soda breads

 

Τα χειμωνιάτικα πρωϊνά, μέχρι να γίνει ο καφές, έφτιαχνε στα γρήγορα μια ζύμη ελαφριά, λίγο «μεθυσμένη», λίγο αρωματική, και γέμιζε τις μικρές φορμίτσες που έβαζε στο φούρνο. Μέσα σε δεκαπέντε λεπτά το σπίτι είχε μυρίσει ψωμί και γλυκάνισο, κι όπως η μυρωδιά απλωνόταν στα δωμάτια, ένιωθες πως τίποτα δεν μπορούσε να σε αγγίξει, τίποτα κακό δεν μπορούσε να συμβεί εκείνη τη στιγμή, σαν να βρισκόσουν σε μια τεράστια αγκαλιά. Ο καφές μοσχοβόλαγε, και σε ένα πιάτο έβαζε λίγο βούτυρο φρέσκο που είχε πάντα μια μυρωδιά γλυκιά και κατευναστική, και δίπλα τα ζεστά ακόμα ψωμάκια.

Κουλουριάζονταν τότε στον καναπέ, και χάζευαν τηλεόραση αφήνοντας το μυαλό τους να ξυπνήσει με το δικό του ρυθμό. Περισσότερο κι απ’ τον καφέ και τα ψωμάκια με το φρέσκο βούτυρο, αυτό που έκανε αυτές τις στιγμές μαγικές ήταν η σιωπή. Ακόμα καλύτερα κι απ’ το λόγο, το αλεύρι ή τα μπαχαρικά, αυτή ήξερε να χειρίζεται τη σιωπή. Την άπλωνε στο χώρο σαν να ήταν ένα απαλό σύννεφο, που σε καθησύχαζε και σου έδινε το περιθώριο να λειτουργήσεις όσο αργά ή γρήγορα σε βόλευε. Ηταν μια σιωπή, ρυθμική και χαλαρή σαν ανάσα, που ήξερες ότι υπήρχε πάντα κάποιος εκεί να ακουμπήσεις, χωρίς όμως να σε βαραίνει σαν παλιό πάπλωμα. Συνόδευε τη σιωπή με ένα απαλό χάδι, μη ξυπνήσει το δέρμα απότομα και τραυματιστούν οι μύες, και άφηνε τη γεύση και την όσφρηση να κάνουν τη δουλειά τους και να πουν τα λόγια που χρειάζονταν. Ούτε μια λέξη παραπάνω ή λιγότερη.

Κάπως έτσι κυλούσαν και τα απογεύματα. Αυτή τη φορά τη σιωπή την έκανε δώρο στον εαυτό της. Δε μίλαγε και άφηνε μόνο τον χώρο να υπάρχει τριγύρω της, μικρά αφράτα brownies που έλιωναν στο στόμα και άπλωνε η σοκολάτα στον ουρανίσκο σαν βελούδο. Ηταν σαν ένας μικρός αναζωγονητικός ύπνος, μόνο το σώμα παρέμενε σε εγρήγορση. Οταν έφτανε το βράδυ, κι αφού έτρωγαν κι έλεγαν τα νέα τους, ο καναπές γινόταν ξανά το κρεβάτι τους, κι εκεί αγκαλιασμένοι άρχιζαν να μιλάνε όλο και λιγότερο. Ισως κρατούσαν κοντά τους μερικά απ’ τα πρωϊνά ψωμάκια, λίγο τυρί και ένα μπουκάλι κρασί. Κάποιος απ’ τους δυό κοιμόταν πρώτος, συνήθως αυτός, χωμένος μέσα στην αγκαλιά της, χορτασμένος από αισθήσεις και κατανόηση και κάπως έτσι τους έβρισκαν τα Χριστούγεννα..

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 17, 2010.

4 Σχόλια to “soda breads”

  1. Τι ωραία να είναι ερωτευμένος κανείς και πλήρης. Εύχομαι να σου φέρει μιά τρελλή αγάπη ο Αη Βασίλης φέτος.
    φιλιά

  2. Nαι είναι όμορφα… αντί για τρελλή να μου φέρει μια ήσυχη καλύτερα? 😉

    και σένα να σου φέρει κάτι θαυμαστό! 🙂

  3. Τα πιο τελεια…σ’ευχαριστώ!

  4. χεχε τα έχεις δοκιμάσει? έχω και εξελιγμένη συνταγή για όποιον ενδιαφέρεται 😉

    (για ποιο πράγμα ευχαριστείς καλέ?)

    φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: