and I feel fine

 

Συγκλονισμένο το κοπάδι παρακολουθεί τις εξελίξεις στη Λιβύη και δεν ξέρει τι να σκεφτεί. Βρίσκεται μπροστά σε ένα λογικό και ηθικό παράδοξο και η χρόνια τώρα αποχαυνωμένη και καθοδηγούμενη ικανότητα κρίσης του δυσανασχετεί δικαιολογημένα. Ολη η γενιά των σημερινών 40άρηδων, που κατά κύριο λόγο εκφέρει άποψη για τα γεγονότα, είχε γαλουχηθεί με την ιδέα πως ο Καντάφι είναι καλός και άγιος και εκπροσωπούσε τους δίκαιους αγώνες των Λίβυων και ως τέτοιον τον στηρίζουμε ηθικά. Ως ένδειξη υποστήριξης κάθε τέτοιας προσπάθειας και των απανταχού αράβων δικτατόρων, οι τότε 20άρηδες φορούσαν και φορούν με χαρά εκείνο το χαριτωμένο καρώ τραπεζομαντηλάκι στο κεφάλι, σαν λαιμαριά πάνω απ’ τα ρούχα τους, για να δείξουν βέβαια ότι το πειθαρχημένο «σκυλί» θα φορέσει και κορδέλες ακόμα αν το πας σε επίδειξη μόδας. Γύρω απ’ αυτή τη «συναίνεση» χτίστηκαν ολόκληρες θεωρίες μίσους και προκατάληψης απέναντι σε όποιον ήταν με τους άλλους. Πάντα ο καλύτερος τρόπος να χειραγωγείς τη μάζα ήταν να της δίνεις μια ομάδα να ανήκει και μία να μισεί.

Στα χρόνια που πέρασαν πολλά άλλαξαν, αλλά η ενημέρωση γύρω απ’ αυτά τα ζητήματα φρόντιζε ώστε η ηθική ομαδοποίηση υπέρ του ενός ή του άλλου να παραμείνει ακέραια. Ομως, για χαρά του σατανά που αρέσκεται να παιδεύει τα παιδιά του, επαναστάσεις άρχισαν να ξεφυτρώνουν στα περιρέοντα της Λιβύης αραβικά κράτη, και εφόσον οι εκεί ηγέτες δεν μας ήταν ποτέ και πολύ γνωστοί, το κοπάδι με χαρά στήριξε τους αγώνες τους και τις προσπάθειες τους. Ολόκληρο το διαδίκτυο κινητοποιήθηκε για να βοηθήσει και να ενημερώσει γύρω απ’ το θέμα, και μετά την απομάκρυνση του Μουμπάρακ έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Δυστυχώς όμως, η Αίγυπτος όπως και η Τυνησία στάθηκαν ένα λαμπρό παράδειγμα για τους υπόλοιπους που ξεσηκώθηκαν απαιτώντας το δικό τους δικαίωμα στην επανάσταση. Φαντάστηκαν οι ταλαίπωροι, ότι με τον ίδιο τρόπο που το σύνολο του κόσμου υποστήριξε τους αγώνες των αιγυπτίων θα στηρίξει και τους δικούς τους. Δεν υπολόγισαν φυσικά το ηθικό, κυρίως, και λογικό κατ’ επέκταση παράδοξο που θα δημιουργούσε όμως κάτι τέτοιο.

Το κοπάδι μουδιασμένο δεν μπορούσε να αποφασίσει αν καλώς επαναστατούσαν, όπως έδειχνε να συμβαίνει, ή κακώς , όπως είχαν μάθει. Διλήμματα, που ένα περιορισμένο και χαλιναγωγημένο ηθικό αισθητήριο δεν μπορούσε πια να διαχειριστεί. Παράλληλα, και για χάρη της διασκέδασης του σατανά που θεωρεί ότι το κέφι δεν είναι ποτέ αρκετό, ο σεισμός/τσουνάμι/πυρηνικοί αντιδραστήρες στην Ιαπωνία, πρόσθεσαν επιμέρους θέματα προς σκέψη. Περισσότερα ηθικά και συγκινησιακά διλήμματα προέκυψαν στην πορεία. Ναι μεν λυπούμαστε για το χαμό και την καταστροφή τόσων χιλιάδων ανθρώπων, απορώντας μάλιστα για την οργάνωση και την ψυχραιμία τους σε κάτι τόσο πάνω απ’ τα ανθρώπινα μέτρα, αλλά το σύστημα  κινήθηκε γρήγορα και έδωσε μια άλλη «καραμέλα» για να ασχοληθεί το κοπάδι. Φταίνε ή δε φταίνε που είχαν πυρηνικά στο έδαφος τους? Σε όσους είχαν ακόμα συγκρατήσει ψήγματα κοινής λογικής, αυτό ήταν φυσικά ένα ψευτοδίλημμα, καθώς στην πραγματικότητα απομάκρυνε την προσοχή από τη Λιβύη, έδινε και μια χαριστική βολή στην οικονομία της Ιαπωνίας και μέχρι να τελειώσει η «επανάσταση» της κοινής γνώμης κατά της πυρηνικής ενέργειας εν γένει, κάτω απ’ το τραπέζι θα μπορούσαν να είχαν χειριστεί οι υπεύθυνοι τα γεγονότα.

Μωραίνει όμως ο Κύριος τον Καντάφι, άμα βούλεται απωλέσαι, και για να συμμετέχει στο παιχνίδι του σατανά, τον έβαλε να κλιμακώσει τις ενέργειες του απέναντι στους αντιδρώντες στο καθεστώς του. Η μέρα που η διεθνής κοινότητα αποφάσισε να ενεργήσει πάνω στο θέμα, θα μπορούσε να ονομαστεί και Παγκόσμια Ημέρα του Σουρεαλισμού. Κανείς δεν ήταν πλέον σίγουρος αν ο Καντάφι πρέπει να φύγει, οι Λίβυοι να ελευθερωθούν, αν οι διεθνείς επιτρέπεται να επεμβαίνουν και πόσο, αν είναι ηθικά κολάσιμο τους ανθρώπους να τους σκοτώνει ο Καντάφι ή οι διεθνείς, και ποιους. Τους στρατιωτικούς; τους απλούς πολίτες; τους ξένους που δεν πρόλαβαν να φύγουν; ή μήπως όλοι αυτοί συμπίπτουν και η ανθρώπινη ζωή δεν έχει ταμπέλα κατηγοριοποίησης. Το ηθικό ISBN  του κόσμου κατέρρευσε. Οι Ιάπωνες και οι αντιδραστήρες τους ξεχάστηκαν, το φεγγάρι πλησίασε τη γη, κι εμείς κάναμε συνειδησιακό ζάπινγκ μεταξύ των βομβαρδισμών και των ύμνων του σεληνόφωτος.

 

* Διαβάστε τους στίχους

** Εναλλακτικός τίτλος : με λένε Ισιδα και είμαι καλά

 

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 20, 2011.

2 Σχόλια to “and I feel fine”

  1. Στο ίδιο μήκος κύματος πάντα.
    φιλιά

  2. 🙂

    καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: