escaping through a dream

Οταν όλοι έχουν αποκοιμηθεί το νυχτολούλουδο και το μπουγαρίνι στέκονται έξω απ’ το παράθυρο να φυλάνε την ανάσα. Γλυκά τόσο που να φτάνουν να λιγώνουν τα πνευμόνια απ’ την μυρωδιά τους κι απρόσιτα, σχεδόν ακατάδεκτα, ανοίγουν αφού τα μάτια έχουν κλείσει και η συνείδηση κάνει πως δεν τα ξέρει. Οταν όλοι κοιμούνται, το νυχτολούλουδο και το μπουγαρίνι έξω από το παράθυρο ξυπνάνε σε έναν σκοτεινό κόσμο και κάπως σαν να ακτινοβολούν με τον δικό τους τρόπο. Τεντώνεται η ασημένια χορδή πάνω απ’ το σώμα, και καθώς είναι ακόμα χαλαρή περιστρέφονται γύρω της τα αρώματα και γίνονται μανδύας προστατευτικός. Οταν η συνείδηση ξυπνάει ξανά στον θυμικό κόσμο, έχει σχεδόν ξεχάσει από που ήρθε και τι την κρατάει πίσω. Βλέπει τη χορδή μα δεν της δίνει σημασία. Ελεύθερη και ξεκούραστη, ακολουθεί τις χίμαιρες της και γίνεται ένα μαζί τους  μέχρι που απομακρύνεται πολύ.

Οσο το σώμα κοιμάται, κι όσο η συνείδηση ταξιδεύει, το νυχτολούλουδο και το μπουγαρίνι στέκονται ακοίμητοι φρουροί. Ανάμεσα στους κόσμους που μπορεί κανείς να ταξιδέψει, μόνο αυτά τα δύο κι αργότερα και το δειλινό μπορούν να σταθούν με τη φυσική τους ύπαρξη. Πότε πότε μπορεί να κιτρινίσουν λιγάκι και να ρίξουν κάνα φύλλο αν η χορδή τεντωθεί παραπάνω, μα δεν λυγάνε ποτέ. Το νυχτολούλουδο, το μπουγαρίνι κι αργότερα το δειλινό φυλάνε κάθε ζωτικό κέντρο με προσοχή. Κάθε κραδασμός, κάθε συχνότητα που θα μπορούσε να μας βλάψει διαλύεται στο άρωμα τους, και μόνο η καρδιά, η λογική και η διαίσθηση μένουν ελεύθερες να ταξιδέψουν. Πάνω απ’αυτά το στέμμα μένει γαλάζιο κι ακτινοβόλο όπως πάντα.

Σαν η συνείδηση ξεμακρύνει περισσότερο, λίγο πριν την αυγή, το άρωμα γίνεται επιτακτικά μεθυστικό και της θυμίζει το δρόμο της επιστροφής. Υπνωτισμένη τότε αυτή, το ακολουθεί μέχρι πίσω κι ένα ένα τα κέντρα κουμπώνουν ξανά στη θέση τους. Πρώτα η διαίσθηση, μετά η λογική και τέλος η καρδιά έρχονται και προσγειώνονται απαλά εκεί που το νυχτολούλουδο, το μπουγαρίνι και αργότερα το δειλινό άφησαν το αποτύπωμα τους.

Με την πρωινή δροσιά, κλείνουν και παραμένουν κοιμισμένα όσο η πραγματικότητα ξυπνάει γύρω τους. Αν όμως το βράδυ, λίγο πριν αφεθείς στον ύπνο, κρατήσεις τα μάτια σου κλειστά και μείνει μόνο ο ήχος να φτάνει στη συνείδηση σου θα τα ακούσεις να τραγουδούν αυτό που είναι ο φύλακας άγγελος σου..

I stay awake
I stay awake and watch you breathe
I stay awake and watch you fly
Away into the night
Escaping through a dream

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 8, 2010.

2 Σχόλια to “escaping through a dream”

  1. πολύ ωραίο…
    εγώ βέβαια έχω στον κήπο μου ένα είδος κρίνου που ανοίγει μόνο την ημέρα με το φως…
    Δεν έχει άρωμα και το βλέπω κάθε πρωί που φεύγω για τη δουλειά…

  2. ναι, αλλά είναι λίγα αυτά που φυλάνε την ψυχή σου το βράδυ… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: