συγκλαδοκορμόριζα

Ακόμη όταν σε βλέπω στο δρόμο, μου φαίνεται πως ακούω μια πόρτα να κάνει φςςς και να εμφανίζεσαι σαν την αστραπή όπως πάντα. Διασταυρώνονται οι δρόμοι μας κι εμένα μου φαίνεται πως έρχεσαι προς το μέρος μου όπως τότε, πως επίτηδες διάλεξες αυτόν τον δρόμο γιατί οδηγεί σε μένα. Μα μετά χαιρετάς και προσπερνάς και δεν έχεις άδικο. Γιατί εκείνο το απόγευμα φοβήθηκα πολύ, είχα ακόμα την πολυτέλεια να φοβάμαι, κι έδωσα μία να καταστρέψω κάθε πιθανότητα για μας. Φοβήθηκες κι εσύ όμως, άκουσες και σου παν στις πόρτες που μπαινόβγαινες και δεν κάθησες να μάθεις, να γνωρίσεις το φόβο σου.  Εστησα μπροστά σου έναν τοίχο να δω αν θα καταφέρεις να τον πηδήξεις, κι εσύ τον γκρέμισες αγνοώντας ότι στεκόμουν πίσω του. Ισως σου φανεί παράξενο αλλά η ηθική για την οποία με «καταδίκασες» είναι ευτελής για μένα, αλλού είναι τα δύσκολα. Το σώμα μοιράζεται εύκολα, η ψυχή όμως ποτέ. Αλλά έχεις δίκιο, ο τοίχος ήταν πολύ ψηλός. Δεν περπατάω και πολύ πια στους δρόμους που σε συναντούσα, κι έτσι δεν ακούω το φςς του ερχομού και του φευγιού σου.  Τότε ήσουν ο Βασιλιάς της Σκόνης, τώρα έγινα η Βασίλισσα της Στάχτης γιατί έτσι κάηκα, συγκλαδοκορμόριζα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 18, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: