παραμύθι χωρίς τέλος

Ενα από τα χειρότερα μου είναι, όταν το παραμύθι μου πλησιάζει απειλητικά την πραγματικότητα. Εγώ είμαι εντάξει με αυτά, τα ξεχωρίζω, τα καθαρίζω, τα φροντίζω και δεν τα μπλέκω ποτέ. Αυτά γιατί μπερδεύονται?

Η πραγματικότητα έχει προβλήματα, δεσμεύσεις, πιθανότητες και κυρίως τέλος και απώλεια. Το παραμύθι δεν έχει. Απλά πράγματα. Οσο δελεαστικό κι αν είναι να μεταφέρεις το παραμύθι στην πραγματικότητα, αυτό είναι από τις χειρότερες παγίδες. Ποτέ και για κανέναν λόγο η πραγματικότητα δεν θα σου κάνει το χατήρι. Θα το πιάσει το παραμύθι και θα το διαλύσει, θα το σκίσει σε χίλια κομμάτια και θα του αλλάξει τα πετρέλαια. Ξέρετε πόσο ευάλωτα είναι τα παραμύθια? Σαν αέρας, σαν αχνός που λίγο να φυσήξεις και διαλύονται στον πρωϊνό ήλιο.

Μετά φυσικά κάνεις το λάθος και σκέφτεσαι, βρε λες? Μήπως κι αυτή είναι η ευκαιρία μου και μένα να αγγίξω αυτό που ονειρεύτηκα? Κατάλοιπα εφηβείας είναι αυτά. Ο ενήλικας άνθρωπος ξέρει πως δεν λες. Πως η πραγματικότητα σε περιμένει στη γωνία αμείλικτη. Ο ενήλικας άνθρωπος όμως  πάλι, αποδέχεται και τον έφηβο μέσα του και συνειδητά του επιτρέπει να εκφράζεται..

Διαφωνούσε το παραμύθι μου με την πραγματικότητα ώρα πολλή το μεσημέρι.. Και το περίεργο ήταν πως θαύμαζα και την διαφωνία του, θαύμαζα το θέλω του, το αγαπούσα όλο και περισσότερο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 5, 2009.

6 Σχόλια to “παραμύθι χωρίς τέλος”

  1. «Κατάλοιπα εφηβείας είναι αυτά. Ο ενήλικας άνθρωπος ξέρει πως δεν λες. Πως η πραγματικότητα σε περιμένει στη γωνία αμείλικτη» Ο ενήλικα άνθρωπος έχει ξεχάσει να ονειρεύεται.

    Καλησπέρα

  2. «Ο ενήλικας άνθρωπος όμως πάλι, αποδέχεται και τον έφηβο μέσα του και συνειδητά του επιτρέπει να εκφράζεται..» Οπως είδες στην αμέσως επόμενη φράση αφήνω το περιθώριο στον ενήλικα να ονειρεύεται.. Η πραγματικότητα εμένα όμως δεν μου το άφησε, τη μια στιγμή τα γράφω την επομένη πφφφφ χάνονται όλα στον αέρα..

    έτσι είναι αυτά.. αν δεν προστατέψεις το παραμύθι σου, πέφτει η πραγματικότητα και σε πλακώνει..

    την καλημέρα μου 🙂

  3. Καλημέρα, στην ιστορία σου του το αφήνεις πράγματι αλλά όπως λες και εσύ η πραγματικότητα δεν του το αφήνει (όχι μόνο σε σένα δυστυχώς). Εννοείτε να το προστατεύεις πάντα…

  4. εγώ νομίζω ότι είναι πανέμορφο να αφήνουμε το όνειρο να χυμήξει μες στην πραγματικότητα. είναι ΤΕΛΕΙΟ. ίσως το μόνο που έχει νόημα

  5. Τι θα κάναμε χωρίς τα παραμύθια μας; Πώς θα αντέχαμε τις πραγματικότητές μας; Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Τα πρώτα δίνουν χρώμα στις δεύτερες. Οι τελευταίες διδάσκουν τα της ζωής στα πρώτα. Μήπως τελικά είναι ένα και το αυτό; Καλό απόγευμα

  6. Eγώ τώρα πρέπει να ομολογήσω πως εκδικήθηκα την πραγματικότητα μέσω του συμβολισμού, που είναι ένα από τα ισχυρότερα όπλα του παραμυθιού. Σαν να την είδα παραζαλισμένη σήμερα και το παραμύθι μου γελάει τρελλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: