And I knew that if I had my chance I could make those people dance..

Οταν η ζέστη την τύλιξε περισσότερο σφιχτά απ’ όσο άντεχε, άφησε το κιμονό να γλυστρήσει απ’ τους ώμους της, και να πέσει στα πόδια της. Εμοιαζε με μια μικρή λαμπερή κίτρινη λίμνη, κι αυτή έκανε ένα βήμα και βγήκε στη στεριά. Τώρα φορούσε μόνο το νυχτολούλουδο, το μπουγαρίνι, το δειλινό κι ένα σορτσάκι. Εσκυψε κι έδεσε γύρω απ’ τον αστράγαλο της μια σειρά αστέρια για το βράδυ και τίναξε πίσω το κεφάλι της καθώς σηκώθηκε ξανά όρθια, με αποτέλεσμα όλες αυτές οι χαλκοκόκκινες  μπούκλες των μαλλιών της, να ανακατευούν και να πετάνε σαν μικρά όμικρον γύρω απ’ το πρόσωπο της.

Γύρισε και κοίταξε πονηρά πάνω απ’ τον ώμο της τους αμπέλοπες που είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα και έκαναν δήθεν πως ντρέπονται και έκλεισε το μάτι στα γεράνια που δεν παρεξηγούν ποτέ τίποτα, γιατί μένουν άγρια και ζωντανά κάτω απ’ όλες τις συνθήκες. Μ’ένα νεύμα του χεριού της μικρά φωτάκια άρχισαν να χοροπηδούν γύρω απ’ την ομπρέλλα του μυστικού κήπου σαν να χόρευαν και ο αέρας στάθηκε εντελώς ακίνητος.

Εβαλε τα χέρια στη μέση, και κοίταξε ψηλά στον ουρανό. Ωραία σκέφτηκε, έχουμε ακόμα φεγγάρι να ταιριάζει με τα αστέρια. Το κέντρο του λαιμού τώρα ακτινοβολούσε περισσότερο από ποτέ και ο λευκός δράκος φτερούγισε ανυπόμονα πάνω απ’ το κεφάλι της. Οχι, ακόμα ψιθύρισε… μη βιάζεσαι. Περίμενε να πέσει το φως, να ‘μαστε μόνοι μας με τη νύχτα.

Κάθισε σε μια απ’ τις καρέκλες κι ακούμπησε λυγισμένο το ένα πόδι στην απέναντι, αυτό με τα ασημένια αστέρια στον αστράγαλο. Απλωσε τα χέρια της κι έπιασε ένα μπωλ με παγωμένο γλυκό απ’ το ψυγείο, ή ίσως ήταν και φίλτρο μαγικό που δεν έλεγε σε κανέναν που χρησίμευε και το έφαγε ευχαριστημένη. Τελικά η μουσική, δεν γράφεται μόνο με νότες να ξέρετε είπε στην ομπρέλλα που την κοίταζε απορημένη, και σε κάτι περαστικές νυχτοπεταλούδες. Η μουσική, γράφεται με ζάχαρη και νερό, με αριθμούς, σε κώδικα, με πλαστική μπογιά ακόμα και με λίγη οικειοποίηση παραπάνω. Τότε είναι που όλα τραγουδούν και πρέπει να σηκωθείς να χορέψεις. Αν είχα την ευκαιρία θα θελα να δώσω στον καθένα από ένα κομμάτι αυτής της μουσικής. Να τους δω να χορεύουν όπως ξέρει ο καθένας καλύτερα, με ζάχαρη και νερό, με πλαστική μπογιά ακόμα και με κώδικα. Και τότε…

… this would be the day that I die

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 30, 2010.

2 Σχόλια to “And I knew that if I had my chance I could make those people dance..”

  1. get into the groove 😉

  2. and we start singing… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: