κι ένιωσα το έρεβος να με αγκαλιάζει

Στα βάθη της Αβύσσου, υπάρχουν κάτι ανθρωπάκια που κάθονται ήσυχα. Σηκώνουν κεφάλι και μετράνε μόνο την απόσταση από την επιφάνεια, εκεί που το φως  ίσα που γλείφει τα χείλη του πηγαδιού. Δεν μιλάνε πια, γιατί και οι λέξεις τους χάνονται τόσο βαθιά, αναπνέουν μετρημένα όσο για να κρατηθούν στη ζωή και κάνουν όνειρα σκοτεινά.  Βλέπουν μπροστά μόνο το διάστημα που τους χωρίζει απ’ το θάνατο, γιατί το πηγάδι είναι ψηλό κι ο θάνατος πιο κοντά στον πάτο απ’ το φως. Μετράνε μετά με βήματα το γύρω του πάτου και βγαίνει και στενός, ασφυκτικό το πηγάδι αυτό.

Στα βάθη της Αβύσσου κάθονται ήσυχα κάτι ανθρωπάκια να μετράνε την απόσταση. Στον πάτο είναι κάτι ανθρωπάκια που τα λέω φίλους.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 18, 2009.

4 Σχόλια to “κι ένιωσα το έρεβος να με αγκαλιάζει”

  1. Ἐτσι ακριβώς!

  2. «στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε…»

  3. @ ioudas
    χεχ..

    @ raffinata
    αμ είχαμε φύγει και ποτέ ?

  4. τα μάγια στο πηγάδι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: