οι δράκοι των παραμυθιών, ξυπνούν στα χέρια αλλονών

hand-blood

Βλέπεις καμμιά φορά το αίμα από την πληγή στα χέρια σου, και αναρωτιέσαι αν υπήρξε το καρφί που σε τρύπησε. Τρέχει, κάνει αυλάκια στην παλάμη σου, πονάς και μετά μουδιάζεις και το καρφί άφαντο. Μένεις εκεί πάνω κρεμασμένος, πάνω σε ένα σταυρό περίεργο, σε έναν Γολγοθά ερημικό, ο ήλιος λάμπει γύρω σου, και αναρωτιέσαι πως βρέθηκες εκεί.

Εχεις μνήμες από φιλί που σε πρόδωσε, που δεν ήταν για σένα, από δίκη και κατηγορητήριο, από στρατιώτες που σε σέρνουν και σε βρίζουν. Θυμάσαι το σταυρό και την λόγχη, τον κόσμο να φεύγει σαν να μην είσαι πια εκεί. Εικόνες συγκεγχυμένες, σχεδόν φανταστικές. Αναρωτιέσαι ακόμα, γιατί να γίνει κάτι τέτοιο, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται στο δικό σου σώμα, γιατί η δική σου ψυχή βρίσκεται τώρα κρεμασμένη.

Γελάς, και το γέλιο σου ακούγεται απόκοσμο, σχεδόν πικρό στην μέση της ερημιάς. Αγνοώντας τις συνθήκες που σε οδήγησαν εκεί, δεν μπορείς να υποθέσεις τίποτα για το μέλλον. Κοιτάς μόνο το αίμα να τρέχει απ’ τα χέρια σου, να στάζει από το μέτωπο σου, να λιμνάζει στην τρύπα της καρδιάς σου.

Μόνο το καρφί παραμένει άφαντο, και ο στρατιώτης που το χτύπησε.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 28, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: