and She’s sour and delicious

 

Κένταγε ένα ένα τα καρφάκια που στερέωναν το κατακόκκινο βελούδο στην καρέκλα με μεγάλη προσοχή, σχεδόν χωρίς να ακουστεί θόρυβος, και μαζί κένταγε και μια σκέψη, να υφάνει μέσα στο αντικείμενο μια δόση μαγείας. Κάθε κίνηση, κάθε στρώσιμο του υφάσματος, κάθε μικροσκοπικό κάρφωμα και μια υλοποίηση σκέψης στο πεδίο των επιθυμιών. Το έβλεπε ήδη το δωμάτιο σαν να είχε ολοκληρωθεί, με τα βυσσινιά, τα κόκκινα, τα φούξια και τα χρυσά του, να αστράφτει εκεί που πρώτα ήταν σκοτάδι. Σε κάθε σκέψη το έδενε με τις παλίρροιες και τη Σελήνη, να αδειάζει και να γεμίζει ενέργεια, να στριφογυρνάει γύρω της σαν δορυφόρος και να αντανακλά πάντα το εσωτερικό φως στα εξωτερικά αντικείμενα. Ηξερε πως μέσα της κατοικούσε Αυτή που ήταν όλες οι γυναίκες, Δήμητρα και Περσεφόνη, Αρτεμις και Εκάτη, πως κάθε τι ήταν ο ναός της και γι’αυτό έπρεπε να φροντίσει η ίδια.

Τα δάχτυλα της Χρυσορόδινης πόναγαν απ’ τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις, αλλά σχεδόν δεν το ένιωθε, καθώς το σώμα δούλευε μόνο του, όσο αυτή είχε μεταφερθεί πέρα απ’ το Πέπλο των αισθήσεων εκεί που οι επιθυμίες παίρνουν μορφή, κι αν δεν προσέξεις και οι φόβοι. Εκεί το δωμάτιο ήταν έτοιμο από καιρό και την περίμενε. Επρεπε να φτάσει ο χρόνος σε εκείνο το σημείο που η Μεταμόρφωση θα γινόταν αβίαστα χωρίς το σώμα και ο νους να υποφέρουν από την αλλαγή, να είναι έτοιμη να δέχεται τη Θεά μέσα της και να ακτινοβολεί την Ουσία της χωρίς να καταστρέφει τον εαυτό της. Ποτέ δεν ήξερε τι ήταν αυτό για το οποίο εργαζόταν, παρά μόνον το εκτελούσε όπως τα πράγματα το έφερναν μπροστά της, με όλη τη γνώση και την εμπειρία που της είχε δοθεί απλόχερα. Ετσι και τώρα , καθώς στεκόταν στη μέση του δωματίου περίμενε και προετοιμαζόταν.

Ακούμπησε ένα ένα τα χρώματα κι ένιωσε τις δονήσεις τους, ένιωσε σα νερό να κυλά κάτω απ’ τα πόδια της η ζωτική ενέργεια του χώρου και άκουγε τους ήχους του, οσμιζόταν τις μυρωδιές του, γλυκές άλλοτε και άλλοτε λίγο ξινές και κατάλαβε πως Αυτή ήταν ήδη εκεί. Απλωσε τα χέρια της στο σκοτάδι κι ένιωσε να κυλάει η ενέργεια μέσα τους, να μυρμηγκιάζει το δέρμα καθώς πέρναγε στο σώμα της και ανατρίχιαζε ολόκληρη. Θυμήθηκε τότε, εκείνο το βράδυ που σε ένα παράθυρο ξένο, ακόμα της φαινόταν πως ήταν αψίδα, παρακολουθούσε τους κεραυνούς να αυλακώνουν τον ουρανό χωρίς να πέφτει στάλα βροχή και κατάλαβε πως το έργο είχε αρχίσει ήδη από τότε. Ολο κι όλο που χρειάζεται για να γεννηθεί κάτι νέο είναι νερό και αστραπές, κι αυτό το νέο είχε τώρα το δικό του ναό, το δικό του δωμάτιο ύπαρξης, εκεί που αυτή θα μπορούσε να το υλοποιήσει..

Αχ! πόνεσε το καρφί καθώς πέρασε μέσα απ’ το δέρμα της. Η επανάληψη την είχε κάνει απρόσεκτη ή ίσως απλά οδήγησε τη συνείδηση ένα βήμα παραπέρα παρασύροντας και το σώμα μαζί, και μια σταγόνα αίμα έτρεξε από το δάχτυλο της. Την άφησε να ολοκληρωθεί, να γίνει στρογγυλή σαν Πανσέληνος και σφράγισε με αυτήν τα όρια του δωματίου…

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 13, 2010.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: