ο καλός, ο κακός, και ο ασχημος

Ο καλός. «Πες μου τι να κάνω φίλε μου για να σε βοηθήσω» στα λόγια. Στις πράξεις κάνει κηδείες με ξένα κόλλυβα και μάλιστα αφού σιγουρευτεί ότι τον έχουν θάψει τον μακαρίτη. Πάντα γελαστός και πρόθυμος, υμνείται για το ήθος του , το οποίο παραδόξως χάνει αν τον ζήσεις λίγο περισσότερο. Ή μάλλον ζήσει αυτός μαζί σου. Αν αποφασίσει ότι θα την αράξει σε σένα καλύτερα να χεις κάνει προμήθειες για κάνα μήνα, να βάλεις εξαερισμό κουζίνας εστιατορίου στο σαλόνι για το τσιγάρο και να το πάρεις απόφαση πως θα βγει και παραπονούμενος στο τέλος έως και αγανακτισμένος για την αδικία που του γινε. Εγώ προσωπικά δεν έχω παράπονο, μην είμαι και αχάριστη, βοήθησε να σκάψουμε πέντε τρύπες στον κήπο για να θάψουμε τα γατάκια που «ξαπόστειλε» με το «φουγάρο» του. Ευτυχώς το έκτο την γλύτωσε γιατί πρόλαβε κι έφυγε ο καλός και ανοίξαμε τα παράθυρα.

Ο κακός. Ο ορισμός θα μπορούσε να είναι και υπέρτατος, ή διαστρεβλωτής, ή καβάλα στο καλάμι τον κόσμο γύρισα, αλλά το κακός τα περιλαμβάνει όλα. Είναι ακριβώς ο τύπος ανθρώπου που θα του δώσεις χυλόπιτα στο χέρι και θα σου πει «κάνεις λάθος, εγώ δεν σε θέλω και σταμάτα να με κυνηγάς». Θα επιμείνει (αγανακτισμένος κι αυτός) πως φταίει το καλάμι που χώθηκε κάτω απ’ τα πόδια του και όχι αυτός που το καβάλησε, και φυσικά θα αρνηθεί οποιαδήποτε ανάμειξη του στις καταστροφές που σπέρνει γύρω του. Οι άλλοι φταίνε πάντα και τον συκοφαντούν τον καημένο. Εγώ τον λέω και τοσοδούλη, γιατί τόσο τον μετράω σαν προσωπικότητα.

Ο άσχημος. Η τρανή απόδειξη πως σε μερικούς ανθρώπους ο θεός τα δίνει όλα, σε μερικούς τα μισά και σε μερικούς τίποτα. Ουτε εμφάνιση, ούτε άνεση, ούτε καν λίγη στοιχειώδη νοημοσύνη να καταλάβει το μέγεθος της απώλειας. Γλώσσα μόνο του δωσε, αλλά κι εκεί έβαλε σημάδι μια «μπίλια» να έχουν να προσέχουν οι νοήμονες και να εκστασιάζονται οι ανόητοι. Η πλησιέστερη μορφή ανθρωποειδούς στο είδος του αγριογούρουνου.

Προσωπικά, αν και διεκδίκησα επάξια τον τίτλου του «ο μαλάκας» ως προς αυτούς, τους ευχαριστώ γιατί κάτι δύσκολες μέρες όπως η σημερινή είναι η μοναδική μου παρηγοριά να τους βλέπω και να λέω «ευτυχώς Θεέ μου δεν μ’ έκανες σαν κι αυτούς»

υ.γ. Το τραγουδάκι αφιερωμένο και στους τρεις τους μέχρι τελευταίας  νότας.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 8, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: