i=i;

Τριγύριζα ανόρεχτα για μέρες. Το φόρεμα μου είχε σκονιστεί περπατώντας στους δρόμους και ακολουθώντας τους συνδέσμους τον ένα πίσω απ’ τον άλλο.  Κουρασμένη έφτασα πάλι σ’αυτήν και την βρήκα να στέκεται όπως πάντα ξύλινη και μουντή κάτω από την αψίδα. Τα χρώματα με το χρόνο είχαν ξεθωριάσει αλλά όπως πάντα το ξόανο έμοιαζε καλοσυνάτο. Κάθησα στα πόδια της, μη μπορώντας να κάνω ούτε ένα βήμα παραπέρα, με την πλάτη ακουμπισμένη στην άκρη του μανδύα της. Πρώτα ήταν η οργή και μετά το κενό που έκαναν τα μάτια μου να τρέχουν δάκρυα, και όταν τέλειωσαν κι αυτά, συνέχισα να κλαίω απ’ την κούραση. Μέσα απ’ τα βάθη του χρόνου τότε, το ξύλο πήρε ζωή κι έσκυψε και με πήρε στην αγκαλιά της.

Σώπα μικρή μου, είπε, τι μπορεί να κάνει τα χέρια μου και τα πόδια μου σ’αυτή την γη, την ανθρώπινη καρδιά μου να πονάει τόσο? Μόνο εσύ μπορείς και βλέπεις και στους δύο κόσμους, περπατάς ανάμεσα τους και μεταφέρεις τις επιθυμίες μου. Γιατί ένα πλάσμα τόσο χαρισματικό να ‘ναι λυπημένο? Επρεπε να με φτιάξεις να μην καταλαβαίνω και να μη νιώθω τίποτα, της απάντησα. Να ‘μαι ξύλινη για τους άλλους, όπως νομίζουν ότι είσαι κι εσύ. Οσα περισσότερα καταλαβαίνω, τόσο περισσότερο υποφέρω. Οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι μες την άγνοια τους, κι εσύ μου άνοιξες τα μάτια στο πιο δύσκολο απ’ όλα τα πεδία συνείδησης. Την ανθρώπινη ψυχή. Μπορώ να δω και το ψέμα τους, και την αδικία τους, και τον εγωϊσμό και την παραίτηση και τον θυμό τους, πριν καν φτάσει στο δικό τους συνειδητό. Βλέπω τη λαγνεία τους και την προσβολή τους, βλέπω τη μιζέρια τους, την ατολμία ή το θράσσος τους πριν καν αυτό βγει απ’ τα δικά τους στόματα. Τι θες να κάνω μαζί τους? Εχω μείνει μόνη μου να παλεύω με αυτό το θηρίο και έχω κουραστεί. Κι όταν φτάνω σε σένα είσαι πάντα ξύλινη.

Στου Χρόνου μέσα τα γυρίσματα, είπε τότε η Ισις, θα βρεθώ πολλές φορές μπροστά τους, κι ό,τι έκαναν λάθος θα αναγκαστούν να το διορθώσουν. Ενας ένας θα θυμηθούν ότι κάποτε αδίκησαν ή πλήγωσαν κάποιον. Για κάθε μία απ’ τις φορές που το Εγώ τους βγήκε στην επιφάνεια, τόσες φορές θα το συναντήσουν εμπόδιο μπροστά τους. Τόσες φορές θα με δουν όσες με αγνόησαν. Κι εσύ μην κλαίς. Είσαι τα πόδια μου και τα χέρια μου σ’αυτή τη γη, η ανθρώπινη καρδιά μου. Αν δεν πονούσα εγώ λοιπόν γι’αυτούς ποιος θα το έκανε?

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 14, 2010.

4 Σχόλια to “i=i;”

  1. εσύ τουλάχιστον έχεις κάπου ν΄ακουμπήσεις…

  2. όχι, έχω απλά ένα λόγο παραπάνω να κλαίω…

  3. 🙂 (ξέρεις εσύ)

  4. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: