just like the ocean under the moon

Για χαρτί πήρε ένα φύλλο γυάλινο και για πένα ένα αγκάθι τριαντάφυλλου, σηκώθηκε αργά και θρόισε το κίτρινο κιμονό καθώς περνούσε δίπλα απ’ τα φούξια γεράνια. Κροτάλησαν στους καρπούς της αστέρια από κάποιον γαλαξία αρχαίο, και καρδιές μικρές αλλά πολύτιμες από ζαντ και κοράλλι ζωντανό. Πέρασε δίπλα απ’ το νυχτολούλουδο, κοίταξε το μπουγαρίνι με αγάπη και τελικά κάθησε ανάλαφρα δίπλα στα δειλινά. Εσκυψαν αυτά στην καλοκαιρινή ζέστη, κι έφτιαξαν γύρω της ένα σύννεφο, σαν θυμίαμα ιερό, έγιναν θόλος να τη σκεπάσει και στέρεο πάτωμα να σταθεί.

Ενας χρυσός σκαραβαίος πέταξε και κάθησε πάνω στα μαλλιά της που ήταν πιασμένα ψηλά, και ο λαιμός της έφεγγε, εκεί στο κέντρο που ξεκινά ο Λόγος. Σαν πετράδι πολύτιμο, είχε ανοίξει τώρα το κέντρο της επικοινωνίας και οι ακτίνες του διέτρεχαν τη νύχτα και τα χιλιόμετρα, ξεπερνούσαν μυστικά ανώφελα και πληροφορίες ημιτελείς. Κάθε σφαίρα ενέργειας τώρα είχε ζωντανέψει, περιστρέφονταν κυκλικά ακολουθώντας τον ήλιο στην πορεία του, και έβγαζαν ένα χαμηλό γουργουρητό σαν ρεύμα που περνάει τα καλώδια. Μία μία ξύπναγαν το φίδι που σηκωνόταν όλο και ψηλότερα στη ράχη της, έφτασε στο γαλάζιο του λαιμού κι από κει ανάμεσα στα μάτια και στην Κορυφή. Πέταξε σαν δράκος λευκός το φως πάνω απ’ το κεφάλι της για λίγο, τυλίχτηκε στη μυρωδιά της, και έμεινε να αιωρείται σαν να περίμενε κάτι.

Σήκωσε τότε τα μάτια της, ζωγραφισμένες στο πλάι τους δυο γραμμές παράλληλες να εκτείνονται πέρα απ’ το οπτικό πεδίο, να βλέπουν αυτά που δεν βλέπουν οι άλλοι, και κοίταξε ευθεία μπροστά. Κρατούσε ακόμα στο χέρι της το φύλλο και το αγκάθι και με μια κίνηση τρύπησε το δάχτυλο της. Το αίμα στάθηκε κόκκινο και λαμπερό, μια μικρή κουκίδα ζωής πάνω στο δέρμα, έτοιμο να σφραγίσει αν χρειαστεί τα λόγια της. Μα εκείνη δεν μίλησε, γιατί αν έπρεπε να μιλήσει τίποτα δεν θα είχε νόημα. Θα εστελνε το μήνυμα με τον μοναδικό τρόπο που μπορούσε να κρατήσει ανέπαφη την ουσία, κι αν ο δέκτης μπορούσε, αν ήταν πραγματικά πρόθυμος θα άκουγε αυτά που είχε να του πει.

Ξαναχαμήλωσε τα μάτια της, και οι βλεφαρίδες τώρα ακούμπησαν στα μάγουλα της. Κράτησε στην παλάμη της το φύλλο, βούτηξε το αγκάθι στο αίμα κι έγραψε…

… μουσική

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 28, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: