where my hands are laid magik is made

To σκοτάδι στην αρχή ήταν σαν ελαφριά ομίχλη, που σερνόταν λίγο πάνω από το έδαφος. Δεν μπορούσες να δεις λεπτομέρειες, αλλά ήξερες σίγουρα να μετράς τις αποστάσεις και τα μεγέθη των αντικειμένων. Μετά, καθώς συσσωρευόταν όλο και περισσότερο, άρχισε να βαραίνει και να κυλάει στο έδαφος σαν θολή γλίτσα. Μα καθώς ήταν άπληστο, όπως πάντα, μάζεψε κι άλλη ουσία γύρω του, μέχρι που έγινε πηχτό σαν ζελέ κι άρχισε να συγκεντρώνεται προς ένα σημείο. Σ’αυτή τη φάση πια δεν μπορούσες να δεις τίποτα, ούτε να αναπνεύσεις ούτε γλυκό νερό να βρεις να πιεις. Αν έκανες ένα βήμα κόλλαγες πάνω στο σκοτάδι και σε τράβαγε μέσα του.

Καθώς έρεε όλο και περισσότερο προς το κέντρο άρχισε να σκληραίνει και να ορθώνεται κάθετα. Αρχισε να παίρνει τη μορφή ανθρώπου, κεφάλι, κορμός και μέλη, να τεντώνει τα χέρια του σαν να απόκτησε δική του συνείδηση. Ενα πλάσμα σκληρό  σαν πέτρα, που πλάκωνε τα πάντα με το βάρος του και δεν μπορούσες όχι να κινηθείς αλλά ούτε να υπάρξεις πια. Μα στο πρώτο βήμα του το σκοτάδι, πάτησε τόσο βαριά στη γη που απασφάλισε το φως που πετάχτηκε βίαια από μέσα της.

Μια λεπτή κάθετη γραμμή ως τον ουρανό, κι ακόμα παραπέρα, ως τα σύνορα αυτού και του άλλου κόσμου. Μια γραμμή που έγινε δέσμη και άρχισε να απλώνεται σαν βεντάλια τριγύρω το φως, έγινε ανάσα, πεποίθηση, καρδιά ανοιχτή έτοιμη να συγχωρήσει τα πάντα. Οπως σηκώθηκε ψηλά το φως, έσκισε στη μέση την πέτρα κι αυτή άρχισε να διαλύεται. Ηταν ακόμα βαριά, μα δεν μπορούσε να συντονίσει πια τις κινήσεις, δεν μπορούσε να αποφασίσει που πρέπει να πάει για να σωθεί γιατί και το δεξιά και το αριστερά είχαν πια διαχωριστεί.

Ανοιγε το φως όλο και περισσότερο, και στην ανοιχτή του αγκαλία θρυμμάτιζε το σκοτάδι, έκανε την πέτρα άμμο και μετά σκόνη τόσο λεπτή που έμοιαζε με ομίχλη γύρω απ’ το φως. Στο τέλος, η φωτεινή ακτίνα άρχισε να περιστρέφεται γύρω απ’ τον άξονα της και να δημιουργεί σπίθες σε κάθε ανέλιξη της.  Ανοιγε κι έκλεινε ο κύκλος χωρίς να τελειώνει ποτέ. Και το Φως είπε στο Σκοτάδι.

Τώρα ορίζω, να επιστρέψει η ισορροπία στον κόσμο. Ολα να ξαναπάρουν τη θέση τους, κι όποιος ήταν μακρυά να επιστρέψει. Τώρα ορίζω, οι καρδιές να αρχίσουν να χτυπάνε ξανά και να δώσουν ρυθμό στο Σύμπαν. Τώρα ορίζω τα πάντα να κινηθούν όπως και πριν, να λειτουργήσουν οι Τροχοί της Ζωής και ότι ήταν σπαρμένο και θαμμένο στο χώμα να φυτρώσει. Τώρα ορίζω, ότι χάθηκε να βρεθεί και ότι έλλειψε να αναπληρωθεί.

Αστραψαν σαν γράμματα τα λόγια του Φωτός κι αυτό έσβησε μέσα στην ίδια του την ομορφιά. Κι όλα ξανάγιναν ζωή..

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 29, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: