Προφάσεις εν αμαρτίαις

Καταρχήν για να προλάβω τους κακεντρεχείς, μια που η κακεντρέχεια συνάδει πολύ συχνά με την αγγραματοσύνη, ο τίτλος δεν έχει κανένα ορθογραφικό λάθος. Οσοι απο μάς πήγαμε σχολείο ξέρουμε ότι η ελληνική γλώσσα είχε κάποτε επιπλέον πτώσεις και τύπους γραμματικής με την ανάλογη ορθογραφία τους και φυσικά σημασία διαφορετική από αυτές που χρησιμοποιούμε στην καθομιλουμένη.

Στο ζουμί τώρα.

Εχω κατηγορηθεί ξέρετε πολλές φορές ως υπερβολική ή πολύ αυστηρή ή ακόμα κι αυτό που στη νέα «ελληνική» ονομάζουμε bitch, γιατί έχω την ψυχαναγκαστική σχεδόν συνήθεια να διαπιστώνω την αλήθεια και να την λέω όπου την πετύχω ανεξάρτητα από το αν αυτή θα αρέσει στους άλλους και σαφώς εις βάρος των κοινονικών μου σχέσεων. Λυπάμαι αλλά θα συνεχίσω να το κάνω. Τελευταίο θέμα που απασχόλησε το μυαλό μου ήταν ο ορισμός του χιιούμορ και πότε αυτό συγκρούεται με το ήθος (και όχι την κακώς εννοούμενη ηθική). Το χιούμορ λοιπόν (για να το κατεβάσω στο επίπεδο που θα το καταλάβουν μερικοί) είναι σαν τις γόβες, δεν ταιριάζει με όλα τα ρούχα, δεν πάει σε όλα τα πόδια και δεν είναι για όλες τις ώρες. Είναι τουλάχιστον γελοίο να φορέσει κάποια γόβες και να πάει στην παραλία, όπως είναι γελοίο να τις φορέσει με φουστανέλα και ακόμα περισσότερο φυσικά να τις φορέσει κάποια που το κάθε πόδι της έχει πάψει πλέον να θυμίζει πόδι ανθρώπου και να μοιάζει περισσότερο με πόδι ελέφαντα. Οσο κι αν λειτουργούν φετιχιστικά στα ανδρικά και γυναικεία μυαλά, οι γόβες δεν πάνε παντού.

Το χιούμορ αντίστοιχα θέλει πολλή προσοχή.Την πλάκα που κάνουμε με τους φίλους μας, δεν μπορούμε να την κάνουμε με τους συναδέλφους μας, να πούμε το ίδιο ανέκδοτο στη βουλή και στο καφενείο και να αστειευτούμε με τα ίδια πράγματα σε ένα σχολικό βιβλίο και ένα κουτσομπολίστικο περιοδικό. Ειδικά μάλιστα αν το αντικείμενο του χιούμορ μας είναι η διαφορετικότητα του άλλου, το πρόβλημα του ή ακόμα και η επιλογή του. Για παράδειγμα δεν είναι αστείο να αστειευόμαστε με την επιλογή κάποιου να είναι ομοφυλόφιλος ακόμα κι αν αυτός είναι τόσο καλόκαρδος ή τόσο χαμηλού επιπέδου που να μην το καταλαβαίνει. Δεν αστειευόμαστε με κάποιον που έχει μια αναπηρία, που γεννήθηκε μαύρος ή γυναίκα. Δεν μπορείς να πας στη συνεδρίαση της Βουλής ας πούμε και να πεις «αστειευόμενος» σε μια γυναίκα βουλευτή «άντε τώρα πλύνε κάνα πιάτο και ασε την πολιτική στους άντρες» γιατί δεν είναι αστείο ακόμα και αν η συγκεκριμένη δεν το καταλάβει ή το αφήσει να περάσει έτσι. Δεν θα πας σε έναν ομοφυλόφιλο να του κάνεις πλάκα για το αν φοράει στρινγκάκι σε μια δημόσια συζήτηση ακόμα κι αν αυτός συνεχίζει την πλάκα και δεν θα γελάσεις σε μια σχολική αίθουσα με την αποθέωση του γυναικείου κώλου στις παραλίες το καλοκαίρι. Αυτό είναι καφριλίκι, δείχνει την ήττα σου απέναντι στην αξιοπρέπεια, την ανικανότητα σου να έχεις ήθος ανεξάρτητα από το ποια θέση έχεις, και πόσο μούρη πουλάς στους άλλους. Ακόμα χειρότερα είναι, όταν προσπαθήσεις να δικαιολογήσεις το καφριλίκι σου ονομάζοντας το χιούμορ ή προσπαθήσεις να «σκεπάσεις» το λάθος σου ισχυριζόμενος πως δεν τράβαγαν οι κάμερες στην αίθουσα συνεδριάσεων της βουλής την ώρα που είπες κάτι απαράδεκτο.

Βγείτε με τους φίλους σας για παϊδάκια, και κάντε πλάκα με τους «πούστηδες» (ω εσείς τιτανομεγιστοτεράστο δείγματα αρσενικών), πείτε για κώλους (γιατί πάνω και κάτω απ’ αυτούς δεν αντιλαμβάνεστε τη γυναίκα), ξεπλύντε το σκούρο χρώμα στη μπύρα που πίνετε του «αράπη» και ξεφουρνίστε όποια γραμματική ή συντακτική κοτσάνα θέλετε, αφού μεταξύ σας κανείς δεν γνωρίζει το σωστό για να σας παρεξηγήσει. Και γελάστε όσο θέλετε. Αλλά μόνο εκεί. Μην εξαντλήσετε τα όρια του χιούμορ και του ήθους επειδή δεν μπορείτε να συγκρατήσετε την καφρίλα σας. Υπάρχουμε και όλοι οι άλλοι δίπλα σας το θέλετε ή όχι. Κι εγώ θα τα λέω αυτά όπου τα συναντήσω ανεξάρτητα από το αν μπορείτε να μου επιτεθείτε ή όχι. Ξέρω κι εγώ να γελάω μαζί σας αν χρειαστεί και όταν το κάνω δεν βλέπω να σας αρέσει..

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 27, 2010.

6 Σχόλια to “Προφάσεις εν αμαρτίαις”

  1. το «σωστό» χιούμορ δεν προσβάλει κανέναν σε οποιαδήποτε περίπτωση (). Οι καφρίλες από την άλλη…θα έπρεπε να μην υφίστανται ούτε και στην τελευταία παράγραφό.

  2. Ναι, σε έναν ιδανικό κόσμο πιθανόν.. αλλά λέμε τώρα.. 🙂

  3. Τώρα, εσείς με κάποιον, ή κάποιους, «τα έχετε πάρει». . .

    Ψυχραιμότης και Καλό Απόγευμα!

  4. Αν και σε καταλαβαίνω… με ή δίχως χιούμορ, δεν αλλάζει ωστόσο η πραγματική φύση ούτε των ομοφυλόφιλων, ούτε των μαύρων, ούτε των ανάπηρων, ούτε των γυναικών…

  5. @ aeipote
    θα μου περάσει..

    καλή μέρα 🙂

    @ Sun Knight

    ούτε των κάφρων φοβάμαι..

  6. Και το χιούμορ, όπως οι περισσότερες έννοιες στον κόσμο, περιέχει ένα μεγάλο ποσοστό «σχετικότητας». Το χιούμορ της παρέας των, όποιωνδήποτε, κάφρων που δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους, γι’ αυτούς είναι χιούμορ, αφού τους κάνει να γελάνε. Το χιούμορ κάποιων κοινωνικών (ή εθνικών) ομάδων δεν είναι, αναγκαστικά, συμβατό με αυτό κάποιων άλλων. Είναι δύκολο να μιλάμε για το αν κάποιος/α έχει την αίσθηση του χιούμορ, γιατί αυτομάτως προκύπτει η ερώτηση «ποιού χιούμορ;». Με τα δικά μου αστεία δεν γελάνε όλοι. ‘Οπως και δεν γελώ με τα αστεία όλων! Τόσο μεγάλη η δόδη «σχετικότητας»! Νομίζω δηλαδή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: