the thin red line

Υπάρχει μια μικρή γραμμή που διαχωρίζει πάντα τις αρετές απ’ τα πάθη. Ενα αδιόρατο σύνορο που διακρίνει τις προθέσεις και τις ικανότητες μας ακόμη και τις δυνατότητες μας από τα σκουπίδια. Μια απ’ αυτές, η πιο παρεξηγημένη είναι η λεπτή γραμμή που οριοθετεί το τέλος της αξιοπρέπειας και την αρχή της εξαπάτησης. Δυστυχώς για όλους μας, αυτού του είδους η εξαπάτηση είναι τόσο γενικευμένη που ορίζει τον εαυτό της μάλιστα ως θιγμένο και επαναστατικό. Μόλις αυτή η γραμμή παραβιαστεί, καταρρεόυν μαζί της κι άλλες πολλές. Χάνεται το όριο που υπάρχει ανάμεσα στη δημοκρατία και στο χάος, κι ας φοράει το όνομα της, η διαφήμιση γίνεται προπαγάνδα, οι αδικημένοι τύραννοι, η προσπάθεια ματαιοδοξία.

Ολα αυτά χάνουν το νόημα τους, ακριβώς τη στιγμή που η αξιοπρέπεια υποχωρεί μπροστά στο αρρωστημένο Εγώ του καθενός. Είναι εκείνη η συγκλονιστική στιγμή του ελληναρά που θα σε στριμώξει στη στροφή και θα βγει αγανακτισμένος να σου ζητήσει και τα ρέστα λέγοντας «και ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις πως στρίβουν?». Συνήθως μάλιστα, αυτό το Εγώ ξεπερνάει τα όρια του, όταν το «εσύ ο οποιοσδήποτε» που βρίσκεσαι απέναντι του είσαι έστω και στο ελάχιστο καλύτερος. Η εξαπάτηση της συνείδησης των άλλων βασίζεται πάντα στην ανασφάλεια του Εγώ, στην συνείδηση ακόμα περισσότερο της ανικανότητας του.

Ενας τρόπος να ξεχωρίσουμε την αξιοπρέπεια και το ήθος από την εξαπάτηση είναι ο ρυθμός εξάπλωσης τους. Η αξιοπρέπεια σιωπά και κάνει μόνο τόσα βήματα όσα χρειάζονται για να επιτευχθεί ο κάθε στόχος. Η εξαπάτηση θα φωνάξει, θα προβάλλει τον εαυτό της με κάθε μέσο (θυμάστε το περίφημο «ΑΑΑΑλλαααγή!»), θα υποσχεθεί και θα τάξει, θα κάνει χαβαλέ, στα όρια κι αυτός της καφρίλας, μα πάνω απ’ όλα θα απευθυνθεί στο πλήθος. Θα του δώσει συνθήματα και χρώματα να παίξει, θα το βγάλει να φάει στις ταβέρνες και θα του δώσει πληθώρα γυναικών να ικανοποιηθεί. Η εξαπάτηση γιγαντώνεται εύκολα γιατί τα ψέμματα φουσκώνουν σαν ζεστός αέρας το μπαλλόνι της.

Είναι κρίμα που για ακόμα μια φορά μπορεί να την διαπιστώσει κανείς να λειτουργεί τόσο σε κυβερνητικό, όσο και στο μικρό ελάχιστο επίπεδο ενός παιχνιδιού. Κι είναι κρίμα που και στις δύο περιπτώσεις είναι κομματικά χρωματισμένο και υποκινούμενο. Τα πρόβατα από κάτω δεν μπορούν να καταλάβουν φυσικά την ομοιότητα γιατί είναι τυφλωμένα απ’ τις φωτεινές επιγραφές και έχουν κουφαθεί απ’ τη φασαρία της ταβέρνας. Αν ξύσουν λίγο το παϊδάκι που τους έδωσαν να γλείψουν θα δούν πως απο κάτω δεν γράφει επανάσταση αλλά εξαπάτηση, θα το χουν φάει όμως και καταπιεί αμάσητο όπως πάντα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 26, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: