κάνε με ήλιε να φανώ, να φέγγω σαν φεγγάρι

H Μεγάλη Γάτα, μπορεί να ‘χε χρόνια πολλά που είχε χάσει τα περισσότερα εξωτερικά χαρακτηριστικά του είδους της, ουρά, μυτερά αυτιά, γούνα και μουστάκια, αλλά σίγουρα αν την πρόσεχες λίγο καλύτερα, έβλεπες πως δεν μπορούσε να είναι τίποτα άλλο. Πάντα λεπτή και ευλύγιστη, με μάτια που άλλαζαν χρώμα ανάλογα με την έκθεση τους στο φως, μπορούσε εξίσου εύκολα να πηδήξει για να πιάσει κάτι στον αέρα ή να απλωθεί για ώρα κάτω απ’ τον ήλιο. Δεν κυνηγούσε ποτέ μεγάλα θηράματα, ελάφια ή λαγούς, μα μικρά και διασκεδαστικά, σαύρες, ποντικάκια, πεταλούδες και κυρίως βλάκες. Μερικούς τους άφηνε να ζήσουν, μόνο για να έχει τη χαρά να τους κυνηγήσει ξανά και ξανά, να γελάσει που έκαναν σαν καραγκιοζάκια προσπαθώντας να ξεφύγουν, που έσκουζαν μόλις τους έπιανε ή απειλούσαν πως ναι, θα της δείξουν αυτοί οταν καταφέρουν να ελευθερωθούν.

Μα όλα  αυτά, η Μεγάλη Γάτα, τα έκανε μόνο όταν είχε κέφια. Οταν βαριόταν ή ήταν στεναχωρημένη, πήγαινε και ξάπλωνε ανάμεσα στα φυτά του κήπου ή σε κάποια άλλη γωνιά που την έλουζε το φως του ήλιου. Καθόταν εκεί με τις ώρες, μέχρι να απορροφήσει τόσο φως που τίποτα σκιερό να μη μείνει μέσα της. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί, που το βράδυ βεβαίωναν πως ακτινοβολούσε θερμότητα το σώμα της παντού. Ελαμπε στην κυριολεξία στο σκοτάδι, κι όσο πιο βαθύ ήταν το σκοτάδι, τόσο περισσότερο εμφανές ήταν το φαινόμενο. Οσο πιο κρύα η αγκαλιά που την κρατούσε, τόση περισσσότερη ζεστασιά έβγαζε το κορμί της. Γύρναγε ανάσκελα και μπρούμυτα, γουργούριζε και χαμογελούσε συνεχώς, με εκείνο το αμφίβολλο χαμόγελο που έχουν οι γάτες.

Αυτό που ευχαριστιόταν πιο πολύ όμως, ήταν τα βράδυα, που οι υπόλοιπες γάτες της οικογένειας, έρχονταν και κουλουριάζονταν πάνω της όλο εμπιστοσύνη. Το θηρίο μέσα τους, αναγνώριζε το είδος του, αναγνώριζε πως η Μεγάλη δεν θα τα πρόδινε ποτέ και άφηναν να ζεσταθούν στην αγκαλιά της. Στον κόσμο ολόκληρο, τίποτα, ποτέ, δεν την ικανοποίησε περισσότερο απ’ αυτούς που άξιζαν και δέχτηκαν την αγάπη της ολοκληρωτικά.

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 30, 2009.

3 Σχόλια to “κάνε με ήλιε να φανώ, να φέγγω σαν φεγγάρι”

  1. Πες μου πως με πεθύμησες όσο κι εγώ και πως χαμογελάς…

  2. Μάλιστα!

    Καλό βράδυ.

  3. @ Sun W Knight

    🙂

    @ Aeipote

    καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: