a demon in a glass cage

Aπ’ όλους τους δαίμονες που κυκλοφορούν στα σκοτάδια του Κόσμου γυρεύοντας την καταστροφή, οι λιγότερο επικίνδυνοι είναι οι δαίμονες του αόρατου.  Αν κι έρχονται από έναν κόσμο ελάχιστα συνειδητό σ’ εμάς, είναι τόσο εύκολα αντιληπτοί και τόσο προβλέψιμοι που εύκολα θα μπορούσε να τους κλείσει κανείς σε ένα γυάλινο κλουβί, αρκεί να το ήθελε. Δεν κάνουν ποτέ και τίποτα παραπάνω, απ’ όσα τους προστάζει η φύση τους. Χωρίς κανένα δικαίωμα επιλογής, απλά ακολουθούν το ρεύμα της παλίρροιας που τους έλαχε σχεδόν σαν τυφλοί.

Ομως γύρω μας, η ελεύθερη βούληση δημιουργεί καθημερινά νέους δαίμονες, ισχυρότερους και πιο επικίνδυνους από ποτέ. Τους συναντάμε στον δρόμο, στη δουλειά ακόμα και στο παιχνίδι. Δώσε σε έναν άνθρωπο επιλογή, κι αυτός θα βρει τρόπο να επιλέξει την καταστροφή και το χάος. Αν και ορατοί, δύσκολα θα καταλάβεις πότε αυτή η επιλογή έγινε, πότε το σκοτάδι μέσα στον καθένα πνίγει το φως, και γιατί. Είναι σπαρμένος ο κόσμος μας από τέτοιο σκοτάδι, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα. Δυσκολότερα ακόμα μπορεί κανείς να παλέψει αυτούς τους δαίμονες και το σκοτάδι που δημιουργούν. Είναι ανώνυμοι, απρόβλεπτοι, ξεφεύγουν ακόμα και απ’ τα σχέδια του Θεού.

Μα ο μεγαλύτερος απ’ όλους και ο πιο καταστροφικός, είναι πιο κοντά μας απ’ όσο πιστεύουμε. Εχει όνομα, έχει μορφή και σάρκα, και είναι ο πιο δύσκολος απ’ όλους να αντιληφθούμε πότε το Θηρίο βγαίνει για κυνήγι. Εχει το όνομα και το πρόσωπο του καθενός μας, είναι όλες οι επιθυμίες που καταπιέσαμε, είναι οι φόβοι που αρνηθήκαμε, είναι ο εγωϊσμός που μας κάνει περήφανους. Κι είναι αυτός ο Δαίμονας ο χειρότερος απ’ όλους γιατί διεκδικεί την ίδια μας την ζωή. Ο,τι κι αν είναι αυτό που μπορούμε να κάνουμε και να ζήσουμε, ό,τι κι αν μπορούμε να γευτούμε σ’ αυτό τον κόσμο το κατασπαράζει σε μια στιγμή κι είναι πολύ αργά όταν πια το καταλαβαίνουμε. Τον κοιτάμε κάθε μέρα στον καθρέφτη και μορφάζει σαρκαστικά, τον σπρώχνουμε όλο και πιο βαθειά μέσα μας και δίνουμε δύναμη στο ελατήριο που θα τον τινάξει στην επιφάνεια. Θέλουμε να αγνοούμε πως το Θηρίο που αφήνουμε νηστικό είναι αυτό που αγριεύει.

Αν κάθε μέρα, έστω και λίγο το αφήναμε ελεύθερο, να βγει και να αντιληφθεί την ίδια του την αδυναμία, να χορτάσει από τα λάθη και τους φόβους μας, θα καθόταν σαν σκυλάκι ήμερο στα πόδια μας τις νύχτες. Αν το αφήναμε να γαυγίζει τους «ξένους» , θα γουργούριζε σαν γάτα όταν θα είχαμε ανάγκη να υποταχθεί στη θέληση μας. Μα ούτε στον καθρέφτη κοιτάμε πια, αποφεύγουμε και τον σαρκασμό του. Ξεχάσαμε πως έχουμε επιλογή και πως τίποτα πάνω στον άνθρωπο δεν είναι λάθος. Για να υπάρχει το Θηρίο εκεί, κάποιο λόγο έχει. Υπάρχει η επιλογή για να το τιθασεύει, υπάρχει και ζωή που του αναλογεί.

Για όλα υπάρχει Καιρός και Τρόπος.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 8, 2009.

Ένα Σχόλιο to “a demon in a glass cage”

  1. πολύ ωραία το θέτεις, αλλά υπάρχουν και δημιουργικές επιλογές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: