τα αρνάκια

Να τ’ ανοίξω τώρα? τέλειωσε? Ναι καρδιά μου, τέλειωσε. Μα η μικρή μου συνέχιζε να κρατάει σφιχτά κλειστά τα μάτια της και να κρύβεται πίσω από την πλάτη μου. Σταγόνες δάκρυα και ιδρώτας αγωνίας, έσταζαν από το πρόσωπο της και τα τσουλουφάκια της είχαν κολλήσει στο μέτωπο της.  Μικρές ζάρες είχαν σχηματιστεί γύρω από τα μάτια, το μυτάκι, το στόμα τραβηγμένο.

Ελα τώρα, της είπα και την αγκάλιασα. Τέλειωσε είπαμε, έλα δίπλα μου να δεις και μόνη σου. Την τράβηξα και την έφερα μπροστά, στην αγκαλιά μου. Η νύχτα είχε πέσει, ακουγόταν μόνο η τηλεόραση να παίζει κάποια παλιά ελληνική ταινία, ο ουρανός ήταν καθαρός κι ένα τριαντάφυλλο στο φράχτη κοίταζε περήφανα τα άστρα. Σκούπισα τα μάτια της, και της έδωσα να φυσήξει τη μύτη της. Ηπιε λίγο νερό και κοίταξε γύρω της φοβισμένα. Οταν σιγουρεύτηκε πως τέλειωσε, πως θα έμενε στο μυαλό της η ανάμνηση σαν κακό όνειρο κοιμήθηκε επιτέλους στα χέρια  μου ανακουφισμένη.

Μα τι έχει? Τι φοβάται τόσο πολύ, με ρώτησε ο Νίκος. Το αίμα που χύνεται ανώφελα αγάπη μου του είπα.. Τα αρνάκια..

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 19, 2009.

2 Σχόλια to “τα αρνάκια”

  1. Auto akrivws. Ola ta arnakia. Egw omws isws na fovamai to aima poy den xinetai. faseis isws. super fatsoula

  2. Γιατί πάντα σε τέτοιες καταστάσεις αισθάνομαι αμνός;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: