Tous les matins il achetait son p’tit pain au chocolat…

Είχαν όλοι να το λένε. Ηταν ένας άνθρωπος με χρυσή καρδιά, χαμογελαστός, που αγαπούσε όλα τα μικρά πράγματα στη ζωή. Σηκωνόταν νωρίς κάθε πρωϊ και πήγαινε στο φούρνο να αγοράσει φρέσκα κρουασάν σοκολάτας, με μια γέμιση όλο καρύδια τριμμένα και κανέλα, βυθισμένα στο αλκοόλ που έκαναν τη μέρα σου ηλιόλουστη ακόμα κι άν έβρεχε ο θεός με τον θεό έξω. Φόραγε ότι έβρισκε μπροστά του και έβγαινε στο δρόμο σφυρίζοντας ή ακόμα και σιγοτραγουδώντας κάτι μέχρι να φτάσει στον φούρνο. Αρπαζε στην κυριολεξία τα καυτά ακόμα απ’ τη λαμαρίνα κρουασάν και μονίμως απορούσε πως, αφού ήξεραν τα γούστα του, επέμεναν να του προσφέρουν πάντα και κάτι ακόμα. Εφευγε μασουλώντας και δεν ήταν λίγες οι φορές, που το στομάχι του πόναγε μετά,  καθώς προσπαθούσε να χωνέψει την καυτή ζύμη. Εκείνη την ώρα, θα μπορούσες να πέσεις πάνω του, και να μην στρέψει την προσοχή του απ’ τη γλυκιά σοκολάτα.

Ολη του η μέρα άξιζε μονάχα γι’ αυτές τις στιγμές, που σηκωνόταν έχοντας να περιμένει κάτι, που έτρεχε να το βρει και δεν τον απογοήτευε ποτέ. Πως να μην είναι κανείς κεφάτος μετά απ’ αυτό? Είχε διάθεση να μιλήσει σε όλον τον κόσμο, να βοηθήσει όποιον μπορεί με κάθε τρόπο, να δημιουργήσει νέα πράγματα απ’ το τίποτα. Αχ, αυτά τα μικρά σοκολατένια κρουασανάκια.. Τον είχαν μαγέψει τόσο που για το διάστημα της διαδρομής προς και από τον φούρνο έχανε κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Αν δεν ήταν τόσο κοινωνικός και φιλικός με όλους, πολλοί θα είχαν παρεξηγηθεί που δεν ανταπέδιδε τις καλημέρες τους εκείνη την ώρα. Μα τον ήξεραν και χαμογελούσαν όταν έβλεπαν με πόση ευχαρίστηση απολάμβανε τις λιχουδιές που μόλις είχε αγοράσει.

Εκτός από εκείνη. Ποτέ της δεν κατάλαβε πως δεν της έριξε ούτε μια ματιά. Εμπαινε μέσα στο φούρνο σαν τον βοριά που χτυπάει τις πόρτες, πέταγε ένα καλημέρα σχεδόν ξελιγωμένο από την προσμονή και βιαζόταν να φύγει σαν τον τρελλό μόλις πλήρωνε. Μάταια προσπαθούσε να του τραβήξει την προσοχή προσφέροντας του κάθε μέρα και κάτι άλλο. Ενα καινούριο μπισκότο ή κουλουράκι που είχαν φτιάξει, φρέσκα ψωμάκια μοσχομυριστά, έστω μια τυρόπιτα… Στο τέλος είχε αρχίσει να σκέφτεται πως όλοι αυτοί που τον παίνευαν πόσο καλόκαρδος άνθρωπος ήταν μάλλον μιλούσαν για κάποιο διαφορετικό άτομο.

Ελιωνε πραγματικά. Αυτό που ξεκίνησε σαν απορία που την τρέλλαινε να βρεί την αιτία της, στο τέλος έγινε συμπάθεια και έρωτας για κάποιον που ούτε γνώριζε καλά καλά. Την γοήτευε όμως αυτή η αναντιστοιχία ανάμεσα σε όσα έλεγαν και σε όσα έβλεπε. Δεν μπορεί, σκεφτόταν, κάποιος τρόπος θα υπάρχει να του τραβήξω την προσοχή. Ευτυχώς και για τους δύο τους, ο τρόπος αυτός βρέθηκε μπροστά της τυχαία σε ένα μαγαζί καλλυντικών. Ηταν μια ολοκαίνουρια κολώνια με άρωμα σοκολάτας. Την άλλη κιόλας μέρα το πρωϊ, λίγο πριν έρθει, ψέκασε με αυτήν λίγο στους καρπούς της και τον περίμενε.

Οι πόρτες άνοιξαν με ένα εντυπωσιακό γκάπ! κι αυτός όρμησε προς τη μεριά του πάγκου που έβαζαν τα κρουασάν. Πολύ ευγενικά, χωρίς καμμία παρέκλιση από τη συνηθισμένη της συμπεριφορά,  αυτή, πήγε προς το μέρος του και έβαλε πέντε σε μια χάρτινη σακούλα, μετά κατευθύνθηκε προς το ταμείο. Της έδωσε ένα χαρτονόμισμα και άπλωσε το χέρι της να του δώσει τα ρέστα. Τώρα μέσα σε ένα φούρνο που φτιάχνει και γλυκά, δεν είναι περίεργο να μυρίσεις σοκολάτα, όμως αυτός πραγματικά μπερδεύτηκε. Ενιωθε λες και η μυρωδιά αυτή μια ερχόταν προς το μέρος του και μια απομακρυνόταν ξανά. Τη στιγμή που έπαιρνε τα ρέστα, κρατώντας σφιχτά τα κρουασάν απ’ την άλλη, συνέδεσε για πρώτη φορά τη σοκολάτα με το χέρι που απλώθηκε προς αυτόν.

Εκανε να φύγει, μα στην πόρτα σταμάτησε. Ο δρόμος έξω τον περίμενε, με μια υπόσχεση γευστικής μπουκιάς σε κάθε του βήμα, αλλά και η μυρωδιά της σοκολάτας μέσα…

Γύρισε προς το μέρος της σαν να την έβλεπε για πρώτη φορά και της είπε :

Και πως είπαμε πως σε λένε εσένα κοπελιά?

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 25, 2010.

5 Σχόλια to “Tous les matins il achetait son p’tit pain au chocolat…”

  1. Δεν ξέρω τον βαθύτερο συμβολισμό της ανάρτησης (άν έχει κάποιον), αλλά ως ιστοριούλα με διασκέδασε! Μου θύμισε και τη δική μου αγάπη για τα κρουασάν (τα σκέτα). Κι αν μου τα έδινε χέρι με άρωμα καραμέλλας (η αδυναμία μου) σίγουρα θα το πρόσεχα!

  2. Καλημέρα 🙂

    Δεν έχει βαθύτερο συμβολισμό αυτό, σκέτη σοκολάτα! 🙂

  3. [if you could see through my eyes …]

  4. … 🙂

  5. Μερικές φορές νομίζω ότι είσαι ο μοναδικός συνδετικός μου κρίκος με όλα τα όμορφα και αξιόλογα πράγματα της ζωής..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: