είναι επιτέλους αδιάφορος ο θάνατος, κομμάτι της φύσης και αναπόφευκτος όπως ήταν πάντα, να αγνοούμε την περιπλοκότητα της σκέψης και τις χαρές ή τις δυστυχίες του πολιτισμού.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 15, 2009.

5 Σχόλια to “τι μας δένει?”

  1. Καλά τώρα… Σοβαρολογείτε;
    Στ’ αλήθεια πιστεύετε πως μπορούμε;

  2. φοβερή παρανόηση η αγάπη, ε;
    τι να πω.
    μάλλον δεν έχει σχέση με τον νου, είναι μια ανάγκη της ψυχής.
    κυρίως έχουμε ανάγκη να αγαπιόμαστε, γιατί έτσι υπάρχουμε, αποκτούμε μια θέση στον κόσμο από τη στιγμή που απασχολούμε τη σκέψη και τα συναισθήματα κάποιου άλλου
    αλλά ίσως να είναι ακόμη πιο σημαντικό το να αγαπάμε, μια κίνηση παράλογη, αντι-εντροπιακή, κόντρα στα συμφέροντα μας (?)
    όσο για το θάνατο, μακάρι να μπορούσαμε να τον αντιμετωπίσουμε επικούρεια – στωικά…

  3. @ Spy
    δεν ξέρω αν μπορούμε, αλλά το δρόμο της γενικευμένης καταστροφής τον έχουμε πάρει σίγουρα!

    @ Markosthegnostic
    δεν αναφέρομαι ουτε στην ικανότητα μας να αγαπάμε, ούτε στο αν και από που πηγάζει η αγάπη, αλλά στο ότι δεν είναι αυτό που μας δένει, στο ότι δεν μπορούμε να την μοιραστούμε. Φυσικά και δεν αναφέρομαι στην ερωτική αγάπη μεμονωμένα, και πιστεύω πως η μοναδική αντι-εντροπιακή λειτουργία στο σύμπαν είναι η ίδια η ύπαρξη της ζωής.
    Τον θάνατο δε, εφόσον λειτουργούμε με τα ένστικτα σαφώς και τον βλέπουμε ψυχραιμότερα. Αποκλείω οι πρωτόγονοι να έσκαγαν ιδιαίτερα όταν πέθαινε κάποιο μέλος της ομάδας τους.

  4. Ο Ευγενής Βάρβαρος ήταν πάντα δικό μας πρότυπο και ιδανικό.
    Όμως εμείς είμαστε πλανημένοι, μισάνθρωποι ρομαντικοί.
    Ενώ εσύ…?

  5. […] τι μας δένει? […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: