σε λίγο πια θα φέξει..

Σου γράφω τώρα που είναι σκοτάδι με τα ίχνη που αφήνουν τα πεφταστέρια για μελάνι. Οπως καίγεται κάθε σώμα που μπαίνει στην ατμόσφαιρα μου, παίρνω λίγη απ’ αυτή τη φωτιά και λίγη απ’ τη σκόνη που απομένει, και φτιάχνω γράμματα. Τα αραδιάζω το να δίπλα στο άλλο να γίνουν λέξεις, μήπως και γίνουν μια σκέψη κατανοητή να σου πω αυτά που θέλω. Στην αρχή μπερδεύομαι και φοβάμαι. Σκέφτομαι πως πρόταση ολοκληρωμένη δεν θα βγάλω, και δεν θα καταλάβεις, πως θα μπερδευτείς κι εσύ κι όσοι κρυφακούν αυτά που λέμε. Ψάχνω να βρω που θα βάλω το ρήμα και κείνη την κτητική αντωνυμία «μου» που ξέρεις πόσο αγαπάω. Ολη μέρα κυνηγάω να βρω τους επιθετικούς προσδιορισμούς, εκείνους που δεν θα σε περιορίσουν, τα ουσιαστικά, τα επιρρήματα «εδώ» και «τώρα». Οταν νυχτώνει μόνο, όταν το μόνο που μπορώ να δω είναι αυτές οι τυχαίες μικρές φωτιές στον ουρανό, όταν είμαι πια απελπιστικά κουρασμένη για να ψάχνω τη σωστή σειρά στα πάντα, τότε το παίρνω απόφαση. Λίγο πριν φέξει (και θα φέξει θα δεις) τα ρίχνω όλα στο πληκτρολόγιο, και τα αφήνω να ξεχυθούν μόνα τους από κει στο μπουκάλι, κι από το μπουκάλι στη θάλασσα μέχρι να φτάσουν σε σένα. Φτάνει να βρω μια λέξη κι όλα ξεκινούν. Σειρά σου τώρα.. πες μου μια λέξη…

Χρυσορόδινη

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 16, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: