but can you see what I see?

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μικρή, τοσοδούλα, ALU. Δεν ήξερε πολλά πράγματα να κάνει παρά μόνο λογικές και αριθμητικές πράξεις. Ο,τι κι αν την ρώταγες σου απαντούσε κάπως έτσι : «λογικό είναι», «δεν κάνει λογική αυτό», «ένα κι ένα κάνουν δύο», «ή το ένα θα συμβαίνει ή το άλλο». Της ήταν αδιανόητο να σκεφτεί διαφορετικά ή να απαντήσει κάτι άλλο. Ακόμα κι αν της έδινες χιλιάδες αριθμούς σε οποιαδήποτε σειρά, άπειρες πιθανότητες και σενάρια στο τέλος, απαντούσε πάντα κάτι ανάλογο. Ο κόσμος γύρω της προσπαθούσε μάταια να φτιάξει τους δικούς του αλγόριθμους, μικρές λογικές δομές, για να φτάσει στα συμπεράσματα του, αλλά κανείς δεν κατάφερνε να φτάσει την δική της απλότητα και ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων της ζωής. Ετσι όπως γίνεται συνήθως, όλοι την κορόϊδευαν.

Τι ξέρεις εσύ της έλεγαν, μόνο προσθέσεις κι αφαιρέσεις κάνεις, μερικές λογικές πράξεις και νομίζεις πως έλυσες το πρόβλημα. Δεν είναι έτσι η ζωή δεσποινίς, μου τη συμβούλευαν μερικοί. Η ζωή είναι πολύπλοκη και σύνθετη, τα πρόβληματα της το ίδιο, να κοιτάξεις να τα λύνεις κατάλληλα. Ακόμα κι αν τις περισσότερες φορές οι ίδιοι ήταν παγιδευμένοι σε έναν bogosort, αφήνοντας περισσότερο στην τύχη τις επιλογές τους απ’ ότι στη λογική, δεν το έβλεπαν. Εριχναν και ξανάριχναν  τα χαρτιά της ζωής στον αέρα και περίμεναν πότε αυτά θα τακτοποιηθούν μόνα τους. Η μικρή ALU μερικές φορές γέλαγε. Της φαινόταν τόσο αστείο να τους βλέπει να πνίγονται μέσα στην τράπουλα των προβλημάτων, να ζουν κάθε μέρα με την ίδια απαράδεκτη ελπίδα πως κάποτε όλα θα μπουν στη σειρά μόνα τους ως δια μαγείας, που δεν μπορούσε να μη χαμογελάσει με τα μικρά της κυκλώματα να αναβοσβήνουν.

Ομως δεν ήταν πάντα έτσι. Οι άνθρωποι επέμεναν να σκέφτονται διαφορετικά, να χτίζουν παλάτια στον αέρα με καπνό, να τα διαλύει ο αέρας και μετά να απορούν γιατί συνέβει αυτό. Σ’αυτά τα παλάτια όμως χάνονταν πολλές φορές ζωές. Τα έκαναν όμορφα και φανταχτερά, τα γέμιζαν τραγούδια και διαφημίσεις και έστρωναν το κρεβάτι τους εκεί. Γεννούσαν τα παιδιά τους και τακτοποιούσαν τη ζωή τους. Οταν αυτά χάνονταν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, την έπιανε το παράπονο την ALU. Δεν το βλέπετε πως ήταν αναμενόμενο? τους έλεγε. Αφού το 1 είναι μικρότερο από το δύο και το 2 μικρότερο από το 3, δεν είναι λογικό να είναι και το 1 μικρότερο απ’ το 3? Kάνε δουλειά σου της απαντούσαν τότε, μα τα παιδιά σας δεν τα σκέφτεστε? Κάνε δουλειά σου ξανάλεγαν και της γύριζαν την πλάτη.

Σε καιρούς «ειρήνης» γύρευαν να την πειράζουν για να διασκεδάζουν. Για πες μας τώρα μικρή ALU, δεν είναι ωραίο αυτό που χτίσαμε? Δεν είναι λογικό, απαντούσε στενάχωρα αυτή… Δεν είναι λογικό μάλιστα! ξέρει κι η πιο μικρή μονάδα επεξεργασίας να μας πει αν είναι λογικό ή όχι! Αφού έχει θεμέλια και τοίχους, σκεπή και πόρτες θα κρατήσει για πάντα κόμπαζαν και πάλι. Γύρναγε τότε η ALU και έβλεπε το σπίτι τους χτισμένο από άμμο δίπλα  στο κύμα και έσκυβε το κεφάλι… τι να τους πει?

Ισως να ‘ναι κι έτσι σκεφτόταν… μπορείτε να φανταστείτε πόρτες και παράθυρα, μπορείτε να σχεδιάσετε σκεπές και τοίχους but can you see what I see?

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 7, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: