χάσατε καμμιά μύγα πρόσφατα κανείς?

Μερικές φορές, κι αφού έχω εξαντλήσει τεράστια αποθέματα ανοχής, μου προκύπτουν τρομακτικά αλλά πραγματικά τρομακτικά (τύπου ψυχολογικό θρίλλερ με μεταφυσικές προεκτάσεις και πολύ σπλάτερ ταυτόχρονα) διλήμματα. Μπορεί να κάθομαι δηλαδή να χαζεύω κάποιον για μήνες ολόκληρους, μέρα με τη μέρα να παρακολουθώ αυτόν να υποτιμά την αντίληψη μου (και των άλλων ενδεχομένως) με αυτή την αυτάρεσκη σιγουριά που διαθέτουν αυτού του είδους οι άνθρωποι, ότι τα έχουν καταφέρει. Κάποτε, έρχεται μια μέρα, που η αντίληψη μου επαναστατεί ενάντια στην αξιοπρέπεια μου, και σηκώνει ανταρσία με καθόλου ευγενικές εκφράσεις όπως : είσαι στα καλά σου κοπελιά? τι τον αφήνεις και μιλάει τον φίλο και δεν τον περιλούζεις όπως του αξίζει μπας και πάρει τα χαμπάρια του? Η αξιοπρέπεια απ’ την άλλη, κοιτάει ακατάδεχτα αλλού και δεν απαντάει καν. Αντί να ασχοληθεί  με τον καθένα απ’ αυτούς και να κάνει στην άκρη μπας και η ερεθισμένη αντίληψη πάρει τον έλεγχο, προτιμάει να με κρατάει ξύπνια τα βράδια ψαχουλεύοντας να βγάλει άκρη.

Κάποια στιγμή, το δίλημμα κορυφώνεται σαν παράσταση αρχαίας τραγωδίας ή επεισόδιο βραζιλιάνικης σειράς. Κάθομαι και σκέφτομαι δηλαδή εις άπταιστην πορτογαλλικήν ή ισπανικήν (whatever) τώρα αξίζει τον κόπο να χαλάσει κανείς σάλιο για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους? Να πιάνω δηλαδή κάθε έναν απ’ αυτούς και να τον στήνω στη μέση ενός ποστ, διακοσμώντας τον καταλλήλως με το αντίστοιχο βιντεοτραγουδάκι σαν αστέρι στην κορυφή? Ή να κάνω την πάπια, μπας και βαρεθούν και φύγουν μόνοι τους?

Οτι δε φεύγουν ούτε από τη δική μου, ούτε από τη δική σας τη ζωή, το ξέρω δυστυχώς. Οπως ξέρω ακόμα ότι τόσο η αδιαφορία όσο και το «φτύσιμο» λειτουργούν πάνω τους σαν λίπασμα. Ουτε τα χαμπάρια τους παίρνουν τελικά και καμαρώνουν κιόλας φανταζόμενοι πως και στις δύο περιπτώσεις απλά τους θαυμάζεις τόσο πολύ που στη σύγκριση νιώθεις μειονεκτικά και γι’αυτό τα λές όλα αυτά. Ενας απ’ αυτούς κάποτε μάλιστα, (μπορεί ακόμα και τώρα), έφτασε να πιστεύει πως στην πραγματικότητα ήμουν απίστευτα ερωτευμένη μαζί του και γι’ αυτό του τα χωνα.

Οπότε το δίλημμα, είναι κατά κάποιο τρόπο ρητορικό. Από άποψη αποτελέσματος δεν υφίσταται καν. Ο βλαμμένος άνθρωπος, ο καμμένος, ο χαμένος και όλα τα υπόλοιπα που συντάσσονται -με το συμπάθειο- αν δεν είχε μια φορά αξιοπρέπεια και ηθική δεν πρόκειται να αποκτήσει επειδή του τα χωσα εγώ ή ο παραπέρα. Οκ, εγώ ίσως το κάνω λίγο καλύτερα και για μια στιγμή στραβομουτσουνιάσει λιγάκι, αλλά το ξεπερνάει πάντα γρήγορα. Αρα, το μόνο που απομένει είναι να αποφασίζω κάθε φορά, τι κέφι έχω εγώ να ασχοληθώ με το θέμα, αν θέλω εκτόνωση ή βαριέμαι. Αλλα ζητήματα του τύπου, τι εικόνα δίνω προς τα έξω, αν θα με αγαπήσουν ή θα με μισήσουν, τι αναγνώσεις θα κάνω κλπ, τα έχω ξεπεράσει ήδη πριν ξεκινήσω να ασχοληθώ με τα μπλογκ. Δε με νοιάζει. Αυτοί που θα με αγαπήσουν, είναι αυτοί που θα έχουν αυτή την ικανότητα από μόνοι τους κι όχι επειδή το προσπάθησα εγώ, αυτοί που θα με μισήσουν είναι γιατί δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο και όσο για την εικόνα μου… μου είναι αδιάφορη (τις αναγνώσεις αν τις μέτραγα θα χα βάλει και διαφημίσεις να βγάζω κάνα φράγκο αλλά ξέρετε τι λένε για την τελευταία πόντια πουτάνα, μη τα ξαναλέμε).  Αρα μας μένουν τα κέφια ως προς τη λήψη των αποφάσεων, τα οποία μάλιστα λειτουργούν αντίστροφα απ’ ότι ίσως φαντάζεστε. Δηλαδή για να ξεσηκωθώ να αρχίσω το «χώσιμο» σημαίνει πως στην πραγματικότητα βαριέμαι απίστευτα σε σημείο αποσύνθεσης. Σημαίνει πως έχω χαλαρώσει τόσο πολύ, που αν δεν πω μια κουβέντα θα με βρουν παγωμένη στον καναπέ με ένα αποβλακωμένο χαμόγελο να κοιτάω την οθόνη και τους χιλιοαπίστευτους να σολάρουν τη βλακεία τους στα μάτια μου. Να ανησυχείτε όταν δεν γράφω. Σημαίνει πως εκεί το δίλημμα με τρώει μέσα μου, πως φουντώνω και ξεφυσάω και σκέφτομαι «α ρε μαλάκα, αν υπάρχει θεός, όλα αυτά που κάνεις θα τα βρεις μπροστά σου μια μέρα, και το μόνο που θέλω είναι να μαι από μια μερά να το βλέπω» και μετά σκέφτομαι να μη περιμένω τον θεό αλλά να βρει εμένα μπροστά του φάντη μπαστούνι να τελειώνουμε.

Είναι θέματα αυτά, κι αν δεν σας έχει τύχει ποτέ σημαίνει πως είστε αναίσθητα γαϊδούρια που κακώς υπάρχετε στον κόσμο και εξαιτίας σας οι πέντε δέκα νοήμονες που χουμε ξεμείνει θα είχαμε ήδη πέσει στα σκληρά ναρκωτικά, αν είχαμε να τα πληρώσουμε βεβαίως.

Advertisements

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 7, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: