κι ότι ζήσαμε σκορπά στον άνεμο..

Κοιμήθηκε η Χρυσορόδινη, και στον ύπνο της ο χρόνος στρεβλώθηκε, μάζεψε και τεντώθηκε, έγινε κουβάρι. Συρρικνώθηκε ο χώρος κι έγινε μια τελίτσα μικρή, ίσα να στηρίζει τα πόδια της. Εκαιγε η Κόλαση και ο Παράδεισος ανάμεσα στα πέπλα της, στριφογύριζε ο πόνος και η ευτυχία ανάμεσα στα μέλη της.  Ολα, παρελθόν και παρόν εκεί μαζεμένα να μπερδεύονται, να ξεχνάει και να θυμάται ταυτόχρονα. Μόνο το μέλλον έλειπε..

Σαν μια μακριά κλωστή, που τραβιόταν έξω απ’ αυτό το κουβάρι στο άπειρο, κι όλο πήγαινε χωρίς σταματημό. Αναστέναζε η Χρυσορόδινη στον ύπνο της, δεμένη στο κουβάρι του χρόνου και ακινητοποιημένη στο σημείο του χώρου που στεκόταν. Κοίταγε με καημό την κλωστή να εκτείνεται μακρυά της κι όλο έλεγε..

η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθεί..

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 18, 2009.

2 Σχόλια to “κι ότι ζήσαμε σκορπά στον άνεμο..”

  1. Είχα την εντύπωση πως η Χρυσορόδινη ονειρευόταν μόνο στο Βασίλειο των Ουρανών…

  2. Το που ονειρεύεται με το τι ονειρεύεται η Χρυσορόδινη μπορεί να έχει διαφορά δεν νομίζεις?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: