A question of heaven

Οταν είδαν στις τάξεις της Κόλασης πως ο άγγελος που φρουρούσε τις Πύλες του Αόρατου ήταν πολύ λαμπερός και απορροφούσε όσο σκοτάδι κι αν του έστελναν, αποφάσισαν πως θα του στείλουν μια ολόκληρη λεγεώνα να τον αντιμετωπίσει. Αρχηγός της Λεγεώνας αυτής ήταν ένας δαίμονας τόσο σκοτεινός και πυρωμένος, περισσότερο και από τα βάθη της Κόλασης, γλυκός σαν ψέμμα περίτεχνο, και ατρόμητος. Μα πάνω από όλα ο Damien ήταν αδίστακτος και ανελέητος. Δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει οτιδήποτε για να καταφέρει το σκοπό του. Ο Αγγελος όλα τα περίμενε εκτός απ’ αυτό.

Οταν κάποτε καθόταν ήσυχος και χαλαρωμένος σε κάποια χορδή του ουράνιου τόξου, ο Δαίμονας εμφανίστηκε δίπλα του χαμογελώντας. Μπορώ να ξαπλώσω δίπλα σου του είπε? Σε ένα τόσο λαμπερό χαμόγελο πως να υποψιαστεί ψέμμα ένα πλάσμα καλοσύνης? κι έτσι συμφώνησε ανεπιφύλακτα. Κύρτωσαν κι οι δυο τα κορμιά τους πάνω στις καμπύλες του χρωματιστού αυτού θόλου, κι όπως καμπύλωνε αυτό, έτσι άρχισε να καμπυλώνει γύρω τους κι ο χρόνος, η αίσθηση στης τάξης και της αταξίας, οι αρχές τους για τα όρια του Καλού και του Κακού. Μετά σειρά είχαν τα χέρια τους, καμπύλωσαν κι αυτά και αγκαλιάστηκαν σφιχτά, ταξίδεψαν ο ένας πάνω στις καμπύλες του άλλου βρήκαν το Α και το Ω πολλαπλές φορές και μετά το ξανάχαναν γελώντας. Φωσφόριζε περίεργα το σκοτάδι του Δαίμονα πάνω στις πολύχρωμες χορδές, αλλά ο Αγγελος δεν υποψιάστηκε τίποτα. Μόνο σαν εισέβαλλε με δύναμη βαθειά στην ψυχή του ο Damien κι άρχισαν να κατρακυλάνε στην Κόλαση, μόνο τότε ξύπνησε ξαφνικά απότομα και άρχισε να συσπάται και να ταράζει τον αέρα για να απελευθερωθεί. Μα ο Damien τον κράταγε σφιχτά και δεν μπορούσε να ξεφύγει, με κάθε του κίνηση ο δαίμονας έμπαινε όλο και βαθύτερα μέσα του, έφτανε σε όλο και πιο απαγορευμένα μέρη του Φωτός και γίνονταν μαζί ένα περίεργο μείγμα από Σκοτάδι και Φως και πάλι Σκοτάδι. Αλλοτε έμοιαζε με πυροτεχνήματα σε νυχτερινό ουρανό κι άλλοτε σαν τις αστραπές μια καταιγίδες απρόσμενης στα μέσα του καλοκαιριού.

Επεφταν και κατρακύλαγαν συνέχεια. Στροβιλίζονταν σαν αεροπλάνο που έχει χάσει τη στήριξη του και πέφτει ανεξέλεγκτα. Ο δαίμονας χαμογελούσε παθιασμένα, κρατώντας πάντα σφιχτά τον άγγελο στην αγκαλιά του και αφηνόταν να βυθιστούν και οι δύο μαζί προς τα κάτω. Οι Πύλες του Αόρατου τώρα έμοιαζαν πιο μακρινές από ποτέ…

Τη στιγμή ακριβώς που τα σώματα τους έπεσαν με συντριπτική ταχύτητα στο Tέλος του Κόσμου, λίγο πριν οι ψυχές και των δύο τσακιστούν για πάντα, ο δαίμονας πρόλαβε να ρίξει μια ματιά γύρω του. Για να δει απορημένος πως αυτό δεν ήταν το Τέλος, μα η Αρχή του Κόσμου, κι ο Ουρανός ποτέ πριν δεν έλαμπε περισσότερο από κείνη τη στιγμή. Πως πήρε άραγε για Πτώση αυτό που ήταν μια ξέφρενη απογείωση μόνο ο Αγγελος μας το ξέρει..

Advertisements

~ από isisveiled στο Νοέμβριος 11, 2009.

4 Σχόλια to “A question of heaven”

  1. πολύ όμορφο…

  2. Γλυκά ψέμματα θέλω ν’ ακούσω…στο Τέλος όπως και στην Αρχή…

  3. Το καλό και το κακό, το τέλος και η αρχή. Σχετικές έννοιες, μεταξύ τους μπερδεμένες κι απροσδιόριστες με τα ανθρώπινα κριτήρια…

  4. πολύ εύγλωττη αυτή η φυσικο-μεταφυσική εικόνα της δημουργίας του κόσμου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: