the big picture

Χρόνια τώρα, θα ‘μασταν καμμιά δεκαριά βλαμμένοι, που ο ένας έτρεχε στους ψυχιάτρους, άλλος έπαιρνε τα ηρεμιστικά με τις χούφτες, ο τρίτος για να κατέβει το φαϊ στο στομάχι του έπρεπε να το ποτίσει με τρεις μπύρες τουλάχιστον, ο τέταρτος έβγαζε τον καρκίνο κ.ο.κ Είχαμε μυστηριωδώς εντοπίσει ο ένας τον άλλο, και χωρίς πολλές κουβέντες εκεί που έκανε τζιζ το θέμα είχαμε συνεννοηθεί και κολυμπούσαμε νωχελικά σαν τις μύγες μες το γάλα. Μετά έγινε της μόδας και η κατάθλιψη ακόμα, και την φόραγε μαζί με τα επώνυμα ρούχα και κάθε ένας που ήθελε να είναι trendy. Σαν να ξάσπρισε λίγο το χρώμα μας (για μύγες πάντα) και δεν κάναμε τόση εντύπωση μές το γάλα. Για λίγο καιρό μπορώ να πω πως δεν ήταν κι άσχημα να μη νιώθεις τόσο ξεχωριστός επιτέλους.

Μετά ήρθε η κρίση. Μάλλον, για να το διατυπώσω καλύτερα μετά κατάλαβαν όλοι οι υπόλοιποι ότι η κρίση είχε έρθει. Θες από μια ιδιαίτερη ικανότητα αντίληψης, θες από αυξημένη ευαισθησία, θες έστω γιατί έτυχε να μεγαλώσουμε με έναν τρόπο που άνοιξε τα μάτια μας αρκετά νωρίς, αυτή την κρίση ακριβώς που τώρα συνειδητοποιούν όλοι εμείς την βλέπαμε χρόνια τώρα. Και τρέχαμε στους ψυχιάτρους. Είμαι καλά γιατρέ μου ?ρωτάγαμε Και ο ψυχίατρος φυσικά επειδή ούτε αυτός είχε πάρει χαμπάρι απαντούσε «κατάθλιψη είναι, πάρε κάνε ψυχανάλυση, πάρε και τα χαπάκια σου και όλα θα πάνε καλά». Αλλά δεν ήταν κατάθλιψη, συνείδηση της μεγάλης εικόνας ήταν και τότε δεν το ήξερε κανείς μας. Ούτε εμείς ούτε η ψυχίατροι.

Τώρα δεν το ονομάζουν πια κατάθλιψη, γιατί δεν παρεκλίνουμε του «κανονικού», το λένε κρίση οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική. Είναι πάντα θέμα μεγέθους βλέπετε. Αν κάτι το εμφανίζει μόνο ένας είναι διαταραχή, αν το αντιλαμβάνονται όλοι είναι γεγονός. Το θέμα είναι ότι ο καθένας μας πια, έχουμε πάρει αρκετά χαπάκια για να ξέρουμε ήδη ότι είναι έτσι. Εχουμε μιλήσει, έχουμε διαβάσει κι έχουμε ορίσει τους εαυτούς μας πάρα πολλά χρόνια ήδη πέρα απ’ αυτή την κρίση. Σιγά σιγά θα αρχίσουμε να διαφοροποιούμαστε πάλι, γιατί θα είμαστε αυτοί που θα επαναπροσδιορίσουν τα πράγματα πριν απ’ τους άλλους και θα μπορούμε να είμαστε και να νιώθουμε καλά όσο οι υπόλοιποι θα βιώνουν τη γενικευμένη πλέον «κρίση»/κατάθλιψη τους.

Φυσικά η ιστορία θα επαναληφθεί. Αυτή τη φορά θα μας πουν αναίσθητους ίσως και ίσως προσπαθήσουν να ονομάσουν και αυτή τη διαταραχή, να εφεύρουν καινούρια χαπάκια για να μας «ευαισθητοποιούν» περισσότερο, θα κάνουμε ψυχανάλυση για να μάθουμε πως να είμαστε δυστυχισμένοι. Η μόνιμη όμως χρονική μετατόπιση στο μέλλον γύρω στα 20 χρόνια μπροστά μάλλον δεν είναι στην αρμοδιότητα των γιατρών αλλά των φυσικών και των τεχνικών υπολογιστών καθώς ζούμε σε ένα μόνιμο zoom out την πραγματικότητα. Ενα είναι το μόνο σίγουρο πάντως. Δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε ποτέ.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 31, 2010.

Ένα Σχόλιο to “the big picture”

  1. Με προκάλεσες, άθελά σου, να ξεσπαθώσω εναντίον της υποκρισίας που εκφράζουν οι θρησκείες. Καμία σχέση με τη φλοσοφική αναζήτηση, με τη βελτίωση του κόσμου ή με οποιονδήποτε άλλο σκοπό, πλην της συλλογής πλούτου των λειτουργών τους. Και τα ταγιεράκια θύματα είναι κι αυτά των υποσχέσεων της θρησκείας, ότι αν ανάβουν (κατά προτίμηση ακριβά) κεριά κι αν εκκλησιάζονται έχουν στο τσεπάκι θέση-ρετιρέ στον μεγάλο κήπο, με φτερούγες φυτρωμένες στις λιπαρές πλάτες! Βλέπεις η «διδασκαλία» πολύ λίγα περιλαμβάνει από σεβασμό φύσης και πλασμάτων της και πολύ περισσότερο εστιάζεται στο μουνί και στην (μη) λειτουργία του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: