if I were a boy..

 

 

 

 

Τίποτα περίπλοκο και εξαιρετικά φιλοσοφημένο. Τίποτα που να αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας (παιδιού, άλλης φυλής, εθνικότητας, σεξουαλικότητας κλπ), αυτά είναι ή θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Οτιδήποτε το ξεχωρίζεις για να το «γιορτάσεις» εξ ορισμού το διακρίνεις από τα υπόλοιπα κι άρα πάει χαμένος ο εορτασμός. Αν πάλι το θεωρήσουμε ημέρα μνήμης των αγώνων για αυτά τα δικαιώματα θα πρέπει να το χειριζόμαστε σαν ημέρα πένθους και όχι εορτασμού («γυναικάκια» που συλλήβδην τρέχουν στα μπουζουξίδικα το βράδυ παριστάνοντας τους άντρες -διασκεδάζω με την παρέα μου τύπου- ακυρώνουν όλους τους αγώνες). Τι μας μένει λοιπόν? Οι διαφορές.

Να έχεις κάθε μήνα περίοδο, να ψάχνεις ποια σερβιέτα θα κρατήσει καλύτερα το αίμα (γιατί ντροπή μη λεκιαστούμε), να ψάχνεις ποιο χαπάκι θα σε κάνει να πονάς λιγότερο και παρόλα αυτά να είσαι σαν μισοπεθαμένος όλη μέρα. Αν πεις «πονάω» κανείς δεν θα σου πει «κάτσε σπίτι σου», αλλά «ισότητα δεν θέλατε?». Κι αν δεν έχεις περίοδο? μήπως είσαι έγγυος? και τι θα κάνεις? το θες? όχι? βάλε και πρόσθεσε όλα τα συνπροβλήματα που προκύπτουν απ’ αυτό. Μήπως είσαι στην κλιμακτήριο? ψάξε βρες ποια χαπάκια και γιατί θα σε ξανακάνουν άνθρωπο, να μην ιδρώνεις ακόμα κι όταν έξω έχει παγωνιά, να ηρεμήσεις λιγάκι, να μην πάθεις οστεοπόρωση και να μην κάνεις ρετάλια τα νεύρα των διπλανών σου.

Σε όλα αυτά, καθημερινά πρόσθεσε, μαλλιά, νύχια, ρούχα, αποτριχώσεις και στυλιστικές απελπισίες. Γιατί όσο και να τα μετριάσεις, όσο και αν βάλεις τη λογική σου πάνω απ’ αυτά, αν δεν τα κάνεις χάνεις τουλάχιστον τη μισή σου αξιοπρέπεια σαν άνθρωπος. Δεν είσαι άλλος ένας που είναι απλά καθαρός και περιποιημένος και πάει στη δουλειά του, είσαι κάποιος που δεν του δίνουν σημασία για κανένα λόγο και είσαι απλά αόρατος προσπαθώντας να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Αν κάνεις λάθος στο χρώμα ή στο νούμερο, είσαι και βλάκας (πανανθρώπινες αρετές), αν ασχολείσαι  πολύ με αυτά είσαι ματαιόδοξος, πρέπει να το κάνεις έτσι που να μη φαίνεται. Καθημερινά.

Εχεις το στήθος σου που χοροπηδάει σε κάθε σου κίνηση, έχεις τα μαλλιά σου που δεν ξέρεις που να τα πιάσεις και τι να τα κάνεις, τη μέση σου που πονάει,  έχεις ότι δεν μπορείς να σηκώσεις πολύ βάρος και πρέπει να υποχρεωθείς σε έναν άντρα για να σε βοηθήσει (και να σε κοιτάξει με συγκατάβαση φυσικά) και τελικά να γιορτάζεις όλη αυτή την καθημερινή ταλαιπωρία μια φορά το χρόνο.

Χρόνια πολλά δεν λέω, αλλά… αλλάζουμε θέσεις?

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 8, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: