ο βυθός ανήκει στα ψάρια του

Οταν η πραγματικότητα δεν παλεύεται φτιάχνεις μικρές ή μεγαλύτερες όμορφες φούσκες, να τις χρησιμοποιείς σαν σκάφανδρο να παίρνεις οξυγόνο. Βουτάς έτσι ξανά και ξανά στο βυθό, κάνεις όλα όσα πρέπει να κάνεις, ακόμα κι αυτά που κανένα νόημα δεν έχουν, προσπαθείς να παραμείνεις άνθρωπος στο μέτρο που αυτό σου επιτρέπεται και βγάζεις την κάθε μέρα ξεχωριστά.

Ο βυθός αυτός, δείχνει κάποιες φορές μαγευτικός. Εξωτικά ψάρια, τεράστια κήτη ταξιδεύουν στα ρεύματα του, περίεργα φυτά και κοράλια, αλλού άμμος κι αλλού πέτρες, μα ξέρεις πως αν το νερό μπεί στα πνευμόνια σου θα πεθάνεις. Ο βυθός της πραγματικότητας ανήκει στα ψάρια του κι εσύ κάπου αλλού. Το τι είναι αυτό δεν έχει σημασία, αρκεί που ξέρεις πως μπορεί να πνιγείς αν δεν προσέξεις.

Μέσα  από τη φούσκα/σκάφανδρο όμως, μπορείς να συμμετέχεις για λίγο κάθε φορά στην πραγματικότητα σαν να ήσουν  μέρος της. Μπορεί κάποτε και να υπήρξες μέρος της, να ‘σουν μια γοργόνα ας πούμε, που απαρνήθηκε τα κύμματα για χάρη μιας αγάπης, να φύτρωσαν πόδια στη θέση της ουράς, και πνευμόνια αντί για βράγχια. Γεγονός είναι πάντως,  πως τώρα δεν είσαι πλάσμα του βυθού. Χρειάζεσαι τη φούσκα για να τον δεις και να τον περπατήσεις.

Οταν αρχίζει να τελειώνει το οξυγόνο μέσα στη φούσκα αυτή, στο μικρό κομμάτι κόσμου που έφτιαξες για τον εαυτό σου δηλαδή, το καταλαβαίνεις επειδή αρχίζεις να κουράζεσαι. Τα μέλη σου γίνονται βαριά και δεν σε ακολουθούν, οι ανάσες σου πονάνε…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 3, 2009.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: