μια μέρα θα ανοίξω την πόρτα και θα φύγω…

 

Ενα πρωϊ, ούτε πολύ αργά ούτε πολύ νωρίς, ένα πρωϊ συνηθισμένο σαν όλα τα άλλα, θα ανοίξω την πόρτα και θα φύγω. Θα πάρω όπως πάντα απ’ την κρεμάστρα την τσάντα μου και το μπουφάν μου, θα βγάλω τα κλειδιά απ’ την πόρτα, θα πετάξω τα σκουπίδια όπως πάντα και θα φύγω. Ούτε σημείωμα θα αφήσω, ούτε καμμιά κραυγή απελπισίας θα ακουστεί πουθενά. Οταν όλα γίνουν μια ίσια σιωπηλή γραμμή θα φύγω.

Γιατί τους φίλους μου τους καταπίνει έναν έναν, ένα σκοτάδι μαύρο και αφιλόξενο, κάτι που μοιάζει με ένα πηγάδι βαθύ, χωρίς τελειωμό. Τους πιο άξιους και αγαπημένους, τους κατασπαράζει αυτό το σκοτάδι σαν να ήταν φτερά χωρίς καμμία βαρύτητα, σαν να ήταν ανύπαρκτοι εξαρχής και αν κάτσω κι άλλο θα ξεθωριάσει ακόμα και η ανάμνηση τους μέσα μου. Καθένας απ’ αυτούς χάνεται σε αυτή την αβυσαλλέα πραγματικότητα που συνεχίζει να ματαιοδοξεί επάνω μας, γίνονται σκόνη και μόρια που έχουν μόνο μια προσωπική υπογραφή στο DNA και ούτε την ελπίδα ούτε τη δύναμη έχουν πια να κάνουν οτιδήποτε άλλο.

Μια μέρα θα φύγω γιατί είμαι βάρος κι όχι προσμονή. Είμαι υποχρέωση γι’ αυτούς που με γέννησαν, ευρώ που μετριούνται σε τραπεζικούς λογαριασμούς και όχι τρυφερότητα και ενδιαφέρον. Είμαι ένα τηλέφωνο που χτυπάει ασταμάτητα και ξεφουρνίζει στα αφτιά μου ένα ασταμάτητο εγώ, εγώ, εγώ.. Εγώ υπέφερα περισσότερο από σένα και να κοίτα, το δικό μου είναι καλύτερο απ’ το δικό σου, πρόσεξε όμως τα προβλήματα είναι όλα κοινά και τα λεφτά είναι δικά μας όταν τα χρωστάμε αλλά δικά τους όταν τα ξοδεύουν. Θα φύγω γιατί τα βράδυα είμαι πολύ κουρασμένη όταν γυρνάω για να ακούσω ακόμα κι ένα εγώ παραπάνω..

Θα φύγω γιατί αυτό που γνώρισα σαν έρωτα, σαν αγάπη και πάθος δεν υπάρχει πια. Οπου και αν γύρισα κι όσο κι άν έψαξα, κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ερωτευτεί, ούτε να μοιραστεί τίποτα παραπάνω από ένα κρεβάτι. Κι αυτό για λίγο, ένα βράδυ για μερικές ώρες και θα ‘ταν και το πάτωμα ακόμα αν δεν υπήρχε το κρεβάτι. Αυτά τα κίτρινα και τα πορτοκαλιά, το φως που λούζει τους τοίχους απλόχερα, τον αέρα που λυγίζει έξω τα δέντρα και τον ήλιο που αστράφτει πάνω στα νερά κανείς δεν θέλει να του το δείξουν. Δεν θέλουν να απλώσεις το βράδυ το χέρι σου και να βρεις το δικό τους, ούτε να δουν ταινίες στην τηλεόραση. Ολος ο έρωτας, η τρυφερότητα, το πάθος, η αγάπη ξοδεύονται πια σε κρεβάτια περιστασιακά.

Θα φύγω, θα ανοίξω την πόρτα και θα φύγω μια μέρα, γιατί η ηθική μας παραμένει ακλόνητη για ένα πεντάλεπτο τη φορά, καταναλωμένη σε διαδικτυακές σταυροφορίες και δημοσιεύσεις. Οσο κάνει να το διαβάσεις δηλαδή. Επειτα έχουν ξεχάσει τι έγραψαν και ποιος το διάβασε, έχουν όλοι επιστρέψει στον εαυτό τους και ψάχνουν μια ακόμα απάτη να επιβεβαιώσουν την προσωπική τους ευημερία. Θα φύγω γιατί σημαία μας έγινε το Enter. Κι εγώ βαρέθηκα να το πατάω..

Ησυχα, απλά, χωρίς να αφήσω κανένα σημείωμα πίσω μου, καμμία δημοσίευση συγκεκριμένη, θα πάρω τα κλειδιά και την τσάντα μου, θα βάλω τα γυαλιά μου, θα πετάξω τα σκουπίδια και θα φύγω. Θα κλείσω την πόρτα πίσω μου, όπως κάθε μέρα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 8, 2010.

9 Σχόλια to “μια μέρα θα ανοίξω την πόρτα και θα φύγω…”

  1. θέλω να έρθω μαζί σου. ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ.

  2. χχαχααχαχ άντε να μαζεύω δηλώσεις συμμετοχής τότε! :)))

  3. I don’t know how you were diverted
    you were perverted too…

  4. thats exactly my point

  5. Βάρος και προσμονή…
    Ίσιδα, σε πεθύμησα…

  6. κι εγώ 🙂

  7. Δεν είναι οι τόποι που μας φταίνε, δεν είναι οι άνθρωποι. Όπου κι αν πάμε θα κουβαλάμε εμάς άρα ξεκινάμε ήδη με χρεωστικό.

  8. Από τις αναρτήσεις σου που κατανόησα. Και συμμερίστηκα. Πλήρως αληθινή και ανθρώπινη. Αν είμαστε αρκετά ειλικρινείς κάτι τέτοιο θα έπρεπε να έχουμε εκφράσει όλοι μας. Ο καθένας με τον τρόπο του.

  9. @ Ροζ ψάρι

    δεν αναφέρομαι σε κανέναν τόπο εγώ αφενός, και αφετέρου αυτό που λες το έχει πει ο Καβάφης χρόοονια πριν πολύ πιο πετυχημένα (που σημαίνει : πρόσεχε από που κλέβεις ιδέες για απαντήσεις γιατί δεν είναι όλοι αγράμματοι) 😉

    @ heliotypon

    χεχε φίλε μου… όμως όμως… το κείμενο τελειώνει με μια επανάληψη 😉

    (περιμένω ποστάκιον με την δική σου διατύπωση της ίδιας ιδέας, σμουτς!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: