τα γυμνά σκοτάδια

 

Κάθε καλοκαίρι γύρναγε ηττημένος δίπλα της. Πληγωμένος από χιλιάδες αριθμούς, αγκύλες και πράξεις, από επαναλήψεις και προβλήματα της καθημερινής ζωής. Πρέπει στο πρέπει όλα προστίθονταν και μετά πολλαπλασιάζονταν, αυξάνονταν δραματικά κάθε χρονιά και βάραιναν στους ώμους του. Το κορμί του που έμοιαζε εφηβικό ακόμα, μετά βίας τα σήκωνε όλα, το μυαλό του έπαυε να τα επεξεργάζεται σοβαρά και γύρευε ανάπαυση. Στο τέλος του καλοκαιριού είχε η ψυχή του απηυδήσει απ΄ όλα και οι γωνίες της λογικής και της ψυχραιμίας του μαλάκωναν κάτω απ’ την αφόρητη ζέστη. Δεν βοηθούσε τίποτα, ούτε οι βόλτες με τους φίλους, ούτε το παράθυρο που άφηνε ανοιχτό. Κάτι πιο ζωντανό και ίσως πιο τρυφερό απ’ αυτό που έδινε η υπόλοιπη χρονιά ζήταγε να βγει έξω, να χαιδευτεί στα χέρια της, να οδηγήσει τα χέρια του να χαϊδέψουν κι αυτά.

Κάθε καλοκαίρι γύρναγε πληγωμένος κοντά της και έπαιρνε κουράγιο με πολύ αλκοόλ μέχρι να καταφέρει να σωριαστεί στην πόρτα της. Κατέστρεφε οποιοδήποτε ίχνος λογικής είχε ξεμείνει μέσα του μέχρι να καταφέρει να γιατρευτεί απ’ αυτήν. Τυλιγμένος στα γυμνά σκοτάδια της χώριζε τα κύτταρα του απ την αρχή, μέχρι να ξαναγίνει άνθρωπος, να γεννηθεί άλλη μια φορά και να βγει στη ζωή που τον περίμενε. Γύρευε να τυλιχτεί μέσα στα πόδια της, να μείνει γυμνός μέσα στο αρχέγονο σκοτάδι που κάποτε τον έφτυσε στο φως και να αφεθεί να ξαναδημιουργηθεί απ’ το μηδέν. Εψαχνε τα πρωτότυπα της ζωής και αυτή του τα έδινε απλόχερα με κάθε αγκαλιά, με κάθε φιλί που ανταποκρινόταν στο δικό του. Με κάθε χαμόγελο που δεν μοίραζε και τόσο εύκολα στους άλλους. Κράταγε τα πρωτότυπα μόνο γι’αυτόν.

Οταν σηκωνόταν απ’ την αγκαλιά της, ήταν έτοιμος να ανατείλει ξανά στη ζωή που τον περίμενε, να αφήσει να διαχυθεί σαν φως σε όλες τις σκοτεινές διαδρομές του κόσμου, σε κάθε γωνία παράξενη και σε κάθε στερεότυπο που τον δέσμευε. Μα δανεικά καθώς ήταν τα πρωτότυπα του στέρευαν γρήγορα και το επόμενο καλοκαίρι την αναζητούσε ξανά. Μέχρι που το φακελάκι των μηνυμάτων  κάποτε αντί απάντησης είχε αυτό :

Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
σ’ αγαπώ καρδιά μου
στερεότυπά μου
έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι’ αυτό θυμώνω
που θα λέω στον πόνο
σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...

 

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 9, 2010.

2 Σχόλια to “τα γυμνά σκοτάδια”

  1. geia sou!

  2. ematha oti h galani thelei na kanei ekpompi stin ert.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: