πάρε του φεγγαριού το δάκρυ, από το αίμα να πλυθείς…

Το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο, είναι να κλέψεις μια αγάπη απ’ την αγκαλιά κάποιου που χει πεθάνει. Είναι ο θάνατος τόσο οριστικός, τόσο καθοριστικός, που η σφραγίδα του μένει ανεξίτηλη πάνω στην ψυχή κι ό,τι κι αν κάνεις θα είναι πάντα εκεί. Ισως μισοσβημένη, και τα γράμματα να μη διαβάζονται καλά αλλά πάντα θα υπάρχει το σημάδι. Αυτο το σημάδι έβλεπε κι εκείνος, και δίσταζε. Είμαι χαμένος από χέρι, σκεφτόταν, τι να προσπαθήσω? δεν θα με δει καν.

Μα ένα βράδυ καλοκαιριού σαν το σημερινό, λύγισε πρώτα το σώμα του απ’ τη ζέστη και μετά και η ψυχή του. Ετσι την πήρε και βγήκαν στη θάλασσα. Αυτό δεν ήταν δύσκολο. Μια γυναίκα που μπορεί να φοράει μέρα μεσημέρι το φεγγάρι για στέμμα, το βράδυ έλαμπε ολόκληρη πάνω στη θάλασσα κι ασήμιζαν τα νερά. Το ίδιο έγινε και τώρα. Πήγε και κάθισε δίπλα της, κι άρχισε να της λέει όσα της έκρυβε, όσα κουβάλαγε πάνω του κι όσα καθημερινά σκεφτόταν. Της μίλαγε κι αυτή χαμογελούσε. Του λεγε κι αυτή και έλαμπαν και οι δύο στην επιφάνεια του νερού, σαν ήλιος που κάθισε στην αγκαλιά του φεγγαριού και αποκοιμήθηκε.

Τελικά η ψυχή του μάτωσε τόσο πολύ, που ξέπλυνε και το σημάδι του θανάτου από πάνω της και τους δισταγμούς του. Βάφτηκε το φεγγάρι κόκκινο απ’ το αίμα και στη στεριά όλοι λέγαν πως θα κάνει ζέστη την επομένη. Πάρε, του είπε, κι έπιασε ένα δάκρυ  απ’ το φεγγάρι που αιμοραγούσε και του το δωσε. Πάρε να πλυθείς, γιατί οι άνθρωποι βλέπουν το αίμα και φοβούνται.

Οταν καθάρισε το μεταξύ τους αίμα εντελώς, τους πήρε ο ύπνος μέχρι το πρωϊ. Σαν ήλιος που κοιμήθηκε στην αγκαλιά του φεγγαριού…

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 21, 2010.

2 Σχόλια to “πάρε του φεγγαριού το δάκρυ, από το αίμα να πλυθείς…”

  1. Sonnet of the Moon

    by Charles Best, 1608

    Look how the pale Queen of the silent night
    doth cause the ocean to attend upon her,
    and he, as long as she is in sight,
    with his full tide is ready here to honor;

    But when the silver waggon of the Moon
    is mounted up so high he cannot follow,
    the sea calls home his crystal waves to morn,
    and with low ebb doth manifest his sorrow.

    So you that are sovereign of my heart
    have all my joys attending on your will,
    when you return, their tide my heart doth fill.
    So as you come and as you depart,
    joys ebb and flow within my tender heart.

    σου εύχομαι καλό καλοκαίρι θα τα πούμε τον Αύγουστο

  2. Καλό καλοκαίρι Δημήτρη! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: