However long I stay, I will always love you..

 

Του πήρε χρόνια, μήνα με το μήνα να συνταιριάζει μικρές πραγματικότητες για να φτάσει εκεί που ήθελε. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να προσπαθείς να πιάνεις κάτι τόσο άυλο αλλά τόσο βαρύ όσο ο πόνος, και να τον ξεφορτώνεις κομμάτι κομμάτι στο κενό. Στη θέση του προσπαθούσε να βάλει μικρά υποστηρίγματα χαράς, να συγκρατούν την ψυχή μη καταρρεύσει απ’ το βάρος της σιωπής. Αλλοτε ήταν μικρές χαρές από την καθημερινότητα, ένα φως περίεργο που έπεφτε χρυσό σε έναν τοίχο κι άλλοτε επιτεύγματα δύσκολα για τους περισσότερους.  Αλματα γιγάντια και κατορθώματα ηρωϊκά, βουνά από δυσκολίες που ξεπεράστηκαν, η μοναξιά και η απόγνωση που παλεύτηκαν κάθε μέρα ξεχωριστά. Αυτά ήταν πιο εύκολο να τα πιάσει και να τα ακουμπήσει εκεί που έπρεπε, να ισορροπήσει το τεράστιο jenga που διαμορφωνόταν με τα χρόνια. Οι μικρές χαρές όμως ήταν σχεδόν άπιαστες, σαν πεταλούδες  που πέταγαν χαριτωμένες μέσα στον αέρα κι ενώ τις θαύμαζες δεν μπορούσες να τις πιάσεις χωρίς να τις καταστρέψεις. Για τα θεμελιώδη δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, προσπαθούσε μονάχα να απομακρύνει τόσο πόνο  που η ζωή να γίνει υποφερτή, μήπως και τα ήδη υπάρχοντα θεμέλια της προσωπικότητας αντέξουν λίγο περισσότερο την απουσία τους.

Η μνήμη ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα του, έφτιαχνε συνάψεις καθοριστικές των οδών της σκέψης και τον δυσκόλευε απ’ το να αφαιρέσει κάποια κομμάτια, καθώς έπρεπε να την παρακάμψει αριστοτεχνικά, να την ξεγελάσει με κάτι πολλές φορές οδυνηρό για να τραβήξει την προσοχή αλλού. Την πρώτη χρονιά είχε σχεδόν απελπιστεί, ένα τουβλάκι πόνου είχε καταφέρει να αφαιρέσει όλο κι όλο, κι αυτό από ένα σημείο τόσο ασφαλές όσο το ένστικτο της επιβίωσης. Θα μπορούσε να μην το έχει πειράξει και καθόλου και παρόλα αυτά όλα να συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά. Ομως το χρειαζόταν για να δημιουργήσει εκείνη την ισορροπία που ήταν αναγκαία για να αφαιρέσει και τα επόμενα. Τη δεύτερη χρονιά πρόσθεσε λίγο άγχος και αφαίρεσε το κομμάτι εκείνο του πόνου που κάνει τα μάτια να δακρύζουν συνεχώς χωρίς λόγο. Ετσι συνέχισε για τα επόμενα έξι χρόνια, και είχε πολλή δουλειά ακόμα μπροστά του.

Κάθε φορά που έκλεινε άλλος ένας χρόνος μέτραγε να δει αν είχε ξεγελάσει λίγο ακόμα τη μνήμη και πόσο νωρίς αυτή συμπλήρωνε τα κενά που με κόπο προσπαθούσε να δημιουργήσει. Σταδιακά κέρδισε μια ολόκληρη ώρα. Επρεπε να πάει εννιάμιση το πρωϊ για να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί της σήμανσης της ημέρας αλλά και πάλι μετά όλα έμοιαζαν σαν εκείνη την πρώτη φορά που τα πάντα γκρεμίστηκαν σε κάτι λιγότερο από δυο ρουφηξιές τσιγάρου. Φέτος όμως κάτι παράξενο συνέβει, όταν το φωτάκι για το πράσινο φως άναψε κανονικά στις οκτώμιση και για ένα δευτερόλεπτο φοβήθηκε πως δεν είχε καταφέρει τίποτα. Η μνήμη δούλεψε κανονικά, η σκέψη εντόπισε στο ημερολόγιο τη μέρα και την ώρα κι ενώ μέχρι τότε, το αναμενόμενο θα ήταν να ακολουθήσει το μετατραυματικό σύνδρομο σε όλη του τη μεγαλόπρεπεια αυτή σηκώθηκε κι έφτιαξε καφέ. Ισως με λίγη πίκρα, ένα μικρό γαμώτο ή και κρίμα και ξαναγύρισε στο κρεβάτι να παίξει με τις γάτες και να δει κινούμενα σχέδια.

Αν όλο αυτό που έψαχνε ήταν μια θέση στον παράδεισο, ένα κάρμα πιο ελαφρύ, σίγουρα εκείνη τη μέρα είχε βρει την αρχή του διαδρόμου που οδηγούσε εκεί. Την κοίταξε και χαμογέλασε, πάντα έμοιαζε με μικρό παιδί όταν έπαιζε και διαπίστωσε ευχαριστημένος πως ούτε η δική του μνήμη είχε υποχωρήσει από το χρόνο που στην ανυπαρξία κυλούσε εξίσου βασανιστικά μερικές φορές. Θα τα πούμε του χρόνου ξανά μικρή μου σκέφτηκε και παίρνοντας μαζί του όπως πάντα το τηλεκοντρόλ αντί για το κινητό από το κομοδίνο έφυγε περνώντας μέσα από τον τοίχο.

Που στο καλό εξαφανίστηκε πάλι αυτό το τηλεκοντρόλ? σκέφτηκε αυτή και σηκώθηκε να φτιάξει δεύτερο καφέ.

Advertisements

~ από isisveiled στο Οκτώβριος 25, 2010.

2 Σχόλια to “However long I stay, I will always love you..”

  1. τι βαρετο ποστ.

  2. Κι εσύ μικροτσούτσουνος μαλάκας που νομίζει ότι γράφει καλύτερα και παρόλα αυτά έρχεται να «ψωνίσει» αναγνωσιμότητα από ένα ποστ που θεωρεί βαρετό … αχ αχ είστε απάλευτοι τελικά! :Ρ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: