αντί σχολίου

Μ’ένα «πλοπ» ήρθε και προσγειώθηκε στον υπολογιστή μου το περίφημο πρώτο κεφάλαιο. Φυσικά το κατέβασα αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη, αν και τα φιλιά που το συνόδευαν δεν μπορώ να πω ότι χρειάζονταν. Θα το άνοιγα έτσι κι αλλιώς, θα το διάβαζα έτσι κι αλλιώς και θα σχολίαζα έτσι κι αλλιώς, μάλλον από τη φυσική περιέργεια που διακρίνει όλες τις γάτες. Ακόμα κι αν αυτή τους οδηγήσει στον θάνατο τους. Ξεκίνησα να διαβάζω με ένα ποτήρι νερό και τον ψιψίνο στην αγκαλιά μου, στα μισά αντικατέστησα  το νερό με κρασί κα κατέβασα το γατούλη γιτί ήθελα να ανάψω τσιγάρο. Κάπνιζα για ώρα μετά που σταμάτησα να διαβάζω και σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο, παράγραφο με παράγραφο απάντηση/σχόλιο σε όσα διάβαζα. Ακόμα κι αυτός ο επαναπροσδιορισμός του χρόνου μου ήταν οικείος. Οπως στο νησί μου οι εποχές άλλαζαν μέσα στη μέρα, έτσι και οι μέρες κυλούσαν κυκλικά παράλληλα με τις ώρες. Με το ίδιο σημείο επαφής που έχουμε κι εγώ κι Νίκος, να ξυπνάς δηλαδή το πρωί και να λες φτου, άλλη μια μέρα. Να το εννοείς όμως, να θες να είχες πεθάνει στον ύπνο σου, εγκλωβισμένος σε έναν εφιάλτη ή σε ένα θαυμαστό ονειρο ή ακόμα και στο απόλυτο τίποτα της λήθης που έχει μερικές φορές ο ύπνος. Μετά θαύμαζα αυτή την σατανική ομοιότητα των Διδύμων στο πως αντιμετωπίζουν τον λάκκο με τα σκατά. Τρέχουν, πολεμάνε, ταλαιπωρούνται, προσπαθούν αλλά πάντα κάτι κρατάνε απ’ την παλιά τους ζωή να θυμούνται , να τους κρατάει ζωντανούς. Κάτι πολυτελές, κάτι που ενώ ξέρουν πως δεν έχει καμμία ουσία είναι το μοναδικό που δίνει νόημα σε όλη αυτή την καταστροφή. Εγώ το βλέπω κουρτίνες, ο άλλος νέα πατίνα για τον μπουφέ, ο τρίτος μια μάρκα γυαλιών. Και πάντα κάπου μας αφορά και η εμφάνιση μας, είτε είναι τα μαλλιά μας είτε τα κιλά ή κάτι αντίστοιχο. Πάντα είναι κάτι που στα μάτια του τρίτου δεν θα κάνει πιστευτή καμμία από τις καθημερινές καταστροφές και τραγωδίες που μας διαπερνούν, που θα τους δίνει επιχειρήματα ότι υπερβάλλουμε ή ακόμη ότι λέμε και ψέμματα. Ακόμη κι αν αυτά έχουν ξεμείνει από τότε που ήμασταν ακόμη άνθρωποι, με αλώβητη την αξιοπρέπεια μας, εμείς τα εντάσσουμε στο τώρα σαν να μην υπήρξε ποτέ κάτι διαφορετικό.  Μετά πάμε και ζούμε την υπόλοιπη ημέρα μας σαν να ξεπήδησε από κάποιο βιβλίο του Douglas Adams, με τον ίδιο κυνισμό που έχει η ζωή απέναντι σε όλα τα νοήμονα όντα. Τυχερές που ‘ναι οι πέτρες σκέφτομαι και δεν κάνω κανένα σχόλιο πάνω στο πρώτο κεφάλαιο γιατί είναι αργά και έχω ανάγκη να επιστρέψω στο παραμύθι μου, στον ύπνο μου κι αν είμαι τυχερή σε κάποιο όμορφο όνειρο. Ηταν καλό, αλλά με τσάκισε το πρώτο κεφάλαιο..

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 9, 2010.

7 Σχόλια to “αντί σχολίου”

  1. θα ήθελα η κάθε μέρα μου να ξεπηδάει από τις σελίδες του douglas adams…

  2. Το πρώτο κεφάλαιο από ποιο βιβλίο; Έχω και μια περιέργεια ως γνωστόν…

  3. @ tougo
    χμ όχι δεν θα το θελες σε διαβεβαιώ…είναι καλύτερα να τα διαβάζεις παρά να τα ζεις… οι μηχανές απιθανότητας έχουν αποδειχτεί προβληματικές τελικά.. 😉

    @ ioudas

    χεχε 😉

  4. Κάθε αντίσταση είναι μάταιη!
    Κάθε αντίσταση είναι μάταιη!

    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το τρόπο που σχολίασες την πρώτη προσπάθεια! Ήταν απλά ο πιο όμορφος τρόπος για να πάρω το βάπτισμα του πυρός!

    Αντίο και ευχαριστώ για τα ψάρια!

  5. χαχαχαχαχαχααχ

    49 και σε σένα 🙂

  6. Καλημέρα σας!

    Θα χαρώ πάρα πολύ μια μέρα να κάνουμε μια εκτενέστερη κουβέντα για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα, ίσος με ένα δείπνο σε ένα ρεστοράν στο τέλος του Σύμπαντος!

    Πως σου φαίνεται?

    😀

  7. βρε άτιμε! τι συζήτηση θα προλάβουμε να κάνουμε σε 15 λεπτά!!!! δεν πάμε σε κάνα Fridays καλύτερα να κατεβάσουμε το σύμπαν (τη ζωή και τα πάντα θα τα φάμε ως ορεκτικό) και να σου πω ό,τι θες 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: