a thing called dignity

Αντίθετα με ότι πιστεύεται, ο καλύτερος τρόπος για να χάσεις τον ύπνο σου τα βράδυα είναι να διαθέτεις ηθική και αξιοπρέπεια. Το βλέπω στους λίγους που έχουν απομείνει και διαθέτουν. Τους ρωτάς το πρωϊ αν ξεκουράστηκαν, και η απάντηση είναι πάντα : στριφογύριζα όλο το βράδυ. Αν έχεις αξιοπρέπεια και ηθική, τίποτα δεν μπορεί να σε γαληνέψει. Θα αναρωτιέσαι συνεχώς τι έκανες λάθος, αν μπορούσες να έχεις κάνει κάτι διαφορετικά ή καλύτερα, αν αδίκησες κάποιον χωρίς να το θες, τι μπορείς να κάνεις από δω και πέρα. Επειτα είναι και το παράπονο, που μοιραία ακολουθεί τα δύο προηγούμενα. Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο, να φερθείς με αξιοπρέπεια και να μη το πληρώσεις ακριβά. Οι παλιές σαντορινιές έλεγαν «κανένα καλό δεν μένει ατιμώρητο» και είναι αλήθεια. Αν οι υπόλοιποι καταλάβουν πως δεν θα κάνεις πίσω σε θέματα ηθικής, ακόμα κι αν το ήθελες για να τους ευχαριστήσεις, πως δεν μπορείς να ξεπεράσεις την ίδια σου την φύση, θα ψάξουν να βρουν έναν τρόπο να σε τιμωρήσουν γι’αυτό. Ακόμα κι αν μπορείς να ξεπεράσεις τις συνέπειες, το παράπονο όμως θα μείνει. Ετσι, ενώ όλο το βράδυ θα στριφογυρνάς προσπαθώντας να σκεφτείς τι παραπάνω μπορούσες να κάνεις και πως να βοηθήσεις, το πρωϊ σε περιμένει το παράπονο στη γωνία. Μόλις καταλάγιασει το άγχος της νύχτας, θα έρθει η αδικία των άλλων να κάτσει σαν ταφόπλακα στο στήθος σου και θα μείνει μαζί σου όλη τη μέρα.

Τους βλέπω κάθε μέρα, τους λίγους που απόμειναν να διαθέτουν ηθική. Τους βλέπω να λιώνουν σαν τα κεριά, σαν να είναι ταμένοι σε ένα σκοπό αλλόκοτο και παράδοξο, να περάσουν όλη τους τη ζωή έτσι. Τους βλέπω σιγά σιγά να αποσύρονται, να μη μπορούν να βγάλουν πια μιλιά απ’ το στόμα τους, γιατί δεν αντέχουν πια ούτε τον ήχο της αξιοπρέπειας που φαντάζει δυσαρμονικός με το υπόλοιπο περιβάλλον. Τους βλέπω να γίνονται και κυνικοί και αλλοπρόσαλοι. Να γίνονται κυκλοθυμικοί, γιατί μια αποφασίζουν να προσπαθήσουν ξανά, να εκφράσουν όλα όσα πιστεύουν και να παλέψουν γι’αυτά και πέντε λεπτά αργότερα  έρχεται η ζωή να τους αποδείξει πως λάθος κάνουν. Πέντε λεπτά μαχητές, άλλα πέντε αποκαρδιωμένοι εντελώς, μετά θυμώνουν, μετά παραιτούνται, μετά το ξαναπροσπαθούν.

Οσοι πάλι διακατέχονται από αυτή την απάθεια και αναισθησία που τους επιτρέπει να κοιμούνται τα βράδυα, είναι πάντα χαρούμενοι και γελαστοί.  Εχουν μια μοναδική ικανότητα να παραμένουν σταθερά ευχάριστοι γιατί τίποτα στην πραγματικότητα δεν τους αγγίζει απ’ τον εξωτερικό κόσμο, παρά μόνο η προσωπική τους εγωκεντρική ερμηνεία γι’αυτόν. Δεν θα αναρωτηθούν ποτέ αν έκαναν λάθος, και ποιον αδίκησαν στην πορεία, δεν τους ενδιαφέρει. Εχουν, γι’αυτο το λόγο, όλα εκείνα τα ψυχικά αποθέματα που χρειάζονται για να είναι κεφάτοι. Δεν μπορούν βέβαια ποτέ να είναι δημιουργοί. Αποφεύγουν εντελώς την πιθανότητα να γεννήσουν κάτι από το μηδέν, όσο μικρό ή μεγάλο μπορεί να είναι αυτό, γιατί ξέρουν πως κάθε γέννα πονάει και αυτό τον πόνο δεν είναι διαθέσιμοι να τον διαχειριστούν ή να χάσουν τον ύπνο και το κέφι  τους γι’αυτό.

Ετσι, η ηθική και η αξιοπρέπεια, ξενυχτάνε. Σαν Δον Κιχώτες που κυνηγάνε ανεμόμυλους, περιφέρονται οι λίγοι μέσα στα ορατά και αόρατα σκοτάδια της ζωής, σαν τον Διογένη κρατάνε ένα φανάρι και ψάχνουν άνθρωπο και τελικά τους παίρνει ο ύπνος στο τέλος μόνο, σ’ ένα πιθάρι από πηλό, όμοια η χωμάτινη αγκαλιά του τάφου.

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 6, 2010.

5 Σχόλια to “a thing called dignity”

  1. «Ακόμα κι αν μπορείς να ξεπεράσεις τις συνέπειες, το παράπονο όμως θα μείνει.»

    απλό είναι…μάθε να ξεπερνάς και το παράπονο! 😛
    έτσι θα κοιμάσοι και τα βράδια (εκτός αν έχεις να στείλεις τπτ fakes στο travian :P)

  2. Εχεις καμμια καλή ιδέα πως μπορώ να συνδυάσω βραδυνό ξενύχτι (χωρις fakes γιατί θα ξεράσω βατράχια) και ξεπέρασμα παραπόνου?

    αν ναι παρακαλώ ειδοποιήστε μας asap!

  3. το ξεπέρασμα του παραπόνου δεν έχει να κάνει με την ώρα της ημέρας…
    το ξενύχτι τώρα, θέλω να πιστεύω οτι μπορείς να σκεφτείς κάποιον δημιουργικό τρόπο για να το επιτύχεις 😛

  4. Λυπάμαι αλλά εγώ τα παράπονα τα ξεπερνάω μόνο το βράδυ και μόνο κάτω από ειδικές συνθήκες… τώρα δεν ξέρω αν θα τις ονόμαζε κανείς δημιουργικές αλλά λέμε τώρα… (χμ τωρα που το σκεφτομαι τα ξεπερνάω κι άλλες ώρες της ημέρας)

    χεχε

  5. έτσι! το θέμα είναι να είσαι δημιουργικός όλη τη μέρα χαχαχα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: