and I say bananas

Η Kate ήταν μια όμορφη και έξυπνη γυναίκα. Μα πάνω απ’ όλα είχε άποψη και ήταν ζωντανή. Eβγαινε μπροστά και έλεγε την άποψη της και δεν υπήρχε ουρανός ούτε κόλαση να την σταματήσει αν πίστευε σε κάτι. Μπορούσε να αφοσιωθεί εκεί με όλη της την ψυχή, να παλέψει και να αγωνιστεί χωρίς σταματημό. Ο Petrucio την λάτρευε πραγματικά. Δεν βρίσκεις κάθε μέρα τέτοιες γυναίκες σκεφτόταν συχνά και ακόμα συχνότερα ήταν το στήριγμα του σε όσα έκανε ο ίδιος.  Μυστήριο τραίνο αυτός στο μεταξύ και λίγοι μπορούσαν να τον παραβγούν σε οτιδήποτε. Μα θες στις μάχες πρώτος, στη δουλειά, στη διπλωματία, όλα τα κατάφερνε με τον ίδιο ακριβώς χαρακτήρα που είχε και η Kate και κατάφερνε να επιβάλλεται σε καταστάσεις και ανθρώπους με την ίδια ευκολία. Ετσι, η Kate, που είχε μικρό συναισθηματικό πεδίο αλλά αρκετά μεγάλη ικανότητα αφοσίωσης τον επέλεξε για να γίνει το δικό της πεδίο αγώνα.

Ο ποιητής λέει, πως κάποτε η μοίρα τα φέρε μια μέρα με πολλή βροχή και τον αέρα να λυσσομανάει έξω, να γίνει μια μεγάλη ζημιά κάπου και  ο Petrucio να πρέπει να τα βγάλει πέρα με χίλια πράγματα. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν αλαφιασμένος, όλοι ζήταγαν τη βοήθεια του και αυτός προσπαθούσε να δώσει λύσεις σε όλα. Χωρίς να γνωρίζει ότι παράλληλα απ’ τη μεριά της και η Kate είχε ανοιχτά δυο τρία μέτωπα συγκρούσεων στράφηκε κάποια στιγμή και απαίτησε : kiss me Kate!

Αυτό μόνο χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή, για να πάρει το κουράγιο και τη δύναμη που χρειαζόταν για να συνεχίσει όσα έκανε. Στα παιχνίδια της μοίρας όμως ποιος μπορεί να αντισταθεί? και αυτή με το συνηθισμένο της ύφος, προκειμένου να τα βγάλει πέρα με τα δικά της θέματα, γύρισε και του έριξε ένα χαστούκι. Μετά έφυσε στο πάτωμα δίπλα στα πόδια του, και γυρίζοντας απ’ την άλλη έφυγε αναψοκοκκινισμένη. Κανένας θεός, καμμία αστραπή και καμμία βροντή δεν μπορούσε να περιγράψει αυτό που ακολούθησε. Ο Petrucio τα παράτησε όλα, και τους χωρικούς που ζητούσαν τη βοήθεια του, και τα νερά που φούσκωναν απ’ το ποτάμι κι απειλούσαν να πνίξουν το χωριό, ακόμα και τα τείχη του κάστρου που έτριζαν περίεργα. Εγινε από μόνος του μια μονάδα ατόφιας καταστροφής κι άρχισε να την καταδιώκει παντού. Μέχρι που την έφτασε. Καθώς, η καταιγίδα στέρεψε τη βροχή και τους κεραυνούς της έξω, μέσα οι φωνές του τίναζαν μέχρι και τα θεμέλια. Στο τέλος, λένε, πως την έπιασε και την έκλεισε σε ένα μπουντρούμι, μην επιτρέποντας ούτε στους φρουρούς να της μιλάνε και μόνο ο ίδιος κάθε πρωί περνούσε και ούρλιαζε μπροστά στην πόρτα του κελιού της : kiss me Kate!

Μη φανταστείτε φυσικά ότι και η Kate κάθησε αμέτοχη σε όλα αυτά. Λύσσαξε περισσότερο κι απ’ την οργή που ισοπέδωσε τα Σόμορα και Γόμορα και πρέπει να γκρέμισε ό,τι βρέθηκε μπροστά της μέχρι να καταλήξει στο μπουντρούμι. Ακόμα κι εκεί κλώτσαγε την πόρτα και αναποδογύριζε το δίσκο με το φαί που της άφηναν κάθε βράδυ. Κάποτε όμως ηρέμησε και έμεινε σιωπηλή να παρακαλουθεί το αδιάκοπο ξέσπασμα του Petrucio να επαναλαμβάνεται κάθε μέρα με την ίδια ένταση. Αυτή η σιωπή της ήταν που τον έκανε κάποια στιγμή να ανησυχήσει πως κάτι δεν πάει καλά και να την ρωτήσει διστακτικά μια μέρα : πως είσαι?

Καλά, απάντησε ήσυχα αυτή και παρέμεινε καθισμένη στο κρεβάτι της κάτω απ’ το παράθυρο ψηλά στον πέτρινο τοίχο. Παρόλα αυτά, ο Petrucio την άφησε καμμιά βδομάδα ακόμα κλεισμένη εκεί, χωρίς όμως να της φωνάζει πια και χωρίς καν να πηγαίνει να τη δει. Τελικά έδωσε εντολή και της άνοιξαν, την οδήγησαν πίσω στα διαμερίσματα της να πλυθεί να φάει και να ξαναβάλει τα εντυπωσιακά της φορέματα. Σε όλα ήταν ίδια και απαράλλαχτη με την Kate που γνώριζαν όλοι, εκτός από μια τρομακτική διαφορά, δεν μιλούσε καθόλου. Κουβέντα δεν έβγαινε πια απ’ το στόμα της, ούτε για καλημέρα. Επιτέλους κατάλαβε η στρίγγλα σκεφτόταν αυτός, και έπιασε να ασχοληθεί ξανά με τις δουλειές του.

Advertisements

Σελίδες: 1 2

~ από isisveiled στο Αύγουστος 11, 2010.

5 Σχόλια to “and I say bananas”

  1. Μεγάλος ο πόνος. Τον νοιώθω κι εγώ κάθε μέρα. Από σκουριασμένα καρφιά, αλλά και σκουριασμένα μαχαίρια, μολυσμένα με κάθε είδους αρρώστια. Μερικές φορές θέλω να καεί (τα ανθρώπινα αισχρά κατασκευάσματα, όχι τα δάση) για να ξαναγίνει από την αρχή. Μήπως και υπάρξει ελπίδα….

  2. ναι, όπως το λες ακριβώς… έρχονται στιγμές που λέω μέσα μου ππως αν κάποιος μου λεγε πάτα το κοκκινο κουμπάκι και θα καταστραφούν όλα αλλά θα πεθάνεις κι εσυ μαζί ευχαρίστως θα το κανα..

  3. ως συνήθως μου φαίνεται έχεις σχολιάσει σε λάθος ποστ… (χιχι)

  4. Έχω συνηθίσει να βρίσκω τον σύνδεσμο για τα σχόλια στο τέλος της ανάρτησης. Στο Blog σου κάπως διαφορετικά είναι τοποθετημένος κι αυτό με μπερδεύει. Κι αν βάλεις και την γενικότερη σύγχυση που με διακατέχει, αλλά και τη συγκίνηση γιατί βρίσκομαι στον χώρο σου… 🙂

  5. Εχεις αρχίσει και με κολακεύεις επικίνδυνα… και είμαι επιρρεπής τελευταία να ξέρεις 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: