σαν bot..

Εκείνες τις μέρες ο Ερμής ήταν αλλόκοτα ανάδρομος ακόμα και για τον εαυτό του. Είχαν περάσει χρόνια ολόκληρα που ήταν σε ανάδρομη φορά, κι όλο λέγαμε πως θα φτάσουμε στο χώμα γρηγορότερα απ’ ότι νομίζαμε, θα ξαναγίνουμε λάσπη και ανάσα θεϊκή πριν το καταλάβουμε, πηγαίνοντας προς τα πίσω στην εξέλιξη. Εκείνες τις μέρες όμως, αντί να πηγαίνουμε εμείς προς τα πίσω, με έναν ιδιόμορφο τρόπο ερχόταν το παρελθόν όλο και πιο μπροστά. Στο τέλος συγχωνεύτηκαν οι ζωντανοί με τους πεθαμένους, οι παρόντες με τους ξεχασμένους, η λάσπη με τις καθαρές πηγές. Τα νούμερα έτρεχαν με έναν διαβολικό τρόπο άλλοτε γρήγορα προς τα πάνω, σαν σιταροχώραφα που παράγουν συνεχώς, κι άλλοτε αρνητικά λες και χιλιάδες στρατού τα κατανάλωναν. Μια έτρεχε η μέρα μπροστά και μια γινόταν σκοτάδι της προηγούμενης δύσκολης νύχτας. Ευχόμασταν τότε, να πάρει ο ένας τον δείκτη των λεπτών του ρολογιού κι ο άλλος τις ώρες και να τους λυγίσουμε μέχρι να κάμψουμε τον χρόνο. Να γίνουν οι γραμμές σπείρες και να μας στείλουν ή πολλά χρόνια πίσω ή άλλα τόσα μπροστά. Ξύπναγα το πρωϊ και δεν ήξερα τι μέρα είναι, ούτε τι μάθημα έχω να κάνω κι αν όλα αυτά τα ήξερα από πάντα ή τα έμαθα μόλις χθες.

Εβλεπα το παρελθόν να καλπάζει προς τα μένα αντί εγώ προς αυτό και μπερδευόμουν. Δεν ήξερα αν πρέπει να κάνω υπομονή ή να νιώσω προσμονή για αυτά που έρχονταν κι αν ήταν αναμνήσεις ή επιθυμίες. Στις μέρες του αλλόκοτου Ερμή λοιπόν, έμαθα να ακροβατώ, πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί που δεν ήξερα αν με αντέχει και που οδηγεί, μετρώντας μόνο κάθε βήμα ξεχωριστά. Μέσα σ’αυτή την αλλόκοτη σούπα του χρόνου ακροβατούσα πάνω στα όρια σου, έψαχνα να βρω τι είναι αυτό που μας συνδέει, αν υπήρχε κάτι τέτοιο, φοβόμουν μην το ξεπεράσω και πέσω. Δεν θα είχε και καμμία σημασία προς ποια πλευρά θα έπεφτα φυσικά. Η πτώση δεν σημαίνει τίποτα καλό σε κανένα τμήμα του χρόνου.

To σώμα μου κυριεύτηκε τόσο πολύ απ’ το πνεύμα μου στο τέλος που λειτουργούσε αυτόματα, σαν bot.. Ενα βήμα και μετά άλλο ένα, προς τα εκεί που πίστευα ότι βρίσκεσαι εσύ. Κοιμόμουν και ξύπναγα μηχανικά, κι έτρωγα πολύ σαν να έπρεπε να ταϊσω και τους δυό μας. Ακροβατούσα κι έτρεμα στις μέρες του αλλόκοτου Ερμή, αποκλεισμένη από κάθε πληροφορία κατεύθυνσης στο χρόνο περίμενα μόνο, να ανάψεις που και που, για να χαμογελάσω…

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 9, 2010.

4 Σχόλια to “σαν bot..”

  1. Γαμάτο…!

  2. να σαι καλά..

  3. Σημ : η χθεσινή ημέρα ήταν πολύ δύσκολη για μένα συναισθηματικά. Οποιαδήποτε ομοιότητα με ζωντανούς ανθρώπους και τρέχουσες καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική, συμπεριλαμβανομένου του τίτλου του παρόντος κειμένου.

  4. Καλημέρα!
    (Αφτό και μόνο)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: