φως να γεμίζουν οι στιγμές, να λάμπουν μες το χρόνο

Σήκωσε το χέρι του, και το έβαλε μέσα απ’ το εσώρουχο της. Τρίξανε τα κύτταρα τότε από μνήμη. Σαν το συρτάρι που χει όλα τα ξεχασμένα μέσα, και ξαφνικά το τραβάς να τα ξαναβρείς. Δεν ήταν ούτε η αίσθηση της ηδονής, ούτε της οικειότητας που έβγαλε τον ήχο της ανάμνησης. Ηταν σαν την μελωδία ενός τραγουδιού, που εγκαθίσταται όλη μέρα στο μυαλό σου και ξαφνικά το ακούς στο ραδιόφωνο.

Ετσι κάπως ήταν το χέρι του πάνω στο δέρμα της. Σαν να είχε υπάρξει εκεί για καιρό, βράδυ με το βράδυ, και μεσημέρια ηλιόλουστα, πρωϊνά με βροχή και τώρα ξαφνικά το έπαιζαν ξανά τα ραδιόφωνα του κόσμου. Τρίξαν τα κύτταρα και ταλαντώθηκαν τόσο που κόντεψαν να σπάσουν τους συνεκτικούς δεσμούς της ενέργειας των μορίων που τα απαρτίζουν. Λίγο ακόμα και θα γινόταν φως, να σαρώσει το δωμάτιο, το σπίτι, να καταπιεί όλη την πλάση.

Επειτα τα χέρια του, έπιασαν το εσώρουχο να το τραβήξουν με μανία, να το βγάλουν από πάνω της, να μην τους χωρίζουν πια όχι τα χιλιόμετρα, αλλά ούτε ένα χιλιοστό υφάσματος. Οταν πια έπεσε κι αυτό το μικροσκοπικό εμπόδιο, μπήκε μέσα της με όποιον τρόπο μπορούσε. Μπήκε ολόκληρος, βούτηξε με το κεφάλι, με τα χέρια, μέχρι που εξαφανίστηκε εντελώς. Πέρασε μέσα από κάθε είσοδο που βρήκε ανοιχτή, την κυρίευσε ολόκληρη και μετά αναβόσβησε μέσα της το φως του.

Αυτός ξέχασε ολοκληρωτικά, αυτή θυμήθηκε τα πάντα. Κι όλα αυτά, μέσα σε δυό μέρες μόνο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 22, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: