will it all remain unchanged?

Καμμιά φορά, όπως καθόταν στην παραλία τα μεσημέρια του χρόνου η Χρυσορόδινη έμοιαζε με παιδάκι. Μπρούμυτα στην ξανθιά άμμο, έσκαβε ανόρεχτα για κοχυλάκια και πέτρες με περίεργα σχήματα ή χρώματα που της θύμιζαν κάτι. Που και που ξέθαβε κατά λάθος μικρά καβούρια που έτρεχαν να μπουν στο νερό και τότε έβγαζε μια μικρή κραυγή ώ! Ξαναξάπλωνε όμως στην άμμο και σχεδίαζε με το δάχτυλο της στην άκρη του νερού, εκεί που τα σχήματα γίνονταν καθαρά, περιμένοντας να τα γλείψει το κύμα και να σβηστούν απαλά. Εγραφε όλες τις λέξεις που ήταν σημαντικές, όπως αγάπη, τρυφερότητα, μαζί, έλα και περίμενε να χαθούν μέσα στο νερό χωρίς πόνο. Ετσι όπως θα έπρεπε να είναι τα πράγματα πάντα, να κυλάνε όλα στο χρόνο και να διαλύονται σιγά και ανώδυνα χωρίς να χάνουν  το νόημα τους.

Οταν βαριόταν να σκαλίζει το νερό, γύρναγε ανάσκελα. Ανοιγε τα χέρα της φαρδιά, με τις παλάμες στραμμένες στον ουρανό και προσπαθούσε να δει πότε το σώμα της θα άρχιζε να ανυψώνεται προς τον ήλιο. Μετά από λίγο όμως έκαιγαν τα μάτια της, κι έφερνε μπροστά το ένα χέρι, μισανοίγοντας τα δάχτυλα και παίζοντας με το φως που περνούσε ανάμεσα τους. Εκοβε έτσι μερικά σύννεφα που περνούσαν, και σκεφτόταν πως θα ήταν μια μερίδα σύννεφο για δώρο ή ένα φύλλο απ’ τον φοίνικα στην άκρη του νησιού. Μοίραζε τη ζωή σε κομμάτια και έβρισκε πως έφτανε για όλους. Τεντωνόταν τότε, όσο μπορούσε να δει  αν το σώμα της μπορούσε να πιάσει τις άκρες του νησιού κι ίσως αν προσπαθούσε να μπορούσε να το κλείσει όλο μέσα της μια μέρα.

Καθώς δεν το κατάφερνε ποτέ, ξαναγύρναγε μουτρωμένη την πλάτη στον ήλιο και κοίταγε προς τη θάλασσα. Απλωνε το χέρι της να είναι το μισό μέσα στο νερό, και το άφηνε εκεί να το ανασηκώνει το κύμα σε κάθε επιστροφή του. Σιγά σιγά άρχιζε να νυστάζει και τα μάτια της μισόκλειναν. Σαν παιδί που ήταν τότε, μόνο μια απορία υπήρχε στο μεταίχμιο της παράδοσης και την άφηνε να σκάει κι αυτή μαζί με το κύμα στις άκρες της συνείδησης της…

If I close my eyes forever, will it all remain the same?

Close your eyes, close your eyes, you gotta close your eyes for me... της ψιθύριζε η ζωή μα αυτή είχε ήδη αποκοιμηθεί.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 24, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: