so close no matter how far

Τα δυο γεροντάκια κάθονταν στο τραπέζι του ζαχαροπλαστείου  κάτω απ’ την σκιά των δέντρων κι έτρωγαν το παγωτό τους με την ησυχία τους. Σοκολάτα αυτή, καϊμάκι αυτός, με σιρόπι βύσσινο από πάνω. Η ζέστη ακόμα δεν είχε πέσει, αλλά τα δέντρα την έκαναν υποφερτή και το παγωτό απολαυστική. Δεν βιάζονταν καθόλου, γιατί κάθε βιασύνη ήταν πια περιττή και ήξεραν πως οι ομορφιές της ζωής κρύβονταν στο χάσιμο του χρόνου. Αν το ήξεραν αυτό νωρίτερα, θα είχαν φροντίσει να χάσουν περισσότερο χρόνο πιο νέοι ίσως, πιο πρόθυμοι και ικανοί να το ευχαριστηθούν. Αντί γι’αυτό, πέρασαν μια ολόκληρη ζωή να τρέχουν πίσω από κάτι, κάποιες προθεσμίες να πετύχουν, κάποιους χρόνους να προλάβουν, να τα καταφέρουν όλα σε μια στιγμή αν γινόταν.

Καθώς έπιανε το ποτήρι να πιει λίγο νερό, να ξεπλύνει τη γεύση του παγωτού για να ‘ναι η επόμενη κουταλιά σαν της πρώτης φοράς, έσκυψε λίγο πάνω απ’ το τραπέζι και της είπε, θυμάσαι που δεν μιλάγαμε σχεδόν καθόλου? Ηταν γιατί σου λεγα με τον τρόπο μου, trust I seek and I find in you. Ξέρω, ξέρω του απάντησε αυτή χαμογελώντας κι έφαγε άλλη μια κουταλιά απ’ το δικό της παγωτό. Πήρε και λίγο απ’ το σιρόπι βύσσινο κι έγλειψε το κουταλάκι. Ολα τα θυμάμαι να ξέρεις, κι ας λένε πως με την ηλικία ξεχνάς. Θυμάμαι ακόμα πως everyday for us something new, open mind for a different view, ωραία ήταν..

Μείναν πάλι για λίγο σιωπηλοί τρώγοντας ο καθένας το παγωτό του κάτω από την σκιά των δέντρων. Αυτός γύριζε το καϊμάκι στο γυάλινο ποτήρι  και σκεφτόταν never opened myself this way κι αυτή τραβώντας κλωστές απ’ το σιρόπι βύσσινο πάνω στη σοκολάτα θυμόταν πως life was ours, we lived it our way. Ηταν ωραία χρόνια, είπε τελικά αυτή κι αυτός γύρισε και την κοίταξε ενώ σκεφτόταν μέσα του all the words I didn’t just say, ενώ αυτή συνέχισε  never cared for what they do, never cared for what they know, but we knew.. Ναι, της απάντησε πολύ πολύ ήσυχα, όπως τόσα χρόνια το συνήθιζε, forever trusting who we are..

Tο παγωτό όσο και να το τραβήξεις ή θα λιώσει ή θα τελειώσει, όπως κι έγινε κάποια στιγμή. Κάποιος το φαγε όλο, και κάποιος άφησε λίγο στο  ποτήρι του, με λίγο σιρόπι βύσσινο κάτω κάτω. Τόσα χρόνια που πέρασαν κι όμως ήταν so close no matter how far, λες κι ήταν χθες.

Από κάπου άρχισε να παίζει ένα ρετρό τραγούδι, της εποχής τους δηλαδή, και nothing else mattered…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 17, 2010.

6 Σχόλια to “so close no matter how far”

  1. ισως βεβαια να σκεφτονταν.., με τους στιχους του

    Βύρωνα Λεοντάρη

    Χωρίς τίτλο (X)

    Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «ἐκ περάτων», ἔκδ. ὕψιλον/βιβλία. Ἀθῆναι χ.χ.

    Χ
    Λόγια ἐκ περάτων συνάχτηκαν
    γιὰ τὸν Ἀγώvιο ποὺ πεθαίνει
    φτεροκοποῦν ἀπάνω κάτω στὸ τρεμάμενο τὸ ἑσπέρας
    θέλουν νὰ τὸν σηκώσουν στὰ φτερὰ τους ἕνα γῦρο νὰ τὸν πᾶν
    Λυκαβηττὸς Πευκάκια Στρέφη Τουρκοβούνια
    μὰ αὐτὸς πεθαίνει ἀπών
    ματαιωμένος καὶ ἀπών
    Λυκαβηττὸς Πευκάκια Στρέφη Τουρκοβούνια – ἐδῶ παίζαμε ἄλλοτε
    ἐδῶ ζήσαμε
    μέρες τῆς παιδικῆς ἀγριότητας
    Ἐδῶ… ἄλλοτε… Ὅμως τὸ ἐδῶ μὲ ἐντὸς του τὸ ἄλλοτε δὲν εἶναι πιὰ ἐδῶ
    καὶ τὸ ἄλλοτε μὲ ἐντὸς του τὸ ἐδῶ δὲν εἶναι πιὰ ἄλλοτε

    … παιχνίδια βάρβαρα θανάσιμα «φρούρια» μὲ κοτρῶνες στὶς ἀλάνες
    «συμμορίες» πετροπόλεμοι ἢ ξεθάβοντας χειροβομβίδες
    σκουριασμένες στὰ δασάκια
    μέρες τῆς παιδικῆς ἀγριότητας – ἀργότερα
    μπήκαμε στὸ παιχνίδι τῶν μεγάλων σὲ ἄχαρη ἐποχὴ
    ἄρχιζε νὰ τσακίζει ἡ Ἐπανάσταση νὰ φτιασιδώνεται ν’ ἀλλάζει εὔκολα ὀνόματα
    λέγανε τώρα «θύματα» τοὺς μάρτυρες
    καὶ τῶν πληγῶν τὸ χάος «εἰρήνη»
    στὸ ἰδανικὸ ὑπεισέρχονταν τὸ τερατῶδες ὑπαρκτὸ
    καὶ μόνο ποῦ καὶ ποῦ καμιὰ προκήρυξη διαμαρτυρίες ἠμιπαράνομα
    ἔντυπα ἔρανοι γιὰ τοὺς ἐξορίστους ψιλοπράματα
    καὶ σὲ ὦρες ἀθυμίας πειραζόμασταν πόσα χρονάκια φυλακὴ μποροῦν
    νὰ μᾶς κοστίσουν ὅλα αὐτὰ
    καὶ τότε αὐτὸς σηκώθηκε «λοιπόν, μονάχα αὐτό; δὲν παίζουμε τὴ ζωή μας;»
    κι οἱ ἄλλοι γύρισαν ἀλλοῦ τὸ πρόσωπο
    κι ἀπόμεινε χλωμὸς καὶ διάφανος ἔξαλλος μὲς στὸν ἴδιο του τὸν τρόμο
    τρεκλίζοντας καὶ σάμπως νὰ πνιγόταν
    γιατί ἔνιωσε ὅτι φριχτὴ ἡ βλαστήμια ποὺ ξεστόμισε
    ὅτι πατοῦσε πάνω σὲ ἄλλων ζωὲς καὶ πεπρωμένα
    καὶ πὼς κανένας πιὰ μπαγκιέρης δὲν ὑπῆρχε νὰ δεχτεῖ τὴ ζωή του
    καὶ τότε ἦταν ποὺ ζήτησε νὰ γίνει ἡ Κρίση ἐπιτέλους νὰ τελειώνουμε
    ἀλλὰ κανεὶς δὲν τοῦ ἀναγνώριζε τὸ ἔγκλημα

    … κι αὐτὴ τόσο ὄμορφη τόσο ἄδικα ὄμορφη
    τὰ μάτια μου νὰ σέρνει μὲς στὸν κουρνιαχτὸ τῶν δρόμων
    κι ἀτέλειωτες ἀγρυπνίες κι ἡ σκιά μου πέρα δώθε σὰν ἐκκρεμὲς
    πίσω ἀπὸ τὰ παράθυρα
    χτυπῶ τὴν πόρτα μου… κανεὶς δὲν εἶμαι
    ἀπῶν ματαιωμένος καὶ ἀπῶν
    ἄδειος – κερὶ μολύβι καὶ χαρτὶ
    λιώνει καὶ τὸ μολύβι σὰν κερὶ καὶ τὸ χαρτὶ ἀποσαθρώνεται
    τὸ κατατρῶνε ὀξειδώσεις σχιζομύκητες ἀνόβια
    κι ἀναρωτιέμαι ἦταν ἀνάγκη ἔτσι νὰ εἰπωθεῖ ἡ ζωή μας
    λέξεις καὶ συλλαβὲς ἀλληλοσπαραγμένες
    στίχοι μὲ κατακλεῖδες ποὺ ἠχοῦν σὰν λαιμητόμοι

    … παιχνίδια βάρβαρα θανάσιμα στὸν κουρνιαχτὸ τοῦ κόσμου
    κι ἡ σκιά μου πέρα δῶθε σὰν ἐκκρεμὲς πίσω ἀπὸ τὰ παράθυρα
    χτυπῶ τὴν πόρτα μου… κανεὶς δὲν εἶμαι
    τίποτε δὲ σημαίνω τίποτε δὲν ἔχω νόημα
    καὶ δὲν τελειώνει αὐτὸ καὶ δὲν τελειώνει
    κωπηλατῶ γιὰ τὰ παλιὰ κι εἶναι ἡ φωνή μου τρύπια
    μπαίνουν νερὰ τ’ ἀδειάζω μπαίνουνε ξανὰ
    σῶσον μέ, Σκότος, φύλαξον τοῦ βίου μου τὰ κρύφια
    καὶ κάνε νὰ τελειώσει τοῦτος ὁ βραχνὰς
    ξανάρχεται καὶ φεύγει καὶ ξανάρχεται -ἐδῶ ζήσαμε… τί λόγος…
    τὸ «ζήσαμε» ματαιώνει τὸ «ἐδῶ» καὶ τὸ «ἐδῶ» τὸ «ζήσαμε»
    κανεὶς δὲν εἶμαι πουθενὰ δὲν εἶμαι
    ἦταν ἀνάγκη ἔτσι νὰ εἰπωθεῖ ἡ ζωή μας
    ξανάρχεται καὶ φεύγει καὶ ξανάρχεται
    καὶ δὲν τελειώνει αὐτὸ καὶ δὲν τελειώνει
    δὲν ἔχει νόημα τὸ νὰ τελειώσει
    τέλος εἶναι τὸ ματαιωμένο τέλος

    καθένας μας πεθαίνει ἀπῶν

    κλη εβδομαδα να εχουμε……

  2. Καλημέρα 🙂

    ήμουν τόσο σίγουρη ό,τι κάτι θα χες βρει πάλι, που απόρησα κιόλας ότι άργησες. Στην προκειμένη περίπτωση δεν ξέρεις πόσο πολύ μέσα έχεις πέσει! Καλή κυριακή και καλή βδομάδα Δημήτρη 🙂

  3. Nothing else matters…

  4. Ω! Τι γάμος! Γερόντων, παγωτών και. . . Αγγλικών!

    Έρρωσο.

  5. Καλησπέρα φίλε μου 🙂

  6. έτσι ακριβως An-Lu 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: