please don’t stay in touch

Πιθανότατα, στο βάθος του κρανίου μερικών ανθρώπων κάποιο ίχνος μυαλού θα πρέπει να υπάρχει. Αδιόρατο ίσως με γυμνό μάτι, αλλά κάτι πρέπει να υπάρχει να συντονίζει αν μη τι άλλο τις κινήσεις τους.. Η σκέψη όμως από την άλλη είναι χαμένη υπόθεση. Τους παρακολουθώ στην τηλεόραση, στα ραδιόφωνα, γύρω μου και μέσα στη ζωή μου να προσπαθούν να εκφράσουν τη μικρόνοια τους με απαίτηση.

Ναι, γιατί η απαίτηση είναι προφανώς ταυτόσημο προσόν με την κατάσταση τους.  Τελευταία διαπίστωσα πως μετράνε αυτοί οι άνθρωποι την αγάπη. Με τεφτέρι και κομπιουτεράκι, μάλιστα. Τα βάζουν κάτω, προσθέτουν αφαιρούν και στο τέλος ευχαριστημένοι δηλώνουν : Και τα δικά σου δικά μου , και τα δικά μου δικά μου φυσικά.

Αυτά είναι. Σου μετράνε τη βενζίνη που καίνε για να σε δουν, τα λόγια που λες σαν αποδεκτά/ή μη από τον ψυχισμό και την λογική τους, την ώρα που κάνεις να φτάσεις σε οργασμό, το ύψος και το βάρος σου, τα χρόνια σου, ακόμα και την ικανότητα σου στο σιδέρωμα. Πίσω απ’ όλα αυτά, κρύβουν πάντα έναν χαρακτηρισμό για σένα (αυτό είναι το κρατούμενο στην πρόσθεση προφανώς) και παρεξηγιούνται τα μάλλα αν το αποκωδικοποιήσεις και τους τον επιστρέψεις πίσω. Ομως δεν θα διστάσουν καθόλου να αποκαλέσουν τους φίλους σου λούγκρες. Ναι, οι χαρακτηρισμοί έμμεσοι και άμεσοι είναι το φόρτε τους.

Ομως κανένας απ’ αυτούς, και είναι πολλοί πιστέψτε με, δεν έχει τον ανδρισμό που απαιτείται για να σεβαστεί τον άλλο δίπλα του. Ούτε το χιούμορ που χρειάζεται αυτή η ρημάδα η ζωή για να αποδεχτείς την διαφορετικότητα των άλλων. Για να βγαίνει καλά η αριθμητική τους προσέγγιση στη ζωή πρέπει πάντα κάποιος κάτι να τους χρωστάει. Θεωρούν πως στον έρωτα το μερτικό τους είναι μόνο η λεκτική διακόσμηση των συζητήσεων με αγκαλίτσες, φιλάκια και κορδέλες. Υποθέτω πως το ίδιο ακριβώς κάνουν και στην υπόλοιπη τους ζωή, και απαιτούν από μας την απόλυτη υπακοή και συμβιβασμό με την ανυπαρξία του εγκεφάλου τους.

Το ταμείο το δικό μου είναι μείον όμως. Σε κανέναν απ’ αυτούς δεν θα επιτρέψω να γκρεμίσει το ελάχιστο ομορφιάς που μπορεί να υπάρχει στον κόσμο αυτό, και όταν απαιτούν την πληρωμή τους από το δικό μου μερτικό αγάπης ένα μόνο τους απαντώ «ουκ αν λαβοις παρά του μη έχοντος».

Το τραγουδάκι αφιερωμένο στους μικρόνοοες αλλά και στους φίλους, λούγκρες και μη, που ευτυχώς υπάρχουν στη ζωή μου και τιμάνε την έννοια του αρσενικού.

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 9, 2009.

6 Σχόλια to “please don’t stay in touch”

  1. Ούτε καν fuck you very much δεν τους αξίζει, είναι τόσο ηλίθιοι που θα το πάρουν για κομπλιμέντο. Ένα «έξω από την παράγκα, βλλλλάχο (με παχύ-παχύ το λάμδα, ξέρεις εσύ) τους είναι υπεραρκετό!

  2. ναι τώρα που το λές εχεις δίκιο! φαντάζεσαι να κάθεται με το ρολόι να μετράει πόσο κάνει ο/η άλλος/η να τελειώσει? τι μου φταίνε οι άνθρωποι?

    λοοοοολ

  3. το υπερευχαριστήθηκα το τραγούδι, αμέ…

  4. μα δεν ειναι τέλειο?

    θα το εχω ακουσει και 500 φορές απ’ το πρωι!

    🙂

  5. το χτύπησα καμιά 20αριά φορές για να έρθω στα ίσα μου. 🙂

  6. πολύ ωραίο τραγουδάκι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: