μια πολύ μικρή ιστορία

Δύο άνθρωποι κρέμονταν κάτω απ’ τη βροχή και το κρύο εκείνο το απόγευμα. Ο ένας όλο και ανέβαλε έναν δρόμο βρεγμένο, χωρίς ομπρέλα και κουκούλα, μέχρι την άλλη άκρη της πόλης, ποιος ξέρει για ένα πόσο κουραστικό υπόλοιπο της μέρας. Ο άλλος περίμενε, με έναν καφέ ζεστό στο χέρι, γιατί ήξερε πως θα ερχόταν κάποιος βρεμένος και ταλαιπωρημένος, να βρει μια ζεστή γουλιά και κάποιον να τον περιμένει. Πέρναγε η ώρα κάτω απ’ τη βροχή και έλεγαν περί ανέμων και υδάτων, αφού αυτό ήταν τριγύρω τους και μόνο, υδάτων που έπεφταν ρυθμικά από τον ουρανό και ανέμων που άλλαζαν το τέμπο από ψιλόβροχο σε καταιγίδα κατά την παρτιτούρα του ουρανού.

Στους υπότιτλους ειπώθηκαν κι άλλα, απ’ αυτά που ο ένας καταλάβαινε ίσως καλύτερα απ’ τον άλλο, μια που πάντα πρόσεχε στα μαθήματα της ζωής, και είχε μάθει να καταλαβαίνει όλες τις ξένες γλώσσες. Ειδικά αυτές που δεν μιλιούνται ποτέ. Να, μπορεί να γράψω ας πούμε, του είπε, για δυο ανθρώπους που μιλάνε κάτω από την βροχή και να το κάνω μια μικρή ιστορία. Ο ένας έφυγε κάτω απ’ την βροχή κι ο άλλος έμεινε να περιμένει. Πάντα έτσι γίνεται …

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 24, 2011.

2 Σχόλια to “μια πολύ μικρή ιστορία”

  1. Καλημέρα,

    Πως «αναβάλει» κανείς «έναν δρόμο»;
    Ιδού το ερώτημα, το μεταφυσικό, το μέγα!

    🙂

  2. καλημέρες 🙂

    πολύ απλά, κάθεται και συζητάει με κάποιον άλλο 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: